บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์วราฤทธิ์เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ถูกปกคลุมด้วยความสุภาพ อนิสา นั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม มองไปยังราเมศที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอ ชายหนุ่มในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มดูสง่างามราวกับรูปปั้น แต่ดวงตาคมกริบของเขากลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “ผมอยากจะบอกคุณถึงบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของผมครับคุณหนูอนิสา” ราเมศเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่สุขุม แต่แฝงไว้ด้วยความหนักอึ้ง “บางอย่างที่ผมไม่เคยบอกใครเลย” อนิสาพยักหน้าช้าๆ พลางกระชับมือที่วางอยู่บนตักแน่น เธอสัมผัสได้ถึงความสำคัญของสิ่งที่ราเมศกำลังจะพูด “หนูพร้อมจะฟังค่ะ” “เมื่อหลายปีก่อน ผมเคยมีคนที่รักมากครับ” ราเมศเล่า ดวงตาของเขาทอดมองไปยังภาพวาดบนผนังราวกับกำลังมองเห็นภาพในอดีต “เธอชื่อ ‘ลลิตา’ เราคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมรักเธอมาก และคิดว่าเธอคือคนที่ผมจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย” เสียงของราเมศค่อยๆ เบาลงเมื่อพูดถึงชื่อนั้น อนิสาเงียบฟังอย่างตั้งใจ เธอสังเกตเห็นแววตาที่เศร้าหมองของเขา แววตาที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ยังคงฝังลึก “แต่แล้ว… เธอก็จากผมไปอย่างกะทันหัน” ราเมศพูดต่อ “อุบัติเหตุทางรถยนต์… ทำให้ผมสูญเสียเธอไปตลอดกาล” น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาของราเมศ เขาพยายามกลั้นมันเอาไว้ แต่ก็ไม่อาจทำได้ “ตั้งแต่วันนั้นมา ชีวิตผมก็เหมือนจะหยุดนิ่ง ผมจมอยู่กับความเศร้าและความรู้สึกผิดที่ผมไม่สามารถปกป้องเธอไว้ได้” อนิสาเอื้อมมือไปแตะแขนของราเมศเบาๆ “หนูเสียใจด้วยนะคะ” ราเมศหันมามองอนิสา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมรู้ว่าคุณก็เคยสูญเสียคนที่รักมาเหมือนกัน ผมเลยคิดว่า… คุณน่าจะเข้าใจความรู้สึกของผม” “ค่ะ” อนิสาพยักหน้า “การสูญเสียเป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตจริงๆ ค่ะ” “หลังจากนั้น ผมก็ทุ่มเทให้กับงานอย่างหนัก เพื่อที่จะลืมเรื่องราวในอดีต” ราเมศเล่าต่อ “ผมปิดกั้นตัวเองจากผู้คน ไม่ยอมเปิดใจให้กับใครอีกเลย จนกระทั่ง… เกิดข้อตกลงทางธุรกิจที่ทำให้ผมต้องมาผูกพันกับคุณ” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองลึกเข้าไปในดวงตาของอนิสา “ผมยอมรับว่า ตอนแรก ผมมองคุณเป็นเพียงส่วนหนึ่งของข้อตกลง เป็นเหมือนเครื่องมือที่จะช่วยรักษาผลประโยชน์ของครอบครัวผมไว้” คำพูดนั้นทำให้อานิสาใจหายวาบ แต่เธอก็เข้าใจดีว่านั่นคือความจริง “หนูเข้าใจค่ะ” “แต่เมื่อผมได้รู้จักคุณมากขึ้น ได้เห็นความอ่อนโยน ความเข้มแข็ง และความเข้าใจในตัวคุณ ผมก็เริ่มรู้สึกว่า… ผมกำลังจะตกหลุมรักคุณ” ราเมศสารภาพ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสั่นเครือ “ผมพยายามต่อสู้กับความรู้สึกนี้มาตลอด เพราะผมกลัว… กลัวว่าจะต้องเสียคุณไปอีกคน” อนิสาอ้าปากค้าง เธอไม่เคยคาดคิดว่าราเมศจะมีความรู้สึกเช่นนี้กับเธอ “คุณราเมศ…” “ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป” ราเมศพูดต่อ “แต่ผมไม่สามารถเก็บความรู้สึกนี้ไว้ได้อีกต่อไปแล้ว ผมไม่แน่ใจว่าผมจะสามารถมอบความรักให้กับคุณได้เหมือนที่ผมเคยรักลลิตา แต่ผมสัญญาว่า ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ ผมจะดูแลคุณ ปกป้องคุณ และทำให้คุณมีความสุขที่สุดเท่าที่ผมจะทำได้” เขาเอื้อมมือไปจับมือของอนิสาไว้แน่น “ผมขอให้คุณให้โอกาสผมนะครับ ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง” อนิสาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของราเมศ เธอเห็นความจริงใจ ความหวัง และความกลัวปะปนกันอยู่ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในอดีตของเขา และรับรู้ถึงความตั้งใจอันแน่วแน่ของเขา “หนู…” อนิสาลังเล “หนูไม่รู้จะพูดอะไรดี” “ไม่ต้องพูดอะไรตอนนี้ก็ได้ครับ” ราเมศกล่าว “ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า ผมรู้สึกอย่างไร” ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกที่ท่วมท้นได้ค่อยๆ จางลง “คุณราเมศคะ” อนิสาเอ่ยขึ้นในที่สุด “หนูเองก็มีเรื่องที่อยากจะเล่าให้คุณฟังเหมือนกันค่ะ” ราเมศมองเธอด้วยความสนใจ “ครับ” “เรื่องราวของหนู อาจจะไม่เจ็บปวดเท่าของคุณ” อนิสาเริ่มเล่า “แต่ก็เป็นบาดแผลที่หนูแบกรับมาตลอด” เธอเล่าถึงความรักครั้งแรกที่เธอเคยมีกับ ‘เตชิน’ ชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ เขาเป็นนักดนตรีที่มีความฝัน และเธอเองก็สนับสนุนเขามาตลอด “แต่สุดท้าย… ความฝันของเขาก็พาเขาไปไกลเกินกว่าที่หนูจะคว้าถึง” อนิสาเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาไปจากหนูโดยไม่บอกลา เขาเลือกเส้นทางของเขา ทิ้งหนูไว้กับความว่างเปล่า” “หนูพยายามทำความเข้าใจนะคะ” อนิสาพูดต่อ “แต่ก็ทำไม่ได้ หนูเจ็บปวดมาก เสียใจมาก จนรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับความรักอีกต่อไป” ราเมศบีบมืออนิสาเบาๆ เป็นการปลอบประโลม “ผมเข้าใจครับ” “การที่คุณราเมศเล่าเรื่องของคุณให้หนูฟัง ทำให้หนูรู้สึกดีขึ้นมากค่ะ” อนิสาบอก “มันทำให้หนูรู้ว่า หนูก็ไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยว” “เราต่างก็มีบาดแผลในอดีต” ราเมศกล่าว “แต่เราก็ต้องก้าวต่อไป” “ค่ะ” อนิสาตอบ “หนูเชื่อว่า เราจะสามารถเยียวยาบาดแผลของกันและกันได้” เมื่อราเมศกลับไปแล้ว อนิสาก็นั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจของเธอ ความรู้สึกที่เคยด้านชา เริ่มกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เธอเริ่มมองเห็นแสงสว่างในความมืดมิด เธอคิดถึงราเมศ คิดถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญ คิดถึงความกล้าหาญของเขาที่สามารถเปิดใจให้กับเธอได้ ‘ขอบคุณนะคะ คุณราเมศ’ เธอพึมพำกับตัวเอง ‘ที่ทำให้หนูได้พบกับความหวังอีกครั้ง’ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดรู้สึกกังวลใจไม่ได้ บาดแผลในอดีตของราเมศยังคงเป็นสิ่งที่ท้าทาย เธอจะสามารถทำให้เขาลืมเลือนลลิตาได้จริงหรือ หรือว่าเงาของอดีตจะยังคงตามหลอกหลอนพวกเขาตลอดไป