“อายัดบัญชี! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” พิมพ์ดาวตะโกนเสียงดัง มือของเธอสั่นระริกด้วยความโกรธและสิ้นหวัง “ใจเย็นๆ ก่อนครับคุณพิมพ์ดาว” คุณวินัยรีบปลอบ “เราต้องตั้งสติ” พัฒน์เข้ามาประคองพิมพ์ดาวไว้ “พิมพ์ดาว” เขาเรียกเสียงนุ่ม “ผมรู้ว่ามันยาก แต่เราต้องเข้มแข็ง” “เข้มแข็งยังไงคะคุณพัฒน์!” พิมพ์ดาวสวนกลับ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาฉัน!” “เราจะหาทางแก้ไข” พัฒน์ยืนยัน “ผมสัญญา” คุณวินัยมองไปที่พิมพ์ลดาซึ่งยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ “คุณพิมพ์ลดา” เขากล่าว “คุณแน่ใจหรือว่าคุณเอกภพมีส่วนเกี่ยวข้องกับการอายัดบัญชีนี้” “หนู…หนูไม่แน่ใจค่ะ” พิมพ์ลดากล่าว “แต่…เขาบอกว่าจะทำให้พี่พิมพ์ดาวลำบาก เขาบอกว่าจะเล่นงานพี่” “มันเป็นไปได้สูง” พัฒน์กล่าว “การอายัดบัญชีคือการตัดเส้นเลือดใหญ่ของบริษัท ถ้าบริษัทไม่สามารถดำเนินธุรกรรมทางการเงินได้ ก็เท่ากับว่าทุกอย่างหยุดชะงัก” “แล้วเราจะทำยังไงคะ” พิมพ์ดาวถามเสียงแผ่ว “ถ้าไม่มีเงินหมุนเวียน เราจะจ่ายเงินเดือนพนักงาน เราจะซื้อวัตถุดิบ เราจะทำอะไรได้เลย” “เราต้องรีบติดต่อทนายความของคุณ” คุณวินัยเสนอ “เพื่อหาทางยกเลิกคำสั่งอายัดบัญชี” “แต่กว่าจะทำเรื่องเสร็จคงใช้เวลานาน” พัฒน์กล่าว “ในช่วงเวลานั้น บริษัทของเราอาจจะเสียหายหนักเกินไป” พิมพ์ดาวยังคงยืนนิ่ง พยายามประมวลผลสถานการณ์ทั้งหมดที่ถาโถมเข้ามา เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำ และไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเหลือ “เอาล่ะ” พัฒน์กล่าว “ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการรวบรวมสติ” เขาหันไปทางคุณวินัย “คุณวินัยครับ ช่วยผมหน่อย” “ครับคุณพัฒน์” “ผมอยากให้คุณช่วยรวบรวมเอกสารทั้งหมดเกี่ยวกับที่มาของเงินทุนในการก่อตั้งบริษัทของคุณพิมพ์ดาว” พัฒน์กล่าว “ผมอยากจะย้อนกลับไปดูรายละเอียดทั้งหมดอีกครั้ง” “คุณหมายถึง…ที่จะไปดูที่มาของเงินจากพ่อเลี้ยงของเธอใช่ไหมครับ” คุณวินัยถาม “ใช่ครับ” พัฒน์ตอบ “ผมคิดว่าเราอาจจะมองข้ามบางอย่างไป” “แต่…ฉันไม่แน่ใจว่าจะมีเอกสารครบถ้วนนะคะ” พิมพ์ดาวพูด “ตอนนั้น…ทุกอย่างมันเร่งรีบมาก” “เราจะพยายามหาให้ได้มากที่สุด” พัฒน์กล่าว “เพื่อที่เราจะได้รู้ว่าเรากำลังจะเผชิญหน้ากับอะไร” พิมพ์ดาวยอมรับ “ค่ะ” ทั้งสามคนกลับมาที่ห้องทำงานของพิมพ์ดาว บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด คุณวินัยเริ่มค้นหาเอกสารเก่าๆ ในตู้เก็บเอกสาร ขณะที่พิมพ์ดาวและพัฒน์นั่งลงที่โต๊ะทำงาน “ฉันยังจำได้ว่าตอนนั้น…พ่อเลี้ยงของฉันเขามาหาฉัน” พิมพ์ดาวเริ่มเล่า “เขาบอกว่าเขาอยากจะช่วยเหลือฉันในการตั้งบริษัท” “เขาให้เงินสดคุณมาทั้งหมดเลยหรือ” พัฒน์ถาม “ไม่ใช่ทั้งหมดค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “ส่วนใหญ่เป็นเช็ค แต่ก็มีเงินสดบางส่วน” “แล้วคุณรู้ไหมว่าเงินเหล่านั้นมาจากไหน” พิมพ์ดาวยิ้มอย่างขมขื่น “ตอนนั้น…ฉันไม่ได้คิดอะไรมากค่ะ ฉันดีใจที่ได้รับความช่วยเหลือ ฉันเชื่อใจเขา” “เขาเคยทำธุรกิจอะไรมาก่อนครับ” พัฒน์ถาม “ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ค่ะ” พิมพ์ดาวตอบ “แต่…ก็มีข่าวลือว่าเขาเกี่ยวข้องกับธุรกิจสีเทา” “ข่าวลือเหล่านั้น…คุณเคยได้ยินมาก่อนไหม” “เคยค่ะ” พิมพ์ดาวยอมรับ “แต่ฉันพยายามจะไม่สนใจ ฉันอยากจะเชื่อว่าท่านเป็นคนดี” คุณวินัยค้นเอกสารไปเรื่อยๆ “เจอแล้วครับ” เขาอุทาน “นี่ไงครับ เอกสารการโอนเงินจากบัญชีของคุณ…สมชาย” “สมชาย…” พิมพ์ดาวพึมพำชื่อนั้น “นั่นคือชื่อจริงของพ่อเลี้ยงของฉันค่ะ” “มีรายการโอนเงินหลายครั้ง” คุณวินัยกล่าว “รวมเป็นจำนวนเงินที่ค่อนข้างมาก” พัฒน์หยิบเอกสารมาดูอย่างละเอียด “แล้วนี่คือหลักฐานการโอนเงินไปยังบัญชีของคุณอรทัย” “ใช่ค่ะ” คุณวินัยพยักหน้า “เราต้องลองตรวจสอบประวัติบัญชีของสมชายดู” พัฒน์กล่าว “ว่าเส้นทางการเงินของเขามันไปไหนมาไหนได้บ้าง” “แต่…เขาเสียชีวิตไปแล้วนะคะ” พิมพ์ดาวพูด “เราอาจจะลองติดต่อญาติสนิทของเขาดู” พัฒน์เสนอ “หรืออาจจะลองสอบถามจากคนรู้จักเก่าๆ ของเขา” “แล้วเราจะแน่ใจได้ยังไงว่าข้อมูลที่เราได้มา จะสามารถหักล้างคุณเอกภพได้” พิมพ์ดาวถาม “เราต้องพยายามให้ถึงที่สุด” พัฒน์ตอบ “ถ้าเราสามารถแสดงให้เห็นได้ว่าเงินทุนนั้น…มีที่มาที่ไปที่สมเหตุสมผล แม้จะมีประวัติที่ไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับสิ่งที่คุณเอกภพกล่าวหา” “แล้วถ้า…ถ้ามันเป็นอย่างที่คุณเอกภพพูดจริงๆ ล่ะคะ” พิมพ์ดาวถามเสียงสั่น พัฒน์มองไปที่พิมพ์ดาว “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ” เขาพูด “เราก็จะต้องเผชิญหน้ากับมัน” “แต่เราจะสู้เพื่อความจริง” คุณวินัยเสริม พิมพ์ดาวยิ้มให้ทั้งสองคน “ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าว “ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว” “เราต้องรีบดำเนินการ” พัฒน์กล่าว “ก่อนที่เอกภพจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ไปมากกว่านี้” “ผมจะลองติดต่อเพื่อนนักกฎหมายของผมดูครับ” คุณวินัยเสนอ “เพื่อหาคำแนะนำเรื่องการยกเลิกคำสั่งอายัดบัญชี” “ดีครับ” พัฒน์ตอบ “ส่วนผมกับพิมพ์ดาว จะลองไปหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมชาย” พิมพ์ดาวยืนขึ้น “ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องบริษัทของพ่อ” เธอพูดด้วยความมุ่งมั่น “ผมเชื่อในตัวคุณ” พัฒน์ยิ้มให้ ขณะที่พวกเขากำลังจะออกไป พิมพ์ลดาที่นั่งเงียบอยู่มุมห้องก็เอ่ยขึ้น “พี่พิมพ์ดาวคะ” “มีอะไรหรือพิมพ์ลดา” “หนู…หนูขอโทษอีกครั้งค่ะ” พิมพ์ลดากล่าว “หนูไม่อยากให้พี่ต้องเจอเรื่องแบบนี้” พิมพ์ดาวเดินเข้าไปหาพิมพ์ลดา “ไม่เป็นไรจ้ะ” เธอกล่าว “สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเราต้องช่วยกัน” พิมพ์ลดาพยักหน้า “หนู…หนูจะช่วยอะไรพี่ได้บ้างคะ” “ถ้าเธอพอจะจำอะไรเกี่ยวกับสมชายได้ หรือพอจะรู้จักใครที่รู้จักเขาดี” พัฒน์กล่าว “ก็ลองนึกดูนะ” พิมพ์ลดานิ่งคิด “หนู…หนูจำได้ว่ามีรูปถ่ายเก่าๆ ของสมชายอยู่บ้างค่ะ” เธอพูด “อาจจะอยู่ในห้องเก็บของของคุณแม่” “ดีมาก” พัฒน์กล่าว “ถ้าเรามีรูปถ่าย อาจจะช่วยให้เราตามหาคนรู้จักของเขาได้ง่ายขึ้น” พิมพ์ดาวมองพิมพ์ลดาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน น้องสาวต่างแม่คนนี้ กำลังแสดงความจริงใจออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เอาล่ะ” พัฒน์กล่าว “เราต้องรีบไปกันแล้ว” ทั้งสามคนออกเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ เพื่อรวบรวมข้อมูล พิมพ์ดาวรู้สึกถึงแรงกดดัน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงพลังที่ส่งผ่านมาจากพัฒน์และคุณวินัย มันเป็นพลังแห่งความหวัง ที่จะช่วยให้เธอก้าวผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้