เสียงหัวเราะของลลิตาดังขึ้นอย่างสดใสขณะที่เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ในเรือนกระจก ร่างกายที่เริ่มอุ้ยอ้ายมากขึ้นทำให้การเคลื่อนไหวของเธอเชื่องช้าลงกว่าเดิม แต่แววตาที่เปล่งประกายแห่งความสุขกลับบ่งบอกว่าเธอมีความสุขกับทุกช่วงเวลา วิรัชเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับกล่องเอกสารในมือ รอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่บนใบหน้า “เหนื่อยไหมครับคนดี” วิรัชถาม พลางวางกล่องเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว “ให้ผมช่วยไหม” “ไม่เป็นไรค่ะ” ลลิตาตอบ “แค่นี้เอง หนูยังไหว” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณวิรัชคะ วันนี้มีประชุมเหรอคะ เห็นดูเครียดๆ” “นิดหน่อยครับ” วิรัชถอนหายใจเบาๆ “เรื่องธุรกิจมันก็มีเรื่องให้ปวดหัวอยู่เรื่อยๆ” เขาเดินเข้าไปใกล้เธอ สวมกอดจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน “แต่วันนี้ผมตั้งใจว่าจะไม่คิดเรื่องพวกนั้นเลย” ลลิตาเอนหลังพิงอกเขาอย่างผ่อนคลาย “ดีแล้วค่ะ คุณควรจะพักผ่อนบ้างนะคะ” เธอเอื้อมมือไปลูบแขนเขา “ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” “ผมรู้แล้วครับ” วิรัชกระชับอ้อมกอด “ผมก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน” เขาปล่อยเธอไปก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมา “นี่ครับ ผลประกอบการของร้านดอกไม้ เห็นว่าไปได้สวยเลยนะ” “ใช่ค่ะ” ลลิตายิ้มกว้าง “ลูกค้าเยอะมากจริงๆ จนหนูแทบจะรับไม่ทันแล้ว” “นั่นแหละครับ ปัญหาของคนมีฝีมือ” วิรัชแซว “ผมว่าจะเสนอให้คุณขยายร้านนะ เอาให้ใหญ่กว่าเดิมอีก” “หนูก็คิดอยู่เหมือนกันค่ะ” ลลิตาตอบ “แต่หนูอยากจะรอให้คลอดน้องก่อน” “ได้เลยครับ” วิรัชเห็นด้วย “ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณต้องการ” เขากลับมานั่งลงข้างๆ เธอ “แล้วเรื่องงานแต่งงานของเราล่ะ” ลลิตาหน้าแดงเล็กน้อย “ยังไม่พร้อมเลยค่ะ” “ไม่เป็นไรครับ” วิรัชจับมือเธอ “เรามีเวลาอีกเยอะ” เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ไม่ว่ายังไง… ผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” “หนูก็เหมือนกันค่ะ” ลลิตากล่าว “หนูรักคุณนะคะ” “ผมก็รักคุณที่สุดในโลกครับ” วิรัชตอบ เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ ขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศอันอบอุ่น เสียงโทรศัพท์มือถือของวิรัชก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “ใครโทรมาคะ” ลลิตาถาม “เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยครับ” วิรัชกดรับสาย “สวัสดีครับ” ปลายสายมีเสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างรวดเร็วและกระวนกระวาย “วิรัช! นายอยู่ที่ไหน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” วิรัชขมวดคิ้วหนักขึ้น “ใครพูดอยู่ครับ” “ฉันเอง… ปรางค์” เสียงของอีกฝ่ายสั่นเครือ “คุณแม่… คุณแม่โดนลอบทำร้าย! ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล!” วิรัชยืนอึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “อะไรนะครับ! เป็นไปได้ยังไง!” “ฉันก็ไม่รู้!” ปรางค์ร้องไห้ “แต่ตอนนี้ท่านสาหัสมาก… หมอบอกว่า… อาจจะ… อาจจะ… ไม่รอด!” “ผมกำลังไป!” วิรัชรีบวางสาย ก่อนจะหันมามองลลิตาที่ยืนมองเขาด้วยความตกใจ “ใครโทรมาคะ” “แม่… แม่ของคุณ… ปรางค์โทรมา” วิรัชพูดเสียงสั่น “แม่… แม่กำลังจะ… แม่ไม่สบายหนักมาก” ลลิตาหน้าซีดเผือด “จริงเหรอคะ” “ใช่… ผมต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้” วิรัชคว้ากุญแจรถ “คุณอยู่บ้านนะ ลลิตา อย่าเพิ่งไปไหน” “ไม่ค่ะ” ลลิตารีบเดินไปคว้าแขนเขา “หนูจะไปด้วย” “แต่คุณ… คุณกำลังท้องนะ” วิรัชเป็นห่วง “หนูไม่เป็นไรค่ะ” ลลิตายืนกราน “หนูอยากจะไปอยู่เป็นเพื่อนคุณ” วิรัชลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “ก็ได้ครับ… แต่คุณต้องระวังตัวนะ” ทั้งสองรีบขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลด้วยความเร็วสูง บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความกังวล วิรัชบีบพวงมาลัยแน่น ดวงตาจ้องมองถนนข้างหน้าอย่างไม่วางตา เมื่อไปถึงโรงพยาบาล พวกเขาก็รีบตรงไปยังห้องไอซียู ปรางค์ยืนรออยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา “พี่วิรัช!” ปรางค์รีบเข้ามาสวมกอดน้องชาย “คุณแม่… คุณแม่แย่มากเลย” “เป็นยังไงบ้างครับ” วิรัชถาม “หมอกำลังช่วยอยู่ค่ะ” ปรางค์พูดเสียงสั่น “แต่… แต่ท่านเสียเลือดมาก” วิรัชหันไปมองลลิตาที่ยืนอยู่ข้างๆ “คุณอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมจะเข้าไปดู” “ไม่ค่ะ” ลลิตาจับมือเขาแน่น “หนูจะเข้าไปกับคุณ” วิรัชลังเลอีกครั้ง แต่ก็ยอมให้เธอเข้าไปด้วย ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องไอซียู เห็นร่างของคุณนายวิมลนอนอยู่บนเตียง สภาพของท่านดูทรุดโทรมจนน่าใจหาย เครื่องมือแพทย์ต่างๆ เชื่อมต่อกับร่างกายของท่าน “คุณแม่คะ” วิรัชเอ่ยเสียงแผ่วเบา คุณนายวิมลค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นวิรัชและลลิตาก็พยายามจะยิ้ม “วิรัช… ลลิตา…” เสียงของท่านแหบพร่า “มาแล้วเหรอ…” “ครับแม่” วิรัชเดินเข้าไปจับมือของท่าน “แม่เป็นอะไรไปครับ” “ฉัน… ฉันถูกทำร้าย…” คุณนายวิมลพูดต่ออย่างยากลำบาก “คนที่… คนที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะทำร้ายฉัน…” วิรัชหน้าตึงเครียด “ใครครับแม่” “เขา… เขาคือ… คนที่… ฉันไว้ใจ…” คุณนายวิมลพยายามพูด แต่ก็เริ่มอ่อนแรงลง “แม่! พูดต่อสิครับ!” วิรัชเร่ง “เขา… เขาคือ… อรรถ…” คุณนายวิมลพูดจบประโยค ก่อนที่ร่างกายของท่านจะหยุดนิ่งไป การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าห้องรีบวิ่งเข้ามาตรวจสอบ “ท่าน… ท่านเสียแล้วครับ!” เสียงร้องไห้ดังลั่นขึ้นในห้องไอซียู วิรัชยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ลลิตารีบโผเข้ากอดเขา “คุณวิรัชคะ…” “ไม่จริง… เป็นไปไม่ได้…” วิรัชพึมพำ ปรางค์เองก็ร่ำไห้เสียใจ ภาพความทรงจำกับผู้เป็นแม่ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว “คุณแม่… ทำไมต้องเป็นคุณแม่ด้วย…” ปรางค์ร้องไห้ วิรัชผละออกจากอ้อมกอดของลลิตา เขามองไปที่คุณนายวิมลด้วยความโกรธแค้น “อรรถ… แกต้องชดใช้!”