“แก… แกมันบ้าไปแล้ว ภาคิน!” วิรัชตะโกนกลับ เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความโกรธ และความกังวล “บ้าเหรอ?” ภาคินหัวเราะเสียงดัง “ฉันไม่ได้บ้า! ฉันแค่… กำลังทวงคืน… สิ่งที่ฉันควรจะได้! แก… วิรัช… แกไม่เคยคู่ควรกับสิ่งใดๆ เลย! แม้กระทั่ง… บ้านหลังนี้!” “แกไม่มีสิทธิ์!” วิรัชกล่าว “บ้านหลังนี้… เป็นของพ่อ… และตอนนี้… เป็นของฉัน!” “พ่อของแก… ก็แค่… คนที่ได้รับมรดก… มาจาก… พ่อของฉัน… และ… พ่อของฉัน… ก็ได้รับมันมา… จาก… ‘สัญญา’… ที่ฉันกำลังจะ… ทวงคืน!” ภาคินย้ำคำพูดของตนอย่างเน้นย้ำ ดวงตาของเขามองไปยังลลิตาอย่างมีความหมาย “โดยเฉพาะ… ผู้หญิงคนนี้… เธอคือ… ‘ของขวัญ’… ที่สำคัญที่สุด… ในสัญญาฉบับนั้น…” “คุณเข้าใจผิดแล้ว!” ลลิตาพยายามพูดให้เสียงมั่นคงที่สุด “หนูไม่เคยเป็นของใคร!” “หึ… ปากแข็ง!” ภาคินหัวเราะ “เดี๋ยวฉันจะทำให้แก… รู้สำนึก… ว่าการต่อต้าน… มันได้ผลแค่ไหน…” เขาขยับเข้ามาใกล้ลลิตามากขึ้น พร้อมกับมีดในมือที่ยังคงชี้อยู่ ราเมศพยายามจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถูกอนิสาเหนี่ยวรั้งไว้ “อย่าไปเลยค่ะราเมศ! คุณบาดเจ็บอยู่!” อนิสาพยายามร้องห้าม “แต่… ลลิตา…” ราเมศพยายามจะขัดขืน “ฉันจะจัดการเอง!” วิรัชกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว เขาเดินเข้าไปยืนประจันหน้ากับภาคินโดยตรง “แก… กล้าดีนักนะวิรัช!” ภาคินมองวิรัชด้วยสายตาดูแคลน “แกคิดว่าจะปกป้องเธอได้งั้นเหรอ? แกอ่อนแอเกินไป!” “ฉันอาจจะอ่อนแอ… แต่ฉันก็ไม่ยอมให้แก… มาทำร้ายคนที่ฉันรัก!” วิรัชกล่าว เสียงของเขามั่นคงขึ้น “คนที่แก ‘รัก’ งั้นเหรอ?” ภาคินหัวเราะเยาะ “น่าสมเพช! แกไม่เคยเข้าใจอะไรเลย… ความรัก… มันคือ… ‘อำนาจ’… มันคือ… ‘การครอบครอง’… มันไม่ใช่… ‘ความรู้สึก’… โง่ๆ… แบบที่แกคิด…” “แกมัน… สารเลว!” วิรัชตะโกน “หึ… ถ้าอย่างนั้น… ฉันก็จะเป็น… ‘สารเลว’… ที่ได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ!” ภาคินกล่าว เขาเงื้อมีดเตรียมจะฟัน แต่ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอก ภาคินหันไปมองด้วยความประหลาดใจ “ใคร… ใครโทรแจ้งตำรวจ!” เขาคำราม “ฉันเองค่ะ!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก ก่อนที่เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายจะก้าวเข้ามาในบ้าน พร้อมกับชายอีกคนหนึ่งที่เดินตามหลังมาอย่างสง่างาม ชายผู้นั้นคือ “คุณนที” ทนายความประจำตระกูลของวิรัช “คุณนที!” วิรัชอุทานด้วยความดีใจ “คุณภาคิน… ผมคิดว่า… คุณคงจะ… ‘ลืม’… อะไรบางอย่างไปนะครับ” คุณนทีกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม แต่แฝงไปด้วยอำนาจ “แก… แกมาทำไม!” ภาคินถามอย่างไม่พอใจ “ผมมา… เพื่อทวงคืน… ความยุติธรรม… ให้กับครอบครัวของคุณวิรัช… ครับ” คุณนทีตอบ “และ… เพื่อแจ้งให้คุณทราบ… ว่า… การกระทำของคุณ… มันผิดกฎหมาย… อย่างร้ายแรง…” “กฎหมายบ้าบออะไร!” ภาคินหัวเราะ “แกคิดว่า… ตำรวจพวกนี้… จะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ!” “คุณภาคิน… ผมขอให้คุณ… วางมีดลง… และมอบตัว… โดยดี…” เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งกล่าว ภาคินมองไปรอบๆ ด้วยความโกรธจัด เขาเห็นว่าตนเองกำลังจะถูกล้อมจับ เขาตัดสินใจที่จะไม่ยอมแพ้ “พวกแก… ไม่มีวันจับฉันได้!” ภาคินตะโกน เขาหันไปมองลลิตาอีกครั้ง “แก… ลลิตา! แกจำไว้… ฉันจะกลับมา… และฉันจะ… ได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ!” ภาคินพูดจบ เขาก็หันหลังวิ่งหนีออกไปทางประตูหลังของบ้าน เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามจะวิ่งตาม แต่ภาคินคล่องแคล่วกว่า และสามารถหลบหนีไปได้ “จับตัวเขาไว้!” วิรัชตะโกน “ปล่อยเขาไปก่อนครับคุณวิรัช” คุณนทีกล่าว “เขาหนีไปแล้ว… แต่เรามีหลักฐาน… และพยาน… เพียงพอที่จะดำเนินคดีกับเขา… และ… ที่สำคัญกว่านั้น… คือ… เอกสารโบราณ… ที่คุณลลิตา… ได้นำมาให้ผม… มันคือ… ‘กุญแจ’… ที่จะไขความจริง… ทั้งหมด…” คุณนทีหันไปมองลลิตา “คุณลลิตา… ผมต้องขอขอบคุณคุณ… จากใจจริง… ถ้าหาก… ไม่ใช่เพราะคุณ… เราคงไม่สามารถ… รื้อฟื้นความจริง… ในครั้งนี้ได้…” ลลิตายิ้มอย่างอ่อนแรง “หนูแค่… ทำในสิ่งที่ควรทำค่ะ… คุณนที…” “แล้ว… เอกสารนั้น… มันมีความสำคัญ… ขนาดไหน… คะ?” อนิสาถามอย่างสงสัย “สำคัญมากครับคุณอนิสา” คุณนทีตอบ “มันไม่ใช่แค่… ‘สัญญา’… ระหว่างตระกูล… แต่มันยังมี… ‘พินัยกรรม’… ของคุณปู่… ของทั้งสองฝ่าย… ซึ่งในนั้น… ได้ระบุถึง… ‘เจตจำนง’… ที่ชัดเจน… เกี่ยวกับการ… ‘สละสิทธิ์’… ในทรัพย์สิน… และ… ‘ยกเลิก’… สัญญา… ใดๆ… ที่เกี่ยวกับการ… ‘แต่งงาน’… หาก… ทายาท… ไม่ยินยอม… และ… มีเอกสาร… ยืนยัน… ว่า… ทายาท… ได้รับทราบ… และ… ‘ยินยอม’… โดยสมัครใจ…” “นั่นหมายความว่า… สัญญา… มัน… ‘เป็นโมฆะ’… ตั้งแต่แรก… เลยเหรอคะ?” ลลิตาถามด้วยความหวัง “ถูกต้องครับ” คุณนทีพยักหน้า “และ… ที่สำคัญกว่านั้น… คือ… ในพินัยกรรม… ยังมี… ‘คำสั่ง’… ของคุณปู่… ที่ระบุว่า… หากมี… ‘บุคคลภายนอก’… พยายามจะ… ‘อ้างสิทธิ์’… ในทรัพย์สิน… หรือ… ‘บังคับ’… ทายาท… ให้ทำตาม… สัญญา… ที่ไม่ถูกต้อง… บุคคลผู้นั้น… จะต้อง… ‘ถูกตัดสิทธิ์’… โดยสิ้นเชิง… และ… ‘ตกเป็นผู้ต้องหา’… ในคดี… ‘กรรโชกทรัพย์’… และ… ‘พยายามฆ่า’…” “คุณภาคิน… เขา… จะต้อง… รับโทษ… อย่างหนัก… แน่นอนค่ะ” วิรัชกล่าว “ครับ” คุณนทีตอบ “และ… การที่เขา… หนีการจับกุม… ในครั้งนี้… ก็จะเป็น… ‘พยานหลักฐาน’… เพิ่มเติม… ในการดำเนินคดี…” “แล้ว… สัญญาเลือด… ที่เขาพูดถึง… มันคืออะไร… กันแน่คะ?” ลลิตาถาม “ผมคาดว่า… มันคือ… ‘การตีความ’… ของฝ่ายภาคิน… หรือ… ‘การบิดเบือน’… เพื่อให้ตนเอง… ได้ประโยชน์…” คุณนทีอธิบาย “ในสมัยก่อน… การแต่งงาน… มันมีความสำคัญ… ต่อธุรกิจ… และ… ครอบครัว… มาก… บางที… การใช้คำว่า… ‘เลือด’… อาจจะหมายถึง… การรักษา… สายสัมพันธ์… ของตระกูล… ด้วยการ… ‘แต่งงาน’… เพื่อป้องกัน… ไม่ให้… ธุรกิจ… หรือ… ทรัพย์สิน… ตกไปอยู่… ในมือ… ของคนนอก… แต่… ด้วยเจตจำนง… ที่ชัดเจน… ในพินัยกรรม… มันก็ถือว่า… สัญญา… นั้น… ไม่มีผล… อีกต่อไป…” “ขอบคุณมากค่ะ… คุณนที” ลลิตากล่าว “ถ้าไม่ได้คุณ… หนูคงจะ… จมอยู่กับ… ความกลัว… ของอดีต… ตลอดไป…” “คุณเอง… ต่างหาก… ที่เป็นคน… กล้าหาญ… และ… เด็ดเดี่ยว… ที่จะเผชิญหน้า… กับมัน… ครับ” คุณนทีตอบ “และ… ตอนนี้… คุณ… ก็เป็นอิสระ… จาก… ‘พันธะ’… ทุกอย่างแล้ว…” ความรู้สึกโล่งอกแผ่ซ่านเข้ามาในใจของทุกคนที่อยู่ในห้อง ลลิตาได้ปลดปล่อยพันธะในอดีตที่มองไม่เห็นออกไปได้แล้ว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ดีว่า การต่อสู้กับภาคิน… อาจจะยังไม่จบลงง่ายๆ “แล้ว… เราจะทำยังไง… กับคุณภาคิน… ต่อไป… คะ?” อนิสาถาม “เราจะแจ้งความ… ดำเนินคดี… กับเขา… อย่างเต็มที่ครับ” คุณนทีตอบ “และ… ผมเชื่อว่า… ด้วยหลักฐาน… ที่เรามี… เขาคงจะ… หลบหนี… ไปได้ไม่นาน…” “ผมจะตามล่าตัวเขา… จนกว่าจะเจอ!” วิรัชกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “พวกเรา… จะไปด้วยกัน…” ราเมศกล่าว พร้อมกับพยุงตัวลุกขึ้นยืน แม้จะยังคงมีอาการบาดเจ็บ แต่แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ขอบคุณค่ะ… ทุกคน…” ลลิตาเอ่ย น้ำตาที่คลออยู่เมื่อครู่ บัดนี้ไหลรินออกมา แต่เป็นน้ำตาแห่งความสุข… และความหวัง…