กลางดึกคืนนั้น ภาคินขับรถมาถึงคอนโดของเมธาวี เขาเคาะประตูห้องของเธออย่างเร่งรีบ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เขาพยายามเคาะอีกครั้ง เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "เมธาวี ได้โปรด เปิดประตูหน่อย" เขาอ้อนวอน "ผมอยากคุยกับคุณ" หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง ประตูห้องก็เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดของเมธาวี ดวงตาของเธอแดงก่ำ บ่งบอกว่าเธอคงร้องไห้มาทั้งคืน "มีอะไร" เมธาวีถามเสียงแหบพร่า "ผมอยากอธิบาย" ภาคินก้าวเข้ามาในห้องทันทีที่เธอเปิดประตู "ไม่ต้องอธิบายแล้ว" เมธาวีตอบเสียงเย็น "ฉันเห็นทุกอย่างแล้วที่งาน" "ผมรู้ว่าคุณเห็น" ภาคินกล่าว "แต่มันไม่ใช่ทั้งหมด" "มันคืออะไรคะ" เมธาวีถาม "คุณจะบอกว่าที่คุณไปกับคุณวราลี มันไม่ใช่เรื่องอย่างว่าอย่างนั้นเหรอคะ" "ผม... ผมก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง" ภาคินนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ผมไม่เคยรักคุณวราลี" "แล้วทำไมคุณถึงไปกับเธอ" เมธาวีถามเสียงดังขึ้น "ทำไมคุณถึงทำเหมือนคุณกำลังจะเลือกเธอ" "ผมถูกบังคับ" ภาคินกล่าว "ผมถูกบังคับให้ต้องทำแบบนั้น" "ถูกบังคับ?" เมธาวีหัวเราะเยาะ "ใครบังคับคุณคะ" "พ่อผม" ภาคินตอบเสียงหนักแน่น "พ่อผมกำลังจะมีปัญหาใหญ่เกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ พ่อผมต้องการความช่วยเหลือจากครอบครัวของคุณวราลี" เมธาวีเบิกตากว้าง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "ครอบครัวฉัน?" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "ครอบครัวของคุณวราลีมีอิทธิพลมากในวงการการเงิน พวกเขาให้ข้อเสนอแก่พ่อผม ถ้าพ่อผมยอมให้ผมแต่งงานกับคุณวราลี พวกเขาก็จะเข้ามาช่วยเหลือเรื่องธุรกิจ" "แล้วคุณก็ยอม?" เมธาวีถาม น้ำเสียงสั่นเครือ "ผมไม่มีทางเลือก" ภาคินตอบ "ถ้าพ่อผมล้มละลาย ทุกอย่างที่เราสร้างมามันจะพังทลายลง" "แล้วคุณก็ทิ้งฉันไปหาผู้หญิงอื่น" เมธาวีพูดทั้งน้ำตา "โดยไม่คิดถึงความรู้สึกของฉันเลย" "ผมขอโทษ" ภาคินกล่าว "ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมเจ็บปวดมากกับการตัดสินใจครั้งนี้" "เจ็บปวดเหรอคะ" เมธาวีแค่นหัวเราะ "แล้วคุณคิดว่าฉันรู้สึกยังไง" "ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด" ภาคินจับมือเมธาวีไว้ "แต่ผมอยากให้คุณเข้าใจ ผมไม่ได้ต้องการทำร้ายคุณ" "คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง" เมธาวีสะบัดมือออก "คุณกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น แล้วคุณมาบอกว่าคุณไม่ได้ต้องการทำร้ายฉัน" "ผมกำลังจะหาทางออก" ภาคินกล่าว "ผมกำลังพยายามหาทางที่จะไม่ทำให้ใครต้องเจ็บปวด" "ทางออกของคุณคือการหลอกลวงฉันเหรอคะ" เมธาวีถาม "คือการทำให้ฉันเชื่อว่าคุณกำลังจะทิ้งฉัน" "ผม... ผมแค่คิดว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะปกป้องคุณ" ภาคินกล่าว "ผมไม่อยากให้คุณต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากพวกนี้" "ปกป้องฉัน?" เมธาวีหัวเราะทั้งน้ำตา "คุณกำลังทำร้ายฉันอย่างแสนสาหัสต่างหาก" "ผมรู้" ภาคินถอนหายใจ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก" "คุณรู้ตัวแล้วเหรอคะ" เมธาวีมองภาคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด "แล้วตอนนี้คุณต้องการอะไร" "ผมต้องการให้คุณให้อภัยผม" ภาคินกล่าว "และผมต้องการให้คุณอยู่เคียงข้างผม" "อยู่เคียงข้างคุณ" เมธาวีทวนคำ "ในสถานการณ์แบบนี้เหรอคะ" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "เราจะหาทางออกไปด้วยกัน" "คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณต้องการฉัน" เมธาวีถาม "ไม่ใช่คุณวราลี" "ผมแน่ใจ" ภาคินสบตาเมธาวีอย่างมั่นคง "ผมรักคุณเมธาวี ผมรักคุณคนเดียว" เมธาวีมองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความจริงใจที่สะท้อนอยู่ในนั้น เธอรู้ว่าเขาพูดความจริง แต่ความเจ็บปวดที่ผ่านมามันยังคงกัดกินหัวใจของเธอ "ฉันไม่รู้ว่าฉันจะเชื่อคุณได้อีกไหม" เมธาวีพูดเสียงแผ่วเบา "คุณทำร้ายฉันมากเกินไป" "ผมรู้" ภาคินกล่าว "แต่ผมจะพยายามพิสูจน์ให้คุณเห็น ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมาเชื่อใจผมอีกครั้ง" ภาคินลุกขึ้นยืน แล้วเดินเข้าไปหาเมธาวี เขาโอบกอดเธอไว้แน่น เมธาวีปล่อยให้ตัวเองซบหน้าลงบนอกของภาคิน เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่แผ่ออกมาจากเขา "ผมรักคุณ" ภาคินกระซิบข้างหูเธอ "ผมจะไม่ยอมเสียคุณไปเด็ดขาด" เมธาวีหลับตาลง เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในวินาทีนั้น เธอรู้สึกว่ามีเขาอยู่เคียงข้าง เธอก็พอจะมีความหวังอยู่บ้าง แม้ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่เพียงใดก็ตาม