ความเงียบที่ปกคลุมโต๊ะอาหารในห้องรับประทานอาหารหรูหรานั้นหนาทึบจนแทบจะจับต้องได้ วราลีพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สบตาภาคิน และเมธาวีก็ดูเหมือนจะจงใจทำเช่นนั้นเช่นกัน ทุกการเคลื่อนไหวของการตักอาหารเข้าปาก ทุกการกลืน ทุกเสียงกระแอมไอเล็กๆ น้อยๆ ล้วนดูเหมือนจะถูกขยายให้ดังขึ้นจนน่าอึดอัด วราลีเลือกที่จะตักอาหารใส่จานของตัวเองอย่างเงียบเชียบ เธอพยายามนึกถึงคำพูดของภาคินเมื่อตอนเช้า "ผมจะกลับมา" ประโยคนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่เมื่อมานั่งอยู่ตรงนี้ บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของเมธาวี มันกลับทำให้ความหวังที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน "อาหารอร่อยดีนะคะ คุณวราลี" เมธาวีเอ่ยขึ้นมาลอยๆ โดยไม่ได้หันมามองวราลีตรงๆ น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยนัยบางอย่างที่วราลีตีความได้ "ขอบคุณค่ะ คุณผู้หญิง" วราลีตอบกลับอย่างสุภาพ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ดีใจที่คุณผู้หญิงชอบค่ะ" ภาคินวางส้อมลงบนจาน เสียงกระทบเบาๆ ดังขึ้น เขาถอนหายใจเบาๆ "อาหารวันนี้รสชาติดีจริงๆ" เขาเอ่ยชม โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จานตรงหน้า "ขอบคุณค่ะ" วราลีตอบรับ พลางเงยหน้าขึ้นสบตาภาคินเพียงเสี้ยววินาที เธอเห็นแววตาของเขาที่ดูอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองเธอ แต่เพียงเสี้ยววินาทีนั้น เมธาวีก็รีบพูดแทรกขึ้นมา "ฉันว่าคุณภาคินคงจะเหนื่อยจากการเดินทางน่ะค่ะ คงจะทานอะไรก็อร่อยไปหมด" คำพูดนั้นแทงใจวราลีราวกับมีดเย็น เธอรู้สึกว่าเมธาวีกำลังพยายามลดทอนคุณค่าของสิ่งที่เธอทำลงไปทุกวิถีทาง "ผมไม่ได้เหนื่อยจนตาพร่าหรอกครับ" ภาคินตอบกลับเมธาวีด้วยน้ำเสียงที่ดูเรียบเรื่อย แต่ก็แฝงความไม่พอใจบางๆ "อาหารที่วราลีทำ มันก็มีรสชาติของมันอยู่แล้ว" เมธาวียิ้มมุมปาก "ค่ะ... คุณวราลีคงจะตั้งใจทำเป็นพิเศษสินะคะ" น้ำเสียงของเธอเน้นคำว่า "พิเศษ" เป็นพิเศษ ราวกับจะประชดประชัน วราลีรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่ใบหน้า เธอไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปอย่างไรดี การเผชิญหน้ากับเมธาวีในสถานการณ์เช่นนี้มันช่างยากลำบากเหลือเกิน "ฉันแค่ทำตามหน้าที่ค่ะ" วราลีตอบเสียงเบา "คุณภาคินท่านชอบทานอะไร ฉันก็พยายามทำให้ดีที่สุด" "หน้าที่อย่างนั้นเหรอ" เมธาวีทวนคำ "หน้าที่ของ... อนุภรรยาอย่างนั้นหรือ" คำว่า "อนุภรรยา" ที่หลุดออกมาจากปากเมธาวี ทำให้วราลีสะดุ้งอย่างแรง เธอชะงักมือที่กำลังจะตักอาหาร คล้ายถูกตบหน้ากลางอากาศ ภาคินเงยหน้าขึ้นมองเมธาวีทันที ดวงตาของเขาฉายแววตำหนิอย่างชัดเจน "เมธาวี! เธอพูดอะไรของเธอ" "ฉันก็พูดความจริงนี่คะ" เมธาวีเชิดหน้าขึ้น "ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ฉันก็ต้องพูดในสิ่งที่ฉันเห็น" "เธอไม่รู้หรือไงว่าวราลีมีความสำคัญกับฉันแค่ไหน" ภาคินถามเสียงเข้มขึ้น "สำคัญ... ในฐานะอะไรคะ" เมธาวีเลิกคิ้วสูง "สำคัญในฐานะคนที่คุณเอามาซ่อนไว้ในบ้านของคุณเองอย่างนั้นหรือ" วราลีรู้สึกเหมือนมีเข็มเล็กๆ นับพันทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เธอรู้ดีว่าความขัดแย้งระหว่างภาคินกับเมธาวีนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเธอคือศูนย์กลางของมัน "ผมไม่ต้องการให้เธอพูดจาดูถูกวราลี" ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น "เธอเข้าใจผิดไปมาก" "เข้าใจผิด?" เมธาวีหัวเราะเบาๆ "ใครกันแน่ที่เข้าใจผิด ฉันเห็นทุกอย่างค่ะ ภาคิน ฉันเห็นสายตาของคุณเวลาที่คุณมองเธอ ฉันเห็นท่าทีของคุณที่เปลี่ยนไป" "มันไม่เกี่ยวกับเธอ" ภาคินพูดตัดบท "และผมไม่ต้องการให้เธอมาตัดสินความสัมพันธ์ของผมกับวราลี" "แต่ฉันคือภรรยาของคุณนะคะ" เมธาวีย้ำ "และเธอ... ก็เป็นแค่ผู้หญิงอื่น" คำพูดสุดท้ายของเมธาวีเหมือนเป็นสัญญาณให้วราลีหลุดพ้นจากภวังค์ เธอรู้สึกถึงความอับอาย ความเจ็บปวด และความโกรธที่ตีรวนอยู่ในอก "พอแล้วค่ะ" วราลีพูดแทรกขึ้นมา เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็หนักแน่นพอที่จะทำให้ทั้งสองคนหันมามองเธอ "ฉัน... ไม่อยากทานต่อแล้วค่ะ" เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ทิ้งช้อนส้อมไว้บนจาน "วราลี... นั่งก่อนสิ" ภาคินรีบพูด เขาดูเป็นกังวล "ฉันขอตัวนะคะ" วราลีพูด "ฉัน... รู้สึกไม่สบาย" เธอไม่รอให้ใครตอบ เธอรีบเดินออกจากห้องอาหารไปทันที ทิ้งภาคินกับเมธาวีที่นั่งมองตามหลังเธอไปด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน วราลีเดินกลับมายังห้องนอนของเธอ ปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้น พิงแผ่นหลังกับประตูบานใหญ่ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมาไม่หยุด "ทำไม... ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง "ฉันแค่อยากจะมีชีวิตที่ดี... ฉันแค่อยากให้เขารักฉัน" เธอถอนหายใจยาว รู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิดอะไรต่อไป เธอทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดที่เริ่มจะอ่อนลง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี "ภาคิน... เขายังคงรักฉันอยู่จริงๆ ใช่ไหม" เธอถามตัวเองอีกครั้ง แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือความว่างเปล่า เธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินนั้นมันซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ รวมถึงตัวเธอเองด้วย คืนนั้น วราลีได้แต่ขดตัวอยู่บนเตียง ร่างกายมีอาการสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าและความเครียด เธอพยายามข่มตาหลับ แต่ภาพของภาคินและเมธาวีที่นั่งเผชิญหน้ากันด้วยความตึงเครียด ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป เธอไม่รู้ว่าภาคินจะยังคงมีท่าทีที่อ่อนโยนกับเธออยู่หรือไม่ เธอรู้เพียงว่าชีวิตของเธอในคฤหาสน์แห่งนี้ ยังคงเต็มไปด้วยปริศนาและความไม่แน่นอน