รถลีมูซีนสีดำสนิทจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หรูอย่างเงียบเชียบ เสียงประตูรถเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของ "ภาคิน" ชายหนุ่มนักการเมืองผู้มากเสน่ห์ เขาลงจากรถด้วยท่าทางทะมัดทะแมง สวมสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่าย วราลียืนมองอยู่ห่างๆ จากหน้าต่างห้องนั่งเล่น เธอเห็นภาคินก้าวลงจากรถ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความประหม่า เขาจะจำจดหมายที่เขาส่งให้เธอเมื่อเช้าได้หรือไม่? เขาจะปฏิบัติต่อเธออย่างไร? เธอตัดสินใจที่จะรอเขาอยู่ที่ห้องของเธอ ไม่ลงไปพบเขาที่ห้องนั่งเล่นทันที ภาคินเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางคุ้นเคย เขาทักทายป้าสมศรีด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของเขา เมธาวีเดินออกมาต้อนรับสามีด้วยรอยยิ้มที่ดูประดิษฐ์ "กลับมาแล้วเหรอคะที่รัก" "อืม" ภาคินตอบรับสั้นๆ เขาดูเหมือนจะเหนื่อยล้าจากการเดินทาง "เหนื่อยไหมคะ" เมธาวีถาม พลางประคองแขนเขาเบาๆ "นิดหน่อย" ภาคินตอบ "เดี๋ยวฉันให้คนเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ลงไปแช่นะคะ" เมธาวีพูด "แล้วอาหารเย็น... จะให้เตรียมอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" "ไม่ต้องหรอก" ภาคินปฏิเสธ "เอาตามปกติก็พอ" เขาเดินผ่านเมธาวีไป โดยไม่ได้มองหน้าเธออย่างเต็มตา เมธาวีมองตามหลังสามีไปด้วยแววตาที่ซับซ้อน ในขณะเดียวกัน วราลีก็เดินออกจากห้องนอน เธอตัดสินใจที่จะลงไปพบภาคิน เธอเดินตรงไปยังห้องทำงานของเขา เคาะประตูเบาๆ "ใคร" เสียงภาคินดังขึ้น "วราลีค่ะ" เธอตอบ ประตูเปิดออก ภาคินยืนมองเธอด้วยแววตาที่ดูประหลาดใจเล็กน้อย "มาแล้วเหรอ" เขาพูด "ค่ะ" วราลีตอบ พยายามเก็บอาการประหม่า "คุณ... เอ่อ... ทานอะไรมารึยังคะ" "ยังเลย" ภาคินตอบ "กำลังจะไปทานข้าว" "ฉัน... ทำอาหารไว้ให้ค่ะ" วราลีพูด "ถ้าคุณยังไม่ทาน" ภาคินมองวราลี เขาเห็นความหวังในแววตาของเธอ "งั้น... ไปทานกัน" เขาพูด ทั้งสองเดินไปยังห้องอาหาร ที่ซึ่งเมธาวียังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารตามลำพัง เมื่อเห็นภาคินกับวราลีเดินเข้ามา เมธาวีก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "อ้าว... คุณวราลีก็มาทานด้วยเหรอคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยพอใจนัก "ผมชวนวราลีมาทานด้วย" ภาคินอธิบาย "เธอเป็นคนเตรียมอาหารวันนี้" เมธาวีมองหน้าวราลีด้วยแววตาเย็นชา "อาหารที่คุณเตรียม... ฉันก็ทานด้วยนะคะ" "แน่นอนค่ะ" วราลีตอบ "ป้าสมศรีเตรียมไว้ให้แล้วค่ะ" ทั้งสามคนนั่งลงทานอาหารร่วมกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด มีเพียงเสียงจานชามกระทบกันเท่านั้นที่ดังขึ้น ภาคินดูเหมือนจะพยายามพูดคุยกับทั้งสองคน แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากจะคุยกับเขามากนัก หลังจากทานอาหารเสร็จ ภาคินก็ขอตัวไปทำงานต่อ วราลีรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอหวังว่าภาคินจะใช้เวลากับเธอมากกว่านี้ เธอเดินกลับไปยังห้องของเธอ นั่งลงบนเตียงด้วยความรู้สึกเหนื่อยอ่อน "ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้" เธอพึมพำ ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "วราลี" เป็นเสียงภาคิน วราลีรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู ภาคินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "มีอะไรเหรอคะ" วราลีถาม "ผม... มีเรื่องจะคุยกับคุณ" ภาคินพูด เขาเดินเข้ามาในห้อง ทิ้งให้วราลียืนงง "เรื่องอะไรเหรอคะ" วราลีถามอีกครั้ง ภาคินถอนหายใจยาว "ผม... จะไปต่างประเทศ" คำพูดของภาคินเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจวราลี "ไป... ไปต่างประเทศเหรอคะ" เธอถามเสียงสั่น "ใช่" ภาคินตอบ "ผมต้องไปทำงานที่นั่นสักระยะหนึ่ง" "แล้ว... แล้วเมื่อไหร่จะกลับคะ" วราลีถาม น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ภาคินตอบ "อาจจะ... หลายเดือน" วราลีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้ "ทำไม... ทำไมคุณไม่บอกฉันก่อน" เธอถามเสียงสะอื้น "ผมก็เพิ่งรู้เหมือนกัน" ภาคินพูด "มันเป็นเรื่องด่วน" เขาเดินเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ วราลี "ผมขอโทษนะ" เขาพูด "ผมรู้ว่าคุณคงเสียใจ" "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร" วราลีพูด "ฉัน... คิดถึงคุณแล้ว" ภาคินกอดวราลีไว้แน่น "ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน" เขาพูด "แต่คุณต้องเข้มแข็งนะ" "ฉันจะรอคุณนะคะ" วราลีพูด "รอจนกว่าคุณจะกลับมา" ภาคินจูบหน้าผากวราลีเบาๆ "ผมรู้" เขาพูด "ผมเชื่อใจคุณ" แต่ในแววตาของภาคิน วราลีกลับเห็นความลับบางอย่างซ่อนอยู่ ความลับที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ เขา... กำลังปิดบังอะไรเธออยู่กันแน่?