หลังจากเหตุการณ์ที่สวนสาธารณะ อนิสาเก็บตัวอยู่ในห้องนอนของเธอ เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับราเมศ แม้ว่าเธอจะเข้าใจว่าสถานการณ์มันซับซ้อน แต่การปรากฏตัวของลลิตา ทำให้ทุกอย่างที่กำลังจะลงตัวต้องหยุดชะงักไปเสียหมด เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ อนิสาถอนหายใจ “ใครคะ” “ผมเองครับคุณหนูอนิสา” เสียงของราเมศดังมาจากนอกประตู “ผมขอเข้าไปคุยด้วยหน่อยได้ไหมครับ” อนิสาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ เขาเห็นราเมศยืนอยู่ที่หน้าห้อง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดา แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความรู้สึกผิด “เข้ามาสิคะ” อนิสาเอ่ย เสียงเรียบๆ ราเมศเดินเข้ามาในห้อง และยืนมองอนิสาด้วยสายตาที่ยากจะอ่าน “ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้งนะครับ” “ไม่เป็นไรค่ะ” อนิสาตอบ พลางเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง “หนูเข้าใจค่ะว่ามันไม่ใช่ความผิดของคุณ” “แต่ผมก็รู้สึกผิดอยู่ดี” ราเมศกล่าว “ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ผมไม่รู้ว่าคุณลลิตาจะกลับมา และผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะพูดแบบนั้น” “เธอรักคุณมากสินะคะ” อนิสาเอ่ย พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง “หนูเข้าใจดี” “ใช่ครับ เธอรักผมมาก” ราเมศพยักหน้า “แต่ผมก็รักเธอมากเหมือนกัน… ในตอนนั้น” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาอนิสา “แต่ตอนนี้… มันไม่เหมือนเดิมแล้ว” “หมายความว่ายังไงคะ” อนิสาถาม “ผม… ผมไม่แน่ใจ” ราเมศตอบ “หลังจากที่เธอจากไป ผมจมอยู่กับความเศร้าอยู่เป็นเวลานาน ผมคิดว่าผมไม่มีวันจะรักใครได้อีกแล้ว จนกระทั่งผมได้พบคุณ” คำพูดของราเมศทำให้อนิสาใจสั่นเล็กน้อย “คุณราเมศคะ…” “ผมรู้ว่าคุณก็มีอดีตที่เจ็บปวด” ราเมศพูดต่อ “เราทั้งคู่ต่างก็มีบาดแผลในใจ และผมก็คิดว่า… การที่เราได้มาอยู่ด้วยกัน มันอาจจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะเยียวยาซึ่งกันและกัน” “แต่คุณลลิตา…” อนิสาเอ่ย “เธอเป็นอดีตครับคุณหนูอนิสา” ราเมศพูดอย่างหนักแน่น “เป็นอดีตที่ผมพยายามจะลืม และผมก็กำลังจะก้าวต่อไป” “แล้วคุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณพร้อมที่จะก้าวต่อไป?” อนิสาถาม “บางที… คุณอาจจะยังรักคุณลลิตาอยู่ก็ได้” “ผมไม่แน่ใจ” ราเมศตอบตรงๆ “ผมสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง แต่ผมรู้ว่าผมไม่อยากเสียคุณไป” “แต่เรามีสัญญา… สัญญาใจในราตรีที่มืดมิด” อนิสาเอ่ย เสียงของเธอแผ่วเบา “ผมรู้ครับ” ราเมศพยักหน้า “และผมจะทำตามสัญญา” “แต่ถ้าคุณลลิตายังอยู่ล่ะคะ” อนิสาถาม “ถ้าเธออยากจะกลับมาหาคุณจริงๆ คุณจะทำอย่างไร?” ราเมศมองลึกเข้าไปในดวงตาของอนิสา “ผมจะไม่ให้มันเกิดขึ้นครับ” “คุณหมายความว่ายังไงคะ” อนิสาถามด้วยความสงสัย “ผมจะคุยกับเธอ” ราเมศตอบ “ผมจะอธิบายให้เธอเข้าใจ ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว และผมจะไม่ยอมให้เธอเข้ามาทำลายความสัมพันธ์ของเรา” “ความสัมพันธ์ของเรา?” อนิสาทวนคำ “คุณหมายถึง… ความสัมพันธ์ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นของเราอย่างนั้นเหรอคะ” “ใช่ครับ” ราเมศตอบ “ผมไม่อยากให้คุณหนูอนิสาเข้าใจผิด ผมไม่ได้มองคุณเป็นแค่ส่วนหนึ่งของข้อตกลงอีกต่อไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอนิสาพองโตขึ้น เธอไม่รู้จะแสดงความรู้สึกอย่างไรออกไปดี “ผมอยากจะขอโอกาสคุณอีกครั้งครับคุณหนูอนิสา” ราเมศกล่าว “ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง ว่าผมสามารถทำให้คุณมีความสุขได้” อนิสาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยายามประมวลผลทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอเห็นความจริงใจในแววตาของราเมศ และเธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอจริงๆ “หนู… หนูจะให้โอกาสคุณค่ะ” อนิสาเอ่ย เสียงเบาแต่หนักแน่น รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราเมศ เขาดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด “ขอบคุณครับคุณหนูอนิสา” “แต่คุณราเมศคะ” อนิสาเอ่ยต่อ “คุณต้องคุยกับคุณลลิตาให้ชัดเจนนะคะ หนูไม่อยากให้มีเรื่องเข้าใจผิดอีก” “ผมจะทำครับ” ราเมศตอบ “ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย” ทั้งสองนั่งคุยกันต่ออีกสักพัก ราเมศเล่าถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขาที่มีต่ออนิสา และอนิสาเองก็เล่าถึงความกลัวในใจของเธอเช่นกัน การได้พูดคุยกันอย่างเปิดอกทำให้ทั้งสองรู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น เมื่อราเมศกลับไปแล้ว อนิสาจึงเดินไปที่หน้าต่าง เธอเห็นรถลีมูซีนสีดำคันหรูขับออกไปจากคฤหาสน์ เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงมีความซับซ้อนอยู่ แต่เธอก็เชื่อว่าราเมศจะสามารถจัดการทุกอย่างได้ ในขณะเดียวกัน ราเมศขับรถไปยังบ้านพักของลลิตาที่เขาเพิ่งทราบที่อยู่มาเมื่อไม่นานนี้ เขาตัดสินใจว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเธอ และต้องทำให้ทุกอย่างกระจ่าง เมื่อเขาไปถึงบ้านพักหลังเล็กๆ ที่ดูเรียบง่าย ลลิตาก็ออกมาต้อนรับเขาด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “พี่ราเมศ…” เธอเอ่ย “ลลิตา” ราเมศกล่าว เสียงหนักแน่น “เราต้องคุยกัน” “ค่ะ” ลลิตาพยักหน้า “ผมรู้ว่าคุณรักผม” ราเมศเริ่มต้น “และผมก็เคยรักคุณมาก แต่… ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว” “หมายความว่ายังไงคะ” ลลิตาถาม น้ำตาคลอหน่วยตา “ผมได้พบคนอีกคนแล้ว” ราเมศตอบ “คนที่ผมกำลังจะแต่งงานด้วย และผมก็รู้สึกดีกับเธอมาก” “คุณ… คุณจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอย่างนั้นเหรอคะ” ลลิตาถาม เสียงสั่นเครือ “ใช่ครับ” ราเมศยืนยัน “ผมรักเธอ… ผมคิดว่าผมรักเธอ” “แต่… แต่พี่เคยบอกว่าพี่จะไม่มีวันรักใครได้อีกนอกจากหนู” ลลิตาพร่ำบอก “แล้วคุณหนูอนิสานั่นคือใคร? ทำไมเธอถึงเข้ามาในชีวิตพี่ได้?” “มันเป็นเรื่องของข้อตกลงทางธุรกิจในตอนแรก” ราเมศอธิบาย “แต่เมื่อผมได้รู้จักเธอมากขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกดีกับเธอจริงๆ” “ไม่จริงค่ะ!” ลลิตาร้องออกมา “พี่โกหกหนู! พี่แค่จะทิ้งหนูไปเท่านั้นเอง!” “ผมไม่ได้โกหกครับลลิตา” ราเมศกล่าว “ผมรักคุณในอดีต แต่ผมก็กำลังจะรักผู้หญิงคนใหม่ในปัจจุบัน” “แล้วความรักของเราล่ะคะ” ลลิตาถาม “ความรักของเรา… มันได้จบลงไปแล้วครับ” ราเมศตอบ “ตั้งแต่ที่คุณตัดสินใจแกล้งตาย แล้วหายไปจากชีวิตผม” คำพูดนั้นทำร้ายจิตใจลลิตาอย่างรุนแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา น้ำตาไหลพราก “พี่ใจร้าย…” “ผมขอโทษครับ” ราเมศกล่าว “แต่ผมต้องพูดความจริง ผมไม่อยากให้คุณมาหลอกตัวเอง และผมก็ไม่อยากให้คุณมาทำร้ายคุณหนูอนิสา” “หนู… หนูจะไม่มีวันยอมให้พี่ไปรักผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาด!” ลลิตาตะโกน “คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้” ราเมศกล่าว เสียงแข็งกร้าว “คุณต่างหากที่ทิ้งผมไป” “แต่หนูทำไปเพราะหนูรักพี่!” ลลิตาอ้าง “ความรักที่ทำให้คุณต้องแกล้งตายเนี่ยนะ” ราเมศกล่าวประชด “คุณคิดว่าการกระทำของคุณมันสมเหตุสมผลเหรอ?” ลลิตาได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอมองราเมศด้วยสายตาตัดพ้อ “ผมไปแล้วนะครับ” ราเมศกล่าว “ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ และใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความสุข” เขาเดินออกจากบ้านของลลิตาไป ทิ้งให้เธออยู่กับความเสียใจและความผิดหวัง ท่ามกลางความจริงที่ว่า ความรักในอดีตของเธอได้จบลงไปแล้วจริงๆ