เช้าวันต่อมา วราลีตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอ่อนเพลีย เธอพยายามรวบรวมสติและกำลังใจ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถจมปลักอยู่กับความเศร้าได้อีกต่อไป เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน เธอได้แต่ครุ่นคิดถึงคำพูดของเมธาวี และท่าทีของภาคิน "เขา... ยังคงปกป้องฉันอยู่" วราลีพึมพำกับตัวเอง "อย่างน้อย... เขาก็ยังเห็นค่าของฉัน" เธอตัดสินใจที่จะไม่ลงไปทานอาหารเช้า เธอรู้ว่าการเผชิญหน้ากับเมธาวีในตอนนี้คงจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากเกินไป วราลีใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันอยู่ในห้องนอน เธออ่านหนังสือ ฟังเพลง พยายามหากิจกรรมทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มองภาพถ่ายหน้าจอที่เป็นรูปของเธอและภาคินที่เคยถ่ายด้วยกันเมื่อครั้งที่ยังมีความสุข "เรา... จะกลับไปมีความสุขเหมือนเดิมได้ไหม" เธอถามตัวเองอีกครั้ง ช่วงบ่ายแก่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "คุณวราลีคะ" เสียงป้าสมศรีดังมาจากนอกประตู "ทานอะไรหรือยังคะ" วราลีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป "ยังค่ะป้าสมศรี" "คุณภาคินให้ดิฉันเอาอาหารกลางวันมาให้ค่ะ" ป้าสมศรีพูด "ท่านบอกว่า... คุณวราลีคงจะทานอะไรไม่ลงเมื่อคืน" วราลีรู้สึกซาบซึ้งใจในความห่วงใยของภาคิน เธอเดินไปเปิดประตู "ขอบคุณค่ะป้าสมศรี" ป้าสมศรีวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ วราลีสังเกตเห็นว่ามีอาหารหลายอย่างที่เธอชอบ "คุณผู้หญิง... ท่านยังไม่เสด็จลงมาเลยค่ะ" ป้าสมศรีเอ่ยขึ้น "สงสัยจะยังทรงพระบรรทมอยู่" "ค่ะ" วราลีตอบรับ "คุณวราลีคะ" ป้าสมศรีเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย "ดิฉัน... เห็นใจคุณวราลีนะคะ" วราลีเงยหน้ามองป้าสมศรี "หมายความว่ายังไงคะป้าสมศรี" "คือ... คุณผู้หญิงเมธาวี ท่านก็... ไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่ค่ะ" ป้าสมศรีพูด "ตั้งแต่แต่งงานกับคุณภาคินมา ท่านก็เอาแต่ใจตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ" วราลีไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี เธอรู้เพียงว่าเมธาวีนั้นมีปัญหา แต่เธอไม่คิดว่าป้าสมศรีจะพูดตรงๆ แบบนี้ "คุณภาคิน... ท่านรักคุณวราลีนะคะ" ป้าสมศรีพูดต่อ "ดิฉันเห็นมาตั้งแต่แรก" คำพูดของป้าสมศรีทำให้วราลีรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครในบ้านหลังนี้ที่จะพูดถึงความสัมพันธ์ของเธอกับภาคินในแง่บวกแบบนี้ "ขอบคุณค่ะป้าสมศรี" วราลีตอบ "ฉัน... ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" "อย่าไปใส่ใจคำพูดของคุณผู้หญิงเลยนะคะ" ป้าสมศรีกล่าว "คุณผู้หญิงท่านคงจะ... หึงหวงเป็นธรรมดา" "ค่ะ" วราลีพยักหน้า หลังจากป้าสมศรีเดินจากไป วราลีก็เริ่มทานอาหารกลางวัน เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้พูดคุยกับป้าสมศรี ในช่วงเย็น ภาคินกลับมาที่คฤหาสน์ เขาตรงมาที่ห้องของวราลีทันที "เป็นยังไงบ้าง" เขาถามพลางก้าวเข้ามาในห้อง "ไม่เป็นไรแล้วค่ะ" วราลีตอบ "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ" "ผมอยากขอโทษแทนเมธาวีด้วย" ภาคินกล่าว "เธอ... อาจจะมีความเครียดสะสมอยู่บ้าง" "ไม่เป็นไรค่ะ" วราลีตอบ "ฉันเข้าใจ" "เธอคิดว่าผมยังรักเธออยู่ไหม" ภาคินถาม พลางเดินเข้ามาใกล้เธอ วราลีเงยหน้ามองเขา หัวใจของเธอเต้นแรง "ฉัน... ไม่รู้ค่ะ" ภาคินยิ้มบางๆ "ผมจะทำให้เธอรู้เอง" เขาเดินเข้ามาประชิดตัววราลีมากขึ้น ดวงตาของเขามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน "คืนนี้... ผมอยากอยู่กับเธอ" ภาคินพูด "ผมไม่อยากกลับไปเจอหน้าเมธาวี" วราลีรู้สึกใจเต้นแรง เธอไม่เคยได้ยินภาคินพูดแบบนี้มาก่อน "แต่... คุณผู้หญิง..." วราลีเริ่มพูด "ช่างเธอเถอะ" ภาคินขัดจังหวะ "คืนนี้... เราสองคน" เขาโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของวราลีอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอ "ผมรักเธอนะ วราลี" ภาคินกระซิบข้างหู คำพูดนั้นเหมือนน้ำทิพย์ชโลมใจ วราลีรู้สึกถึงน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความสุข "ฉันก็รักคุณค่ะ" เธอตอบกลับไป ทั้งสองกอดกันแน่น ปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน ในขณะนั้น ที่ห้องรับประทานอาหาร เมธาวีกำลังนั่งจิบไวน์เพียงลำพัง เธอได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ดังมาจากชั้นบน เธอขมวดคิ้ว ปลายลิ้นแตะริมฝีปากเบาๆ "อย่าคิดว่าเธอจะชนะฉันง่ายๆ นะ วราลี" เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ รู้สึกถึงรสชาติขมปร่าที่ปลายลิ้น แต่ในขณะเดียวกันก็มีความกระหายที่จะต่อสู้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เมธาวีไม่ยอมแพ้ เธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่เธอต้องการ และการปรากฏตัวของวราลี ทำให้เธอรู้ว่าเธอต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น ความลับระหว่างภาคินกับวราลีอาจจะกำลังจะถูกเปิดเผย แต่ในขณะเดียวกัน ความลับของเมธาวีเอง ก็กำลังจะถูกเปิดเผยเช่นกัน