สวนสาธารณะอันร่มรื่นยามบ่ายคล้อยกำลังอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่แสนสบาย อนิสาและราเมศกำลังเดินเล่นเคียงข้างกันใต้ร่มเงาของต้นไม้น้อยใหญ่ เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังคลอเคลียกับเสียงนกร้อง และเสียงเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ราเมศจูงมืออนิสาไปหยุดอยู่หน้าแผงขายดอกไม้ เขาเลือกดอกกุหลาบสีขาวสดที่กำลังเบ่งบานอย่างสวยงาม ยื่นให้เธอพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน “นี่ครับ สำหรับคุณ” ราเมศกล่าว เสียงของเขาอบอุ่นจนทำให้อนิสาหน้าแดงระเรื่อ เธอรับดอกกุหลาบมาถือไว้ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ด้วยความปลาบปลื้ม “ขอบคุณค่ะคุณราเมศ ดอกไม้นี่สวยมากจริงๆ” เธอเอ่ย ดวงตาเป็นประกาย “ผมดีใจที่คุณชอบ” ราเมศตอบ เขาหันไปมองใบหน้าของอนิสาที่สะท้อนแสงแดดอ่อนๆ “ผมนึกถึงคุณทุกครั้งที่เห็นดอกกุหลาบขาว” “ทำไมล่ะคะ” อนิสาถาม พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย “เพราะมันเหมือนคุณไงครับ” ราเมศตอบ น้ำเสียงจริงจัง “ทั้งสะอาด บริสุทธิ์ และงดงาม” อนิสาถึงกับยิ้มแก้มปริ เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกเขินอายกับคำชมได้มากขนาดนี้ ราเมศเป็นคนที่มีเสน่ห์อย่างประหลาด บางครั้งก็ดูสุขุมเยือกเย็น แต่บางครั้งก็แสดงออกถึงความอบอุ่นอ่อนโยนออกมาจนน่าใจหาย “คุณราเมศนี่ชมคนเก่งจริงๆ นะคะ” เธอแซว “ผมพูดความจริงครับ” ราเมศตอบ พลางบีบมือเธอเบาๆ “ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลย” ขณะที่ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนหวาน จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำลายบรรยากาศที่กำลังสวยงาม “พี่ราเมศ!” เสียงนั้นดังมาจากหญิงสาวนางหนึ่งที่กำลังวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทีตกใจระคนดีใจ เธอสวมชุดกระโปรงสีแดงสด โชว์เรียวขาที่สวยงาม ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นหางม้า ปลายผมสะบัดไปมาตามแรงวิ่ง อนิสารู้สึกถึงความเย็นวาบที่แล่นไปทั่วร่าง เธอหันไปมองตามเสียงเรียก และพบกับใบหน้าที่คุ้นเคย… ลลิตา คนรักเก่าของราเมศที่เขาเล่าให้ฟังเมื่อวานนี้ “ลลิตา!” ราเมศอุทานด้วยความตกใจ เขาปล่อยมือจากอนิสา และก้าวไปยืนเผชิญหน้ากับหญิงสาวตรงหน้า “เธอ… เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” ลลิตาหยุดยืนหอบอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่กำลังจะไหลริน “หนู… หนูคิดถึงพี่ราเมศเหลือเกินค่ะ หนูอยากเจอพี่” อนิสาได้แต่มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ตีบตันในอก เธอไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ราเมศเล่าให้ฟังเมื่อวานนี้ จะกลายเป็นความจริงในวันนี้ และยังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธออีกด้วย “แต่… แต่นี่มันเป็นไปไม่ได้” ราเมศพูด เสียงสั่นเครือ “คุณ… คุณเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุครั้งนั้น” “อุบัติเหตุ?” ลลิตาหัวเราะทั้งน้ำตา “นั่นมันไม่ใช่ความจริงค่ะพี่ราเมศ หนูแค่… หนูแค่หนีไป” “หนีไป?” ราเมศทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “หนีไปไหน? ทำไม?” “หนู… หนูไม่อยากให้พี่ต้องมาลำบากเพราะหนู” ลลิตาอธิบาย “ตอนนั้นครอบครัวหนูมีปัญหาเรื่องหนี้สินมาก พวกเขาบังคับให้หนูแต่งงานกับคนมีอายุ เพื่อใช้หนี้ หนูเลยตัดสินใจ… ตัดสินใจแกล้งตาย แล้วหนีไปอยู่ที่อื่น” “แกล้งตาย?” ราเมศทวนคำซ้ำ ราวกับจะให้ตัวเองได้ยินชัดๆ “ใช่ค่ะ” ลลิตาพยักหน้า “หนูรู้ว่าพี่ต้องเสียใจมาก หนูขอโทษนะคะ” อนิสาได้แต่ยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกิน เป็นคนนอกที่เข้ามาขวางทางความรักของคนทั้งสอง “แล้ว… แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาล่ะ” ราเมศถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ทำไมเธอถึงไม่กลับมา? ทำไมถึงไม่ติดต่อฉันเลย?” “หนูกลัวค่ะ” ลลิตาตอบ “หนูกลัวว่าถ้าพี่รู้ความจริง พี่จะโกรธ หรือ… หรือพี่จะมีคนอื่นแล้ว” “คนอื่น?” ราเมศหันไปมองอนิสาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ “คุณหนูอนิสา… เธอคือคู่หมั้นของผม เป็นข้อตกลงทางธุรกิจ แต่… แต่ผมกำลังจะบอกเธอในวันนี้ว่าผมรู้สึกยังไงกับเธอ” คำพูดของราเมศทำให้อนิสารู้สึกหน่วงในหัวใจ เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความรู้สึกที่เธอมีต่อราเมศมันเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่การปรากฏตัวของลลิตาก็เหมือนกับน้ำเย็นที่สาดลงมาดับความหวังเหล่านั้น “คู่หมั้น?” ลลิตาหันมามองอนิสาด้วยสายตาที่ฉายแววไม่พอใจ “พี่ราเมศ… นี่คุณกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นอย่างนั้นเหรอ?” “มันซับซ้อนกว่านั้นครับ คุณลลิตา” ราเมศถอนหายใจ “คุณเคยบอกว่ารักผม แต่คุณก็ทิ้งผมไปโดยไม่บอกกล่าว… ทำให้ผมเจ็บปวดมาก” “หนูขอโทษค่ะ” ลลิตากล่าว น้ำเสียงสั่นเครือ “หนูผิดเอง” “แล้วตอนนี้… คุณกลับมาทำไม?” ราเมศถาม เสียงของเขาแข็งกร้าวกว่าเดิม “เพื่ออะไร?” “หนู… หนูแค่อยากจะเจอพี่” ลลิตาตอบ “หนูอยากจะบอกพี่ว่าหนูยังรักพี่อยู่” หัวใจของอนิสาบีบรัดแน่น เธอไม่สามารถทนฟังบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดนี้ต่อไปได้อีกแล้ว “คุณราเมศคะ” อนิสาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “หนู… หนูขอตัวก่อนนะคะ” ราเมศหันมามองอนิสาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “คุณหนูอนิสา… ผม…” “ไม่เป็นไรค่ะ” อนิสาตัดบท “คุณมีเรื่องที่ต้องสะสางกับคุณลลิตา” เธอกล่าวจบก็รีบหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ราเมศยืนอยู่กับลลิตา ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด ราเมศมองตามแผ่นหลังที่กำลังลับหายไปของอนิสา เขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังแตกสลาย เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนได้ขนาดนี้ ลลิตาที่เขาเคยรักสุดหัวใจ กลับมาปรากฏตัวในวันที่เขากำลังจะเปิดใจให้กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง “พี่ราเมศ…” ลลิตาเรียกเสียงเบา ราเมศหันกลับมามองลลิตา ดวงตาของเขายังคงฉายแววสับสน “ผม… ผมต้องการเวลา” เขาพูดจบก็เดินจากไปอีกคน ปล่อยให้ลลิตายืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางสวนสาธารณะที่เคยเต็มไปด้วยความสุข แต่บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความเศร้าและคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้