ข่าวการคบหากันของพัฒน์ ทายาทหนุ่มรูปงามแห่งอาณาจักรวิโรจน์กรุ๊ป และพิมพ์ดาว นักแสดงสาวดาวรุ่งพุ่งแรง แพร่สะพัดไปทั่ววงการบันเทิงและธุรกิจอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง สื่อทุกแขนงต่างรุมประโคมข่าว ถ่ายรูปคู่ของทั้งสองที่แอบถ่ายได้ตามงานสังคมต่างๆ มาลงหน้าหนึ่ง พาดหัวข่าวชวนให้ตื่นเต้นเร้าใจ “ทายาทหมื่นล้าน ควงนักแสดงสาวสวย ส่อแวววิวาห์ฟ้าผ่า” “พัฒน์ วิโรจน์กรุ๊ป สยบข่าวลือ! เปิดตัวแฟนสาวนอกวงการสุดฮอต” “ความรักของคนสองวงการ พิมพ์ดาว-พัฒน์ หัวใจเดียวกัน” พัฒน์และพิมพ์ดาวปรากฏตัวในงานสังคมต่างๆ ด้วยกันอย่างสม่ำเสมอ พัฒน์ทำหน้าที่ของเขาได้อย่างไร้ที่ติ เขาแสดงบทบาทคนรักที่แสนดี ดูแลเอาใจใส่พิมพ์ดาวราวกับไข่ในหิน ช่างเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบจนใครๆ ก็ต้องอิจฉา ส่วนพิมพ์ดาวเองก็แสดงบทบาทของแฟนสาวได้อย่างแนบเนียน เธอฉลาดในการตอบคำถามของนักข่าว ยิ้มแย้มแจ่มใส และดูรักพัฒน์มาก “คุณพัฒน์คะ วันนี้จะพาพิมพ์ดาวไปไหนคะ” เสียงของพิมพ์ดาวดังขึ้นจากโทรศัพท์ พัฒน์กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของคุณพ่อ กำลังพิจารณาเอกสารเกี่ยวกับธุรกิจที่จีน “อ๋อ วันนี้คุณแม่ของพี่จะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ที่บ้าน พี่เลยอยากจะพาเราไปทำความรู้จักท่านหน่อย” พัฒน์ตอบ “คุณแม่ของพี่ท่านปลื้มคุณพิมพ์ดาวมาก จากข่าวที่เห็น” “จริงเหรอคะ” พิมพ์ดาวดีใจ “พิมพ์ดาวก็อยากเจอคุณแม่ของคุณพัฒน์เหมือนกันค่ะ” “งั้นเจอกันที่บ้านพี่สักทุ่มหนึ่งนะครับ” พัฒน์กล่าว “เตรียมชุดสวยๆ ไว้ด้วยนะ” “แน่นอนค่ะ” พิมพ์ดาวตอบรับ “แล้วเจอกันนะคะ” เมื่อวางสายจากพิมพ์ดาว พัฒน์ก็หันมามองเอกสารตรงหน้า เขาถอนหายใจเบาๆ การแสดงบทบาทครั้งนี้มันเริ่มซับซ้อนขึ้นทุกที เขาต้องรักษาภาพลักษณ์นี้ไว้ให้ดีที่สุด เพื่อให้แผนการของเขาสำเร็จลุล่วง เย็นวันนั้น พัฒน์มาถึงบ้านก่อนเวลา เขาเห็นคุณแม่กำลังจัดเตรียมงานเลี้ยงอยู่กับแม่บ้าน พิมพ์ดาวมาถึงตรงเวลาในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ท่าทางของเธอสง่างามสมกับเป็นนักแสดงมืออาชีพ “คุณแม่คะ นี่พิมพ์ดาวค่ะ” พัฒน์แนะนำ คุณหญิงอรทัย แม่ของพัฒน์ เดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง “สวัสดีจ้ะน้องพิมพ์ดาว ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ คุณพัฒน์เล่าให้แม่ฟังเยอะเลยว่าเราน่ารักแค่ไหน” “สวัสดีค่ะคุณแม่” พิมพ์ดาวยกมือไหว้ “พิมพ์ดาวก็ดีใจที่ได้เจอคุณแม่เหมือนกันค่ะ” ทั้งสามคนนั่งพูดคุยกันอย่างออกรส คุณหญิงอรทัยดูจะชอบพิมพ์ดาวมาก เธอชวนคุยเรื่องงานแสดงของพิมพ์ดาว ถามถึงเรื่องราวในวัยเด็ก พิมพ์ดาวตอบคำถามอย่างฉลาดและมีไหวพริบ ไม่แสดงท่าทีอึดอัดหรือประหม่าเลยแม้แต่น้อย “แม่เห็นรูปพวกเราสองคนตามหน้าหนังสือพิมพ์แล้วนะ” คุณหญิงอรทัยเอ่ยขึ้น “แม่ดีใจนะที่พัฒน์ได้เจอคนดีๆ อย่างเรา” “ขอบคุณค่ะคุณแม่” พิมพ์ดาวตอบ “พิมพ์ดาวเองก็โชคดีที่ได้เจอคุณพัฒน์ค่ะ” ตลอดงานเลี้ยง พัฒน์กับพิมพ์ดาวแสดงบทบาทคู่รักได้อย่างไร้ที่ติ พวกเขาจับมือกันบ้าง โอบไหล่กันบ้าง ยิ้มให้กันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาน แต่เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้น ทั้งสองคนต่างก็รู้สึกถึงช่องว่างที่มองไม่เห็น “คุณพัฒน์คะ” หลังจากงานเลี้ยงเลิก พิมพ์ดาวเอ่ยขึ้นเมื่อทั้งคู่อยู่ในรถ “วันนี้พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนนักแสดงที่ต้องเข้าฉากจริงๆ เลย” “ผมก็รู้สึกเหมือนกันครับ” พัฒน์ตอบ “ขอบคุณมากนะครับคุณพิมพ์ดาว ที่คุณช่วยผมแสดงบทบาทนี้ได้ดีขนาดนี้” “แล้วคุณพัฒน์คิดว่าจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนคะ” พิมพ์ดาวถาม “อีกไม่นานครับ” พัฒน์ตอบ “ผมจะเดินทางไปจีนในอีกสองเดือนข้างหน้า พอผมไปอยู่ที่นั่นแล้ว ผมคิดว่าเรื่องทั้งหมดก็จะค่อยๆ จางหายไปเอง” “แล้ว…ถ้าหลังจากนั้นล่ะคะ” พิมพ์ดาวถามเสียงเบา พัฒน์หันมามองเธอ “หลังจากนั้น…เราก็คงจะแยกย้ายกันไปตามทางของเราครับ” คำตอบของพัฒน์ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกชาดๆ ขึ้นมาในใจ เธอพยายามปัดเป่าความคิดนั้นออกไป รู้ดีว่านี่เป็นแค่การแสดง เป็นแค่ข้อตกลงที่ทั้งสองฝ่ายทำขึ้น “ขับรถดีๆ นะคะ” พิมพ์ดาวบอกเมื่อรถจอดส่งเธอที่หน้าคอนโด “ครับ” พัฒน์พยักหน้า “ราตรีสวัสดิ์ครับคุณพิมพ์ดาว” “ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณพัฒน์” พิมพ์ดาวเดินเข้าคอนโดมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า เธอมองตัวเองในกระจก แววตาของเธอสะท้อนภาพของนักแสดงที่กำลังสวมบทบาท แต่ภายใต้หน้ากากนั้น หัวใจของเธอกำลังเริ่มเต้นผิดจังหวะ สองเดือนต่อมา พัฒน์ได้เดินทางไปประเทศจีนตามแผนที่วางไว้ ข่าวคราวของเขากับพิมพ์ดาวค่อยๆ เลือนหายไปจากหน้าสื่อ แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังคงดำเนินต่อไป พัฒน์ยังคงติดต่อกับพิมพ์ดาวอยู่เรื่อยๆ โทรศัพท์บ้าง ส่งข้อความบ้าง เพื่อยืนยันว่าภาพลักษณ์ของ “คู่รัก” ยังคงอยู่ “เป็นไงบ้างคะ ที่จีน” พิมพ์ดาวถาม พัฒน์กำลังวิดีโอคอลหาเธอจากห้องพักในเซี่ยงไฮ้ “ก็ดีครับ” พัฒน์ตอบ “งานยุ่งมาก แต่ก็กำลังไปได้สวย” “แล้วคิดถึงพิมพ์ดาวบ้างไหมคะ” พิมพ์ดาวถามอย่างอารมณ์ดี พัฒน์ยิ้ม “คิดถึงสิครับ คิดถึงมากด้วย” คำตอบของพัฒน์ทำให้หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นแรงขึ้น เธอพยายามจะควบคุมความรู้สึก แต่ยิ่งนานวันเข้า เธอก็ยิ่งรู้สึกผูกพันกับชายหนุ่มที่เริ่มต้นความสัมพันธ์กันด้วยคำลวงนี้ “พิมพ์ดาวก็คิดถึงคุณพัฒน์เหมือนกันค่ะ” เธอตอบ “อยากให้คุณพัฒน์กลับมาเร็วๆ จัง” “อีกไม่นานครับ” พัฒน์กล่าว “อดทนรอหน่อยนะครับ” “ค่ะ” พิมพ์ดาวรับคำ “แล้ว…ถ้าคุณพัฒน์กลับมาแล้ว เราจะทำยังไงกันต่อคะ” พัฒน์เงียบไปครู่หนึ่ง “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับคุณพิมพ์ดาว” คำตอบที่คลุมเครือของพัฒน์ ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกไม่สบายใจ เธอรู้ดีว่าข้อตกลงของพวกเขามีวันหมดอายุ แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับไม่อยากให้มันจบลงง่ายๆ “พิมพ์ดาว…จริงๆ แล้ว…ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันมีความสุขมากนะ” พิมพ์ดาวเอ่ยออกมาอย่างไม่ตั้งใจ พัฒน์ได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกประหลาดใจ “คุณพิมพ์ดาว…พูดอะไรออกมา” “ก็…ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นจริงๆ น่ะค่ะ” พิมพ์ดาวสารภาพ “ถึงแม้ว่ามันจะเริ่มต้นด้วยการโกหกก็ตาม” พัฒน์มองหน้าพิมพ์ดาวผ่านหน้าจอ เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ มันทำให้เขารู้สึกสับสน เขาเองก็เริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างกับพิมพ์ดาวเช่นกัน มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกของคนที่ต้องแสดงบทบาทอีกต่อไป “ผม…ก็เหมือนกันครับคุณพิมพ์ดาว” พัฒน์ยอมรับ “ผมไม่คิดว่า…มันจะเป็นแบบนี้” บทสนทนาของทั้งคู่จบลงด้วยความเงียบ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสองคน ความรักที่เริ่มต้นจากการโกหก กำลังจะเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่ซับซ้อนกว่าเดิม