แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านเข้ามา ปลุกให้วราลีตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันหนักอึ้ง เธอขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกถึงความปวดเมื่อยตามร่างกายราวกับกรำศึกมาทั้งคืน ดวงตาที่เคยแดงก่ำจากการร้องไห้เมื่อคืน บัดนี้กลับดูหมองคล้ำกว่าเดิม เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปรอบๆ ห้องนอนที่ยังคงความหรูหราเหมือนเดิม แต่สำหรับเธอแล้ว มันกลับดูเหมือนกรงขังที่ไร้ซึ่งอิสรภาพ "วันนี้... คุณภาคินจะกลับมาจริงๆ เหรอ" เธอถามตัวเองอีกครั้ง ความหวังเล็กๆ เริ่มผลิบานในใจ เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน เธอคิดวนเวียนอยู่กับคำพูดของเมธาวี และความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ถ้าภาคินกลับมาจริงๆ เขาจะทำอย่างไรต่อไป? เขาจะยังคงปฏิบัติต่อเธอเหมือนเดิมหรือไม่? หรือว่านี่คือการจากลา? เธอไม่อยากคิดถึงเรื่องนี้ ไม่อยากให้ความหวังที่ริบหรี่จะดับมอดไปเสียก่อน วราลีลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าซีดเซียว รอยคล้ำใต้ตา ชัดเจนว่าเธอไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ "ต้องทำตัวให้ดี" เธอพึมพำกับตัวเอง "อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ว่าฉัน... ยังมีค่า" คำพูดของเมธาวีเมื่อคืนยังคงก้องอยู่ในหู "คุณมันก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ของเขา พอเบื่อเขาก็โยนทิ้ง" เธอสลัดความคิดนั้นออกไป พยายามรวบรวมสติและกำลังใจ "ไม่... ฉันไม่ใช่ของเล่น" เธอพูดเสียงดังขึ้น "ฉันมีความรู้สึก... ฉันก็มีหัวใจ" เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบง่ายแต่สง่างาม สวมทับลงบนเรือนร่าง เมื่อเธอพร้อมแล้ว เธอเปิดประตูห้องนอนออกไป บรรยากาศในบ้านยามเช้าดูเงียบสงบผิดปกติ พนักงานในบ้านต่างคนต่างทำงานของตัวเองไปเงียบๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง วราลีเดินตรงไปยังห้องครัว เธออยากจะทำอาหารเช้าให้ภาคินทานเอง "คุณวราลีคะ" เสียงของ "ป้าสมศรี" แม่บ้านคนสนิทของภาคินดังขึ้น วราลีหันไปมอง "ค่ะป้าสมศรี" "จะทำอะไรทานคะ" ป้าสมศรีถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อยากจะทำอาหารเช้าให้คุณภาคินค่ะ" วราลีตอบ "ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านจะกลับมาจริงๆ ใช่ไหมคะ" ป้าสมศรีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ค่ะ เห็นว่ามีธุระสำคัญต้องรีบกลับมา" "จริงเหรอคะ" วราลีรู้สึกใจเต้นแรง "ใช่ค่ะ" ป้าสมศรีพยักหน้า "แต่คุณผู้หญิง (เมธาวี) สั่งไว้ว่า... ให้เตรียมอาหารเช้าสำหรับสองท่านค่ะ" คำพูดของป้าสมศรีทำให้ความหวังของวราลีลดลงไปเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเมธาวีไม่เคยยอมให้เธอได้อยู่ร่วมกับภาคินอย่างเปิดเผย "ฉัน... เข้าใจค่ะ" วราลีตอบเสียงแผ่ว เธอเดินเข้าไปในห้องครัว เริ่มเตรียมวัตถุดิบต่างๆ เธอตั้งใจจะทำไข่คนใส่เห็ดและชีส พร้อมกับขนมปังปิ้งกรอบๆ และกาแฟร้อนๆ ขณะที่เธอกำลังตั้งใจทำอาหาร ก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามา "คุณวราลีคะ" เธอหันไปมอง เป็นเมธาวีที่ยืนอยู่ตรงหน้า ประสานมือไว้ที่ด้านหลัง ใบหน้าสวยคมยังคงฉายแววเย่อหยิ่งเหมือนเคย "จะทำอะไรทานคะ" เมธาวีถามด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ "กำลังจะทำอาหารเช้าค่ะ" วราลีตอบ พยายามเก็บอาการ "ฉันเห็นคุณทำอาหารทุกเช้าเลยนะคะ" เมธาวีเดินเข้ามาใกล้ "แต่ไม่เคยเห็นคุณทานเลย" "ฉัน... ไม่ค่อยหิวค่ะ" วราลีตอบ "คุณภาคินจะกลับมาแล้ว คุณจะทำอะไรให้ท่านทานก็เรื่องของคุณ" เมธาวีพูดพลางกวาดตามองอาหารที่วราลีกำลังทำ "แต่ฉันจะทานอะไร... คุณก็ต้องเตรียมให้ฉันด้วย" "ค่ะ" วราลีพยักหน้า "ฉันจะเตรียมให้ค่ะ" เมธาวีเดินออกจากห้องครัวไป ทิ้งให้วราลียืนนิ่งอยู่ที่เดิม เธอรู้สึกเหมือนถูกกดดันตลอดเวลา หลังจากทำอาหารเช้าเสร็จ วราลีก็จัดเตรียมใส่จานอย่างสวยงาม ก่อนจะนำไปวางไว้ที่โต๊ะอาหาร เธอเห็นป้าสมศรีกำลังจัดเตรียมอาหารเช้าอีกสำรับหนึ่งสำหรับเมธาวี ในขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องครัว ก็มีเสียงกระซิบดังมาจากด้านหลัง "คุณวราลีคะ" วราลีหันไปมอง เป็นเด็กสาวคนรับใช้คนหนึ่ง ชื่อ "นิ่ม" เธอเป็นคนเดียวในบ้านที่ดูเป็นมิตรกับวราลี "มีอะไรรึเปล่าจ๊ะนิ่ม" วราลีถาม "คือ... เอ่อ..." นิ่มดูอึกอักเล็กน้อย "มีคนฝากของมาให้คุณค่ะ" "ใครฝากมาเหรอ" วราลีถามด้วยความสงสัย "เขาบอกว่าเป็น... ของคุณภาคินค่ะ" นิ่มยื่นซองจดหมายสีขาวสะอาดมาให้วราลี วราลีรับจดหมายมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่เคยได้รับจดหมายจากภาคินมาก่อนเลย "ขอบคุณนะจ๊ะนิ่ม" วราลีพูด นิ่มพยักหน้า แล้วรีบเดินจากไป วราลียืนมองซองจดหมายในมือด้วยหัวใจที่เต้นแรง เธอค่อยๆ เปิดซองออก ข้างในมีกระดาษพับสีขาวสะอาด วางอยู่ เธอค่อยๆ คลี่กระดาษออก และอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือบรรจงของภาคิน "ถึง วราลีที่รัก วันนี้ผมจะกลับไปหาคุณนะ ผมคิดถึงคุณมาก หวังว่าคุณจะสบายดี โปรดรอผมที่บ้านนะ ผมจะรีบกลับไปหา รักเสมอ ภาคิน" เมื่ออ่านจบ วราลีก็รู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา เธอส่งยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ "คุณภาคิน... คุณกลับมาจริงๆ" ความหวังที่เคยริบหรี่ บัดนี้กลับลุกโชนขึ้นมาอย่างเต็มที่ เธอเก็บจดหมายน้อยไว้ในอกเสื้ออย่างดี รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา ถึงแม้ว่าเมธาวีจะคอยจับตาดูเธออยู่ตลอดเวลา แต่จดหมายฉบับนี้ก็ทำให้เธอมีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป เธอเดินกลับไปยังห้องนอน ด้วยหัวใจที่พองโต เธอจะรอภาคิน... รอให้เขามาหา เธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความสัมพันธ์ลับๆ ของพวกเขาก้าวต่อไป แม้จะรู้ว่ามันอันตราย... แต่เธอก็พร้อมที่จะเสี่ยง เพราะความรัก... มันทำให้คนเรากล้าหาญเสมอ