ภาคินเดินออกจากคอนโดของเมธาวีมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เขาขับรถไปตามถนนที่มืดมิด แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องกระทบกระจกรถเป็นระยะๆ ภาพใบหน้าอันเศร้าสร้อยของเมธาวียังคงติดตาเขาอยู่ เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี การแต่งงานกับนภัสสรเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากทำเลยแม้แต่น้อย แต่มันก็เป็นทางเลือกเดียวที่จะปกป้องครอบครัวของเขาได้ เขาขับรถไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบ้านพักส่วนตัวหลังใหญ่ที่ถูกออกแบบอย่างหรูหรา สวนหย่อมที่จัดแต่งไว้อย่างสวยงามส่องประกายท่ามกลางแสงจันทร์ ภาคินก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เขารู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ "กลับมาแล้วเหรอคะ" เสียงหวานใสของนภัสสดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องรับแขก เธอเดินเข้ามาหาภาคินด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะจริงใจ แต่ในแววตาของเธอกลับซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ ภาคินมองนภัสสรด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้ว่าเธอคือคนที่กำลังบงการชีวิตของเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกไปได้ "ครับ" ภาคินตอบเสียงเรียบ "ผมเพิ่งกลับมา" "เหนื่อยมากเลยใช่ไหมคะ" นภัสสรเดินเข้ามาใกล้ แล้วเอื้อมมือมาสัมผัสแขนของเขาเบาๆ "มาค่ะ เดี๋ยวให้คนไปเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้คุณอาบน้ำนะคะ" ภาคินปัดมือของเธอออกอย่างนุ่มนวล "ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ต้องการอะไร" รอยยิ้มของนภัสสรจางหายไปเล็กน้อย เธอคงไม่คุ้นชินกับการถูกปฏิเสธ "ทำไมล่ะคะ วันนี้คุณดูแปลกๆ นะ มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า" "ผมสบายดี" ภาคินตอบ "ผมแค่อยากจะพักผ่อน" "อ้อ" นภัสสรพูดเสียงยาว "หรือว่าคุณไปเจอ 'เพื่อน' เก่าของคุณมาคะ" เธอเน้นคำว่า 'เพื่อน' อย่างจงใจ ภาคินหันไปมองเธอด้วยความรู้สึกเย็นชา "คุณหมายถึงใคร" "ก็...เมธาวีไงคะ" นภัสสรพูดอย่างสบายๆ "ฉันเห็นคุณไปหาเธอเมื่อคืนนี้" ภาคินตกใจเล็กน้อย เขาไม่คิดว่านภัสสรจะรู้เรื่องนี้ "คุณรู้ได้ยังไง" "ฉันมีวิธีของฉันน่ะค่ะ" นภัสสรหัวเราะเบาๆ "ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ ภาคิน" "คุณอย่ามายุ่งกับชีวิตผมได้ไหม" ภาคินพูดเสียงเข้มขึ้น "ทำไมล่ะคะ" นภัสสรย้อนถาม "ไหนคุณบอกว่าคุณรักฉันไง" "ผม...ผมกำลังจะแต่งงานกับคุณ" ภาคินพูด "นั่นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่เหรอ" "ไม่พอค่ะ" นภัสสรพูดเสียงเย็น "ฉันต้องการมากกว่านั้น ฉันต้องการให้คุณเป็นของฉันจริงๆ ไม่ใช่แค่ในนาม" "ผมไม่เข้าใจ" ภาคินพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า "คุณเข้าใจดีน่า" นภัสสรพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ "คุณรู้ว่าฉันต้องการอะไร ฉันต้องการให้คุณตัดขาดจากผู้หญิงคนนั้นโดยสิ้นเชิง" "เมธาวีไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมจะตัดขาดได้ง่ายๆ" ภาคินยืนยัน "เหรอคะ" นภัสสรยิ้มมุมปาก "คุณแน่ใจเหรอ ภาคิน ว่าคุณจะสามารถทำแบบนั้นได้" "ผมจะทำ" ภาคินตอบอย่างหนักแน่น "ถ้าอย่างนั้น...คุณก็ต้องเลือกระหว่างฉันกับเธอ" นภัสสรพูด "คุณจะเลือกใคร" ภาคินเงียบไป เขารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชีวิตของเขาและของคนที่เขารัก "คุณนภัสสร" ภาคินพูดเสียงเบา "ผม...ผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้" "ทำไมคะ" นภัสสรถาม "คุณยังรักเธออยู่ใช่ไหม" "ผม..." ภาคินลังเล "ผมไม่รู้" "คุณไม่รู้ หรือไม่อยากจะยอมรับ" นภัสสรเย้ยหยัน "คุณภาคิน คุณมันอ่อนแอเกินไป" "ผมไม่ใช่คนอ่อนแอ" ภาคินพูดเสียงดังขึ้น "ผมแค่ไม่ต้องการทำร้ายใคร" "แต่คุณกำลังจะทำร้ายฉัน" นภัสสรพูดเสียงเข้ม "ถ้าคุณไม่เลือกระหว่างฉันกับเธอ ฉันจะเปิดเผยความลับทั้งหมดของคุณให้ทุกคนรู้" ภาคินมองนภัสสรด้วยความโกรธ แต่เขาก็รู้ว่าเธอพูดจริง เธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ "คุณจะทำร้ายผมก็ได้" ภาคินพูด "แต่คุณจะทำร้ายคนอื่นไม่ได้" "ถ้าอย่างนั้น...คุณก็ต้องเลือก" นภัสสรย้ำ "เลือกฉัน หรือ เลือกเมธาวี" ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี การตัดสินใจครั้งนี้มันยากลำบากเกินไป เขาไม่สามารถยอมให้ความลับของพ่อถูกเปิดเผยได้ แต่เขาก็ไม่สามารถทิ้งเมธาวีไปได้เช่นกัน "ผมขอเวลาคิด" ภาคินพูด "ไม่มีเวลาให้คิดแล้วค่ะ" นภัสสรพูดเสียงเย็น "ฉันจะรอคำตอบของคุณภายในพรุ่งนี้เช้า" เธอเดินจากไป ทิ้งให้ภาคินยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบ เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวหรู ปล่อยให้ความคิดตีกันอยู่ในหัว เขาหลับตาลงพยายามหาทางออกที่ดีที่สุด วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ภาคินใช้เวลาทั้งคืนคิดทบทวนถึงสถานการณ์ เขาตระหนักดีว่าเขาไม่สามารถหนีจากปัญหานี้ได้อีกต่อไป เขาต้องตัดสินใจ และการตัดสินใจของเขาจะต้องส่งผลกระทบต่อชีวิตของทุกคน ในที่สุด ภาคินก็ตัดสินใจได้ เขาตัดสินใจว่าจะเผชิญหน้ากับปัญหาโดยตรง เขาจะหาทางปกป้องเมธาวี และเขาจะพยายามแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวของเขา เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้อง ภาคินก็ลุกขึ้นยืน เขารู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันที่ยากลำบากที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของเขา เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เขาเห็นภาพของเมืองที่กำลังตื่นตัว เขาสูดลมหายใจลึกๆ แล้วพูดกับตัวเองเบาๆ "ผมจะสู้" ภาคินเดินออกจากบ้านพักส่วนตัวของเขา เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเผชิญหน้ากับนภัสสร และเขาจะหาทางช่วยเมธาวีให้พ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ เขาขับรถกลับไปยังคอนโดของเมธาวี หัวใจของเขายังคงเต็มไปด้วยความกังวล แต่เขาก็มีความหวังว่าเขาจะสามารถแก้ไขทุกอย่างได้