บรรยากาศในห้องประชุมยังคงอึมครึมหลังจากเอกภพจากไป พิมพ์ดาวยังคงนั่งนิ่ง น้ำตาค่อยๆ หยุดไหล แต่แววตาของเธอยังคงฉายความสับสนและความเจ็บปวด พัฒน์ยังคงกุมมือเธอไว้แน่น สัมผัสของเขาเป็นเหมือนเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยว “พิมพ์ดาว” พัฒน์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ผมเข้าใจว่าคุณกำลังรู้สึกแย่” พิมพ์ดาวยิ้มเศร้าๆ “แย่ยิ่งกว่านี้จะมีอีกไหมคะคุณพัฒน์” เธอพูดเสียงแผ่ว “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตฉันจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “ผมรู้” พัฒน์ตอบ “แต่เราจะผ่านมันไปได้” คุณวินัยเดินเข้ามาใกล้ “คุณพิมพ์ดาว” เขากล่าว “ผมอยากให้คุณลองคิดให้รอบคอบ” “คิดอะไรคะคุณวินัย” พิมพ์ดาวถาม “คิดว่าจะยอมแพ้ให้คนเลวๆ มาข่มเหงอย่างนั้นเหรอคะ” “ผมไม่ได้หมายความว่าให้คุณยอมแพ้” วินัยอธิบาย “ผมหมายถึงให้คุณพิจารณาข้อเสนอของคุณเอกภพอย่างถี่ถ้วน” “ข้อเสนอที่เท่ากับการขายวิญญาณของฉัน” พิมพ์ดาวสวนกลับ “มันไม่ใช่การขายวิญญาณหรอกพิมพ์ดาว” วินัยกล่าว “มันคือการประคับประคองธุรกิจไปให้รอด” “แต่ถ้าต้องแลกด้วยการสูญเสียตัวตนของเราไป มันก็ไม่ต่างจากการขายวิญญาณหรอกค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ พัฒน์มองไปที่คุณวินัย “คุณวินัยครับ คุณเคยบอกว่าคุณเป็นที่ปรึกษาของครอบครัวพิมพ์ดาวมานาน คุณไม่คิดว่าควรจะมีทางออกอื่นที่ดีกว่านี้เหรอครับ” วินัยถอนหายใจ “ผมก็หวังว่าจะมีนะคุณพัฒน์” เขาตอบ “แต่จากสถานการณ์ทางการเงินของบริษัทคุณนายอรทัย และจากข่าวลือเรื่องการเข้าซื้อกิจการบริษัทของคุณ…ข้อเสนอของคุณเอกภพเป็นเหมือนทางออกที่เร็วที่สุดและชัดเจนที่สุด” “เร็วที่สุด…แต่ก็อาจจะอันตรายที่สุด” พัฒน์เสริม “ก็จริงอยู่” วินัยยอมรับ “แต่ถ้าเราไม่รีบตัดสินใจ เราอาจจะเสียทุกอย่างไปก็ได้” พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองพัฒน์ “คุณพัฒน์คะ แล้วคุณจะทำยังไงคะ” เธอถาม “ถ้าฉันยอมรับข้อเสนอของคุณเอกภพ บริษัทของคุณก็จะถูกรวมเข้ากับบริษัทของฉัน ซึ่งก็จะอยู่ภายใต้การควบคุมของคุณเอกภพด้วย” พัฒน์ยิ้มให้เธอ “ผมไม่กังวลเรื่องนั้นหรอกพิมพ์ดาว” เขาบอก “ตราบใดที่เรายังอยู่ด้วยกัน” “แต่…” พิมพ์ดาวยังคงลังเล “พิมพ์ดาว” พัฒน์จับมือเธอเบาๆ “ผมเชื่อในตัวคุณ ผมเชื่อในความสามารถของคุณ และผมเชื่อว่าเราจะผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้ ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร” “แล้วเรื่องความลับที่เอกภพพูดถึงล่ะคะ” พิมพ์ดาวถามเสียงเครือ “ถ้าเขาเปิดเผยออกไปจริงๆ ฉันจะรับมือยังไง” “ถ้าเขาทำจริงๆ” พัฒน์กล่าว “เราก็จะสู้ไปกับมัน” “สู้ยังไงคะ” พิมพ์ดาวถาม “ในเมื่อเขามีหลักฐาน” “เราจะหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์” พัฒน์บอก “และผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ” พิมพ์ดาวมองเข้าไปในดวงตาของพัฒน์ เธอเห็นความมุ่งมั่นและความจริงใจที่ฉายออกมาจากแววตาคู่นั้น มันทำให้เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง “คุณวินัยคะ” พัฒน์หันไปหาคุณวินัย “ผมขอเวลาผมกับพิมพ์ดาวคุยกันส่วนตัวสักครู่ได้ไหมครับ” คุณวินัยพยักหน้า “เชิญเลยครับ” เขากล่าว “ผมจะรออยู่ข้างนอก” เมื่อคุณวินัยออกไป พิมพ์ดาวก็หันไปหาพัฒน์ “คุณพัฒน์คะ ฉัน…ฉันกลัว” “ผมรู้” พัฒน์ตอบ “แต่คุณไม่จำเป็นต้องกลัว” “แต่ถ้าฉันเลือกที่จะไม่รับข้อเสนอ แล้วเอกภพเปิดเผยความลับเรื่องพ่อเลี้ยงของฉันจริงๆ ทุกอย่างจะพังทลายหมด” พิมพ์ดาวพูด “แล้วถ้าคุณยอมรับข้อเสนอของเขา” พัฒน์ถาม “คุณคิดว่าชีวิตคุณจะเป็นยังไง” พิมพ์ดาวยังคงเงียบไป เธอพยายามนึกภาพชีวิตที่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของเอกภพ ชีวิตที่เต็มไปด้วยการโกหกและการหลอกลวง เธอไม่ต้องการแบบนั้น “พิมพ์ดาว” พัฒน์เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มของเธอ “ผมรักคุณนะ” เขาพูดออกมาตรงๆ “และผมอยากให้คุณมีความสุข” คำพูดนั้นทำเอาพิมพ์ดาวใจสั่น เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “ฉันก็รักคุณค่ะคุณพัฒน์” เธอตอบ “ถ้าอย่างนั้น” พัฒน์กล่าว “เรามาตัดสินใจไปด้วยกันนะ” พิมพ์ดาวยิ้มออกมาทั้งน้ำตา “ค่ะ” ทั้งสองคนใช้เวลาครู่หนึ่งในการพูดคุยถึงทางเลือกต่างๆ พวกเขาตกลงกันว่าพวกเขาจะไม่ยอมจำนนต่อการข่มขู่ของเอกภพ แม้ว่ามันจะหมายถึงความเสี่ยงที่ใหญ่หลวงก็ตาม “เราจะไม่ยอมให้เขามาทำลายเราได้” พิมพ์ดาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เราจะสู้” “ใช่” พัฒน์ยืนยัน “เราจะสู้” เมื่อทั้งคู่ตัดสินใจได้แล้ว พัฒน์ก็เป็นคนลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูเรียกคุณวินัยเข้ามา “เป็นยังไงบ้างครับ” คุณวินัยถาม พิมพ์ดาวยิ้มให้คุณวินัย “หนูตัดสินใจแล้วค่ะ” เธอพูด “หนูจะไม่รับข้อเสนอของคุณเอกภพค่ะ” คุณวินัยมองเธอด้วยความประหลาดใจ “แน่ใจนะคุณพิมพ์ดาว” “แน่ใจค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “ถึงแม้ว่ามันจะยากลำบากแค่ไหน หนูและคุณพัฒน์ก็จะหาทางของเราเอง” “ถ้าอย่างนั้น…” คุณวินัยหันไปมองพัฒน์ “คุณพัฒน์ คุณพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่จะตามมาแล้วหรือยัง” พัฒน์พยักหน้า “ผมพร้อมครับ” เขาตอบ “และผมจะทำให้ดีที่สุดเพื่อปกป้องพิมพ์ดาว” คุณวินัยมองทั้งสองคนด้วยความเห็นใจ “ผมเข้าใจการตัดสินใจของคุณนะ” เขากล่าว “แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้” “ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะคุณวินัย” พิมพ์ดาวกล่าว “แต่ตอนนี้ สิ่งที่เราต้องการคือการเตรียมตัวให้พร้อม” “ผมจะช่วยเต็มที่ครับ” คุณวินัยกล่าว “ผมจะติดต่อทนายความที่ไว้ใจได้มาช่วยเราดูเรื่องเอกสาร และผมจะพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแผนการของคุณเอกภพ” “ขอบคุณมากค่ะคุณวินัย” พิมพ์ดาวตอบ เมื่อการพูดคุยจบลง ทั้งสามคนก็ออกจากห้องประชุม พิมพ์ดาวรู้สึกโล่งใจที่ได้ตัดสินใจแล้ว แม้จะรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะไม่ง่ายเลย แต่การมีพัฒน์อยู่เคียงข้าง ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอสามารถเผชิญหน้ากับทุกสิ่งได้ พัฒน์จับมือพิมพ์ดาวไว้แน่น “ไม่ต้องห่วงนะ” เขาพูด “เราจะสู้ไปด้วยกัน” พิมพ์ดาวพยักหน้า “ค่ะ” เธอตอบ “เราจะสู้ไปด้วยกัน” ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความหวังและความตั้งใจที่เต็มเปี่ยม พวกเขาพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมรสุมลูกใหม่ที่กำลังจะมาถึง