แสงจันทร์สีนวลสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของวราลี เผยให้เห็นร่างของเธอกับภาคินที่นอนเคียงข้างกันอย่างใกล้ชิด วราลียังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน เธอไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกับภาคินในลักษณะนี้อีกแล้ว คำพูดที่เขาบอกรักเธอเมื่อคืนนี้ ยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ "ฉัน... ฝันไปหรือเปล่า" เธอถามตัวเองเบาๆ เธอค่อยๆ ขยับตัว ลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นใบหน้าของภาคินที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ "คุณภาคิน..." เธอพึมพำ "ขอบคุณนะคะ" เธอลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนอันกว้างใหญ่ที่ประดับประดาไปด้วยแสงจันทร์ เธอรู้ดีว่าความสุขที่ได้รับในคืนนี้ อาจจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ "เมธาวี..." ชื่อนั้นผุดขึ้นมาในความคิดของเธอ เธอรู้ว่าการต่อสู้ที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อภาคินตื่นขึ้น เขาก็พบว่าวราลีนั่งอยู่ข้างๆ เขา เขายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ตื่นแล้วเหรอ" เขาถาม "ค่ะ" วราลีตอบ "ฉัน... รู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ" "ดีแล้ว" ภาคินกล่าว "ผมไม่อยากให้เธอต้องรู้สึกแย่" เขาดึงวราลีเข้ามาสวมกอด "ขอบคุณนะ วราลี ที่อยู่ข้างผม" "ฉัน... ก็ขอบคุณคุณค่ะ" วราลีตอบ "ที่ดูแลฉัน" ทั้งสองคนใช้เวลาช่วงเช้าด้วยกันอย่างเงียบๆ ไม่มีคำพูดใดๆ ที่จะมาอธิบายความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น เมื่อถึงเวลาสาย ภาคินต้องออกไปทำธุระข้างนอก "ผมต้องไปแล้วนะ" เขาบอกวราลี "แต่ผมจะรีบกลับมา" "ค่ะ" วราลีตอบ "เดินทางปลอดภัยนะคะ" ภาคินจูบหน้าผากของวราลีอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป วราลียืนมองตามหลังเขาไป จนร่างของเขาหายลับไป เธอรู้สึกใจหายเล็กน้อย แต่ก็มีความสุขที่ได้ใช้เวลาร่วมกับเขา หลังจากภาคินจากไป วราลีก็กลับมาอยู่ที่ห้องของเธอ เธอเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการต้องอยู่แต่ในห้อง เธอตัดสินใจที่จะออกไปเดินเล่นในสวน ขณะที่เธอกำลังเดินเพลิดเพลินอยู่กับบรรยากาศ ทันใดนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อเธอ "คุณวราลีคะ" วราลีหันไปมอง ก็พบกับเมธาวี ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เธอยืนเท้าสะเอว มองวราลีด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คุณผู้หญิง... มีอะไรหรือเปล่าคะ" วราลีถามอย่างสุภาพ "ฉันแค่อยากจะมาคุยกับเธอ" เมธาวีพูด "ในฐานะ... เจ้าของบ้าน" "ค่ะ" วราลีตอบ "เชิญเลยค่ะ" เมธาวีเดินเข้ามาใกล้ๆ เธอหยุดยืนตรงหน้าวราลี "ฉันรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่" เมธาวีกล่าว "เธอคิดว่าเธอชนะฉันแล้วใช่ไหม" "เปล่าค่ะ" วราลีตอบ "ฉัน... ไม่ได้คิดแบบนั้น" "อย่าโกหกฉัน" เมธาวีพูดเสียงเข้ม "ฉันเห็นสายตาของภาคินที่มีให้เธอ ฉันเห็นทุกอย่าง" "ฉัน... ไม่ได้อยากจะแข่งขันกับคุณผู้หญิงนะคะ" วราลีพูด "ฉันแค่อยากจะใช้ชีวิตของฉันให้สงบสุข" "สงบสุขอย่างนั้นเหรอ" เมธาวียิ้มเยาะ "ในเมื่อเธอมาแย่งสามีของฉันไป" "ฉันไม่ได้แย่งนะคะ" วราลีท้วง "ความสัมพันธ์ของเรา... มันซับซ้อนกว่านั้น" "ซับซ้อนอย่างนั้นเหรอ" เมธาวีหัวเราะ "ฉันจะบอกอะไรเธอให้" เมธาวีโน้มตัวเข้ามาใกล้หูของวราลี "ถ้าเธออยากจะมีชีวิตที่สงบสุขจริงๆ... เธอก็ควรจะไปจากที่นี่เสีย" วราลีอึ้งไปชั่วขณะ เธอไม่คิดว่าเมธาวีจะพูดจาข่มขู่เธอแบบนี้ "คุณผู้หญิง... หมายความว่ายังไงคะ" วราลีถามเสียงสั่น "ก็หมายความว่า... ถ้าเธอไม่อยากจะเจอเรื่องอันตราย... เธอก็ควรจะไป" เมธาวีพูด "ไปให้ไกลที่สุด... แล้วอย่ากลับมาอีก" "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" วราลีพูด "คุณกำลังข่มขู่ฉันเหรอคะ" "ฉันแค่เตือนเธอ" เมธาวีกล่าว "เพราะฉัน... ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บตัว" เมธาวียิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งวราลีที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ วราลีรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจ เธอไม่รู้ว่าเมธาวีจะทำอะไรต่อไป เธอรู้เพียงว่า คำขอร้องของเมธาวีนั้น แฝงไปด้วยอันตรายที่น่าสะพรึงกลัว เธอหันกลับไปมองที่คฤหาสน์หรู ภาพของความสุขเมื่อคืนนี้ ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงเงาของความไม่แน่นอนและความหวาดหวั่น