พิมพ์ดาวยังคงเดินหน้าอย่างไม่ลดละ เธอและพัฒน์ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับสมชาย ทั้งจากการสัมภาษณ์คนรู้จักเก่าๆ ของเขา การค้นหาเอกสารในสำนักงานเก่าที่ถูกทิ้งร้าง และการสืบค้นข้อมูลจากแหล่งต่างๆ ที่พอจะหาได้ “ผมว่าเราเจอเบาะแสสำคัญแล้ว” พัฒน์กล่าว ขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่ง “อะไรเหรอคะ” พิมพ์ดาวถามอย่างกระตือรือร้น “ผมเจอเพื่อนเก่าของสมชายคนหนึ่ง” พัฒน์อธิบาย “เขาบอกว่าสมชายเคยลงทุนในธุรกิจบางอย่างที่ผิดกฎหมายเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งธุรกิจนั้นล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า และเขาก็พยายามจะล้างประวัติของตัวเอง” “แล้วเงินที่เขานำมาให้ฉัน…มันเกี่ยวข้องกับธุรกิจนั้นหรือเปล่า” พิมพ์ดาวถาม “เพื่อนของสมชายบอกว่า…เป็นไปได้สูง” พัฒน์ตอบ “เขาบอกว่าสมชายเคยพยายามจะหาเงินจำนวนมากมาเพื่อปิดปากคนที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจนั้น” พิมพ์ดาวรู้สึกหนักอึ้งในใจ “หมายความว่า…เงินที่ฉันได้รับมาจริงๆ แล้วมันเป็นเงินสกปรก” “อาจจะใช่” พัฒน์ตอบ “แต่สิ่งสำคัญคือ…เราต้องหาหลักฐานยืนยันว่าเงินนั้นไม่ได้มาจากแหล่งที่เอกภพกล่าวหาโดยตรง” “แหล่งที่คุณเอกภพกล่าวหา…ก็คือการค้ายาเสพติดใช่ไหมคะ” “ใช่” พัฒน์พยักหน้า “ถ้าเราพิสูจน์ได้ว่าเงินนั้นมาจากธุรกิจที่ผิดกฎหมายอื่น และเราไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับการกระทำเหล่านั้น มันก็อาจจะช่วยให้เราต่อสู้คดีได้” “แต่…มันก็ยังเป็นเงินที่ได้มาอย่างไม่ถูกต้องอยู่ดี” พิมพ์ดาวพูดเสียงแผ่ว “ผมเข้าใจ” พัฒน์กล่าว “แต่นี่คือทางเลือกเดียวที่เรามีในตอนนี้” ขณะเดียวกัน คุณวินัยก็ได้ติดต่อทนายความของบริษัท และกำลังดำเนินการเพื่อหาทางยกเลิกคำสั่งอายัดบัญชี “ทนายความบอกว่า…การยกเลิกคำสั่งอายัดบัญชีอาจจะต้องใช้เวลา” คุณวินัยแจ้งข่าวให้พิมพ์ดาวและพัฒน์ทราบผ่านทางโทรศัพท์ “และอาจจะต้องมีการยื่นหลักทรัพย์บางอย่าง” “ยื่นหลักทรัพย์…หมายถึงเราต้องมีเงินจำนวนมากมาวางค้ำประกันใช่ไหมคะ” พิมพ์ดาวถาม “ใช่ครับ” คุณวินัยตอบ “ซึ่งตอนนี้เป็นเรื่องที่ยากมาก เนื่องจากบัญชีของเราถูกอายัดอยู่” “นี่มันเหมือนเราถูกบีบให้จนมุมจริงๆ” พัฒน์พึมพำ “คุณเอกภพวางแผนมาดีมาก” คุณวินัยกล่าว “เขาตั้งใจจะทำลายเราจริงๆ” พิมพ์ดาวรู้สึกเหนื่อยอ่อน เธอไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรอีก “พิมพ์ดาว” พัฒน์จับมือเธอไว้ “อย่าเพิ่งท้อถอยนะ” “ฉันจะทำยังไงดีคะคุณพัฒน์” พิมพ์ดาวถาม “ถ้าเราไม่สามารถยกเลิกคำสั่งอายัดบัญชีได้ บริษัทของเราก็จะล้มละลาย” “ผมมีอีกวิธีหนึ่ง” พัฒน์กล่าว “แต่…มันอาจจะฟังดูไม่ดีนัก” “วิธีไหนคะ” พิมพ์ดาวถาม “ถ้าเรายอมรับข้อเสนอของคุณเอกภพ” พัฒน์กล่าว “เขาก็จะยกเลิกคำสั่งอายัดบัญชี และอาจจะช่วยเราแก้ปัญหานี้ได้” พิมพ์ดายังคงนิ่งเงียบ เธอรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่เอกภพต้องการ แต่การยอมรับข้อเสนอนั้น หมายถึงการสูญเสียอำนาจในการบริหารบริษัท และอาจจะหมายถึงการต้องร่วมงานกับคนที่เธอเกลียดชัง “แต่…ถ้าฉันยอมรับข้อเสนอของคุณเอกภพ” พิมพ์ดาวพูด “ฉันก็จะต้องเสียบริษัทของฉันไป” “ไม่ใช่เสียบริษัททั้งหมดหรอกพิมพ์ดาว” พัฒน์พยายามอธิบาย “คุณแค่ต้องร่วมบริหารกับเขา” “มันก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ” พิมพ์ดาวสวนกลับ “ฉันไม่อยากให้เขาเข้ามามีอิทธิพลกับทุกอย่างของฉัน” “ผมเข้าใจ” พัฒน์กล่าว “แต่เราต้องมองหาทางออกที่เร็วที่สุดเพื่อรักษาบริษัทไว้ก่อน” “แล้ว…ถ้าเราไม่ยอมรับล่ะคะ” พิมพ์ดาวถาม “ถ้าเราไม่ยอมรับ” พัฒน์ถอนหายใจ “เราก็อาจจะสูญเสียทุกอย่างไปทั้งหมด” พิมพ์ดาวยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสี แต่ในใจของเธอกลับมืดมิด ความคิดตีกันวุ่นวายในหัว เธอต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต “คุณเอกภพ…เขาเป็นคนยังไงกันแน่” พิมพ์ดาวถามขึ้นมาลอยๆ “เขาเป็นคนที่อันตราย” พัฒน์ตอบ “และเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ” “แล้ว…ถ้าเขาเปิดเผยความลับที่เกี่ยวกับพ่อของฉันจริงๆ ล่ะ” พิมพ์ดาวถาม “ฉันจะรับมือยังไง” “ถ้าเขาทำจริงๆ” พัฒน์จับมือเธออีกครั้ง “เราก็จะสู้กับมันไปด้วยกัน” พิมพ์ดาวมองพัฒน์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ “คุณแน่ใจเหรอคะ” “ผมแน่ใจ” พัฒน์ตอบ “ตราบใดที่เรายังอยู่ด้วยกัน เราก็จะผ่านมันไปได้” พิมพ์ดาวหลับตาลง เธอพยายามรวบรวมสติเพื่อตัดสินใจในเรื่องที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอ เธอต้องเลือกระหว่างการยอมสูญเสียอำนาจเพื่อรักษาบริษัทไว้ หรือการยืนหยัดต่อสู้จนกว่าจะถูกทำลายล้างไปทั้งหมด “ฉัน…ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี” พิมพ์ดาวพึมพำ “ให้เวลาตัวเองคิดนะ” พัฒน์ปลอบ “ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมก็จะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” พิมพ์ดายิ้มให้พัฒน์ เธอรู้สึกขอบคุณที่เขายังคงอยู่เคียงข้างเธอในยามที่เธออ่อนแอที่สุด การตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของเธอ และอาจจะส่งผลกระทบต่ออนาคตของบริษัทของเธอไปตลอดกาล