หลังจากที่ภาคินหลบหนีไป เจ้าหน้าที่ตำรวจได้เข้ามาตรวจสอบที่เกิดเหตุ และเก็บหลักฐานต่างๆ อย่างละเอียด คุณนทีได้ให้การช่วยเหลือ และให้ข้อมูลที่จำเป็นแก่เจ้าหน้าที่อย่างครบถ้วน เขาได้มอบสำเนาพินัยกรรม และเอกสารโบราณที่เกี่ยวข้องทั้งหมดให้กับเจ้าหน้าที่ เพื่อใช้เป็นหลักฐานในการดำเนินคดีกับภาคิน “คุณภาคิน… เขา… จะหนีไปได้นานแค่ไหน… คะ?” อนิสาถามคุณนที ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล “ผมเชื่อว่า… ไม่นานเกินรอครับ” คุณนทีตอบ “เจ้าหน้าที่กำลังเร่งดำเนินการ… และผมมั่นใจว่า… ด้วยหลักฐานทั้งหมด… ที่เรามี… เขาคงจะ… ไม่สามารถ… ใช้ชีวิต… อย่างอิสระ… ได้อีกต่อไป…” “แล้ว… เราจะใช้ชีวิต… ต่อไป… ได้ยังไง… คะ?” ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ กลับมามีความหวัง “หลังจาก… เรื่องทั้งหมดนี้… มันจบลง…” “คุณ… มีอิสระ… ที่จะเลือก… ชีวิตของคุณ… แล้วลลิตา” คุณนทีกล่าว “สัญญา… หรือ… พันธะ… ใดๆ… ที่เคยผูกมัดคุณ… มันได้ถูก… ปลดเปลื้อง… ออกไปแล้ว… คุณสามารถ… ที่จะ… ‘เริ่มต้นใหม่’… ได้อย่างแท้จริง…” วิรัชเดินเข้ามาจับมือของลลิตา “ใช่แล้วลลิตา… เธอไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว… เธอเป็นอิสระ… ที่จะทำในสิ่งที่เธอต้องการ…” “หนู… หนูอยากจะ… เปิดร้านดอกไม้… ของหนู… ให้เสร็จสมบูรณ์… ค่ะ” ลลิตากล่าว “หนูอยากจะ… ใช้ชีวิต… ในแบบที่หนู… อยากจะเป็น… และ… ทำในสิ่งที่หนู… รัก…” “นั่นคือ… สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด… ที่เธอจะทำได้… ลลิตา” วิรัชกล่าว “พ่อ… จะคอยสนับสนุน… หนู… เสมอ…” ราเมศที่นั่งพักฟื้นอยู่จากการบาดเจ็บ ได้ยิ้มให้กับลลิตา “ผมเชื่อว่า… ร้านดอกไม้ของคุณ… จะต้อง… สวยงาม… และ… ประสบความสำเร็จ… อย่างแน่นอน…” “ขอบคุณค่ะ… คุณราเมศ…” ลลิตาตอบ ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความสุข “หนู… จะไม่ลืม… ความช่วยเหลือ… และ… กำลังใจ… ที่ทุกคน… มอบให้… หนู… เลย…” หลายสัปดาห์ต่อมา ภาคินถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจติดตามจับกุมตัวได้ในที่สุด ขณะที่เขากำลังพยายามหลบหนีออกนอกประเทศ ด้วยหลักฐานที่ชัดเจน และพยานที่พร้อมให้การ เขาจึงต้องเผชิญหน้ากับกระบวนการยุติธรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในขณะเดียวกัน ร้านดอกไม้ของลลิตา “สวนรัก” ก็ได้เปิดดำเนินการอย่างเป็นทางการ การตกแต่งร้านเต็มไปด้วยความสดใส และกลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิด ลลิตาได้จัดดอกไม้ได้อย่างสวยงาม และมีรสนิยม เธอสามารถสื่อสารความรู้สึกผ่านดอกไม้ได้อย่างลึกซึ้ง ทำให้ลูกค้าประทับใจ “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณลลิตา” อนิสาเดินเข้ามาในร้าน พร้อมกับช่อดอกไม้สีสันสดใส “มาเยี่ยมร้านใหม่ค่ะ” “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอนิสา” ลลิตาเดินเข้าไปรับช่อดอกไม้ “ขอบคุณนะคะ วันนี้หนูจะจัดดอกไม้ที่สวยที่สุด… ให้คุณอนิสา… เป็นพิเศษเลยค่ะ” “คุณวิรัช… มาหาคุณลลิตา… ที่ร้าน… ทุกวันเลยนะคะ” อนิสาเอ่ยแซว “ดูเหมือน… คุณพ่อ… จะเห่อ… ลูกสาว… มากกว่า… ลูกชาย… ซะอีก” ลลิตาหัวเราะ “คุณพ่อ… ก็… รักหนู… มาก… ค่ะ… และ… หนู… ก็รักคุณพ่อ… มาก… เหมือนกัน…” “แล้ว… คุณราเมศ… ล่ะคะ? เห็นว่า… หายดีแล้ว… นะ” อนิสาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความนัยบางอย่าง “ค่ะ… เขา… แวะมาหา… หนู… บ่อยๆ… ค่ะ” ลลิตาตอบ “เรา… เป็น… เพื่อนที่ดีต่อกัน…” “เพื่อน… ที่ดีต่อกัน…” อนิสาพึมพำ “ดีแล้วค่ะ… ที่ทุกคน… ได้พบกับ… ความสุข… ที่แท้จริง…” คุณนทีก็แวะมาเยี่ยมที่ร้านอยู่บ่อยๆ เขามาพร้อมกับข่าวคราวเกี่ยวกับคดีของภาคิน “คดีของคุณภาคิน… กำลังจะสิ้นสุดลงแล้วครับคุณลลิตา” คุณนทีแจ้งข่าว “เขาถูกตัดสินจำคุก… เป็นเวลา… หลายปี… และ… เขา… ไม่มีวัน… ที่จะ… กลับมา… ทำร้ายใคร… ได้อีก…” “ขอบคุณค่ะ… คุณนที” ลลิตากล่าว “หนู… รู้สึก… โล่งใจ… มากจริงๆ…” “คุณ… คือคนที่… ทำให้ทุกอย่าง… เป็นไปได้… ลลิตา” คุณนทีกล่าว “คุณ… คือผู้ชนะ… ที่แท้จริง…” ลลิตาได้พบกับอิสรภาพที่แท้จริง เธอไม่ต้องหวาดกลัวกับอดีตอีกต่อไป เธอมีครอบครัวที่รักเธอ มีเพื่อนที่จริงใจ และมีอาชีพที่เธอรัก เธอได้เรียนรู้ว่า ความรักที่แท้จริง ไม่ใช่การผูกมัดด้วยสัญญา หรือเงื่อนไขใดๆ แต่คือการยอมรับ การเข้าใจ และการให้เกียรติซึ่งกันและกัน ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่ลลิตากำลังเก็บร้าน ดอกกุหลาบสีขาวช่อหนึ่งถูกวางไว้บนเคาน์เตอร์ พร้อมกับโน้ตใบเล็กๆ “สำหรับคุณ… ผู้ที่เบ่งบาน… ในแสงแห่งอิสรภาพ… จาก… เพื่อน… ผู้หวังดี…” ลลิตาหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมามองอย่างสงสัย เธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่กำลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากช่อดอกไม้นั้น เธอหันไปมองที่กระจก สะท้อนภาพของตัวเองในชุดกันเปื้อนที่เปื้อนคราบดินดอกไม้ ใบหน้าของเธอเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความหวัง และความภาคภูมิใจ “ขอบคุณค่ะ… สำหรับ… ‘ดอกไม้วันเริ่มต้นใหม่’…” ลลิตากล่าวกับตัวเองเบาๆ สายลมพัดพาเอากลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดเข้ามาในร้าน เป็นกลิ่นหอมที่บ่งบอกถึงการเริ่มต้นใหม่ กลิ่นหอมที่เต็มไปด้วยความหวัง และความสุข… ชีวิตของลลิตา… กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง… ในแบบที่เธอ… เลือกเอง… และ… ในแบบที่… เธอ… คู่ควร… กับมัน…