หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับเมธาวี วราลีก็กลับเข้าห้อง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ การปะทะคารมกับเมธาวีทำให้เธอรู้สึกแย่ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโล่งใจที่ได้ปลดปล่อยความอึดอัดในใจออกไป เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของสวนอันเงียบสงบ พยายามสงบสติอารมณ์ "ฉันทำถูกแล้วใช่ไหม" เธอพึมพำกับตัวเอง "อย่างน้อย... ฉันก็ได้บอกความจริงออกไป" เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของภาคิน "ค่ะ คุณภาคิน" เธอรับสาย เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "วราลี... เธออยู่ที่ไหน" เสียงภาคินฟังดูเร่งรีบ "ผมกลับมาแล้ว แต่ไม่เจอเธอ" "ฉัน... อยู่ในห้องค่ะ" วราลีตอบ "เมื่อกี้... ฉันเพิ่งเจอคุณผู้หญิงมาค่ะ" "เมธาวี! เธอไปทำอะไรกับเธออีก!" เสียงภาคินดังขึ้นอย่างหงุดหงิด "เปล่าค่ะ" วราลีรีบปฏิเสธ "ฉันแค่... คุยกันเฉยๆ ค่ะ" "คุยกันเฉยๆ แล้วทำไมเธอถึงเสียงอ่อนแบบนี้" ภาคินถามอย่างสังเกต วราลีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง "คือ... คุณผู้หญิงท่าน... ค่อนข้างจะอารมณ์ไม่ดีค่ะ ท่าน... ท่านเหมือนจะรู้เรื่องเมื่อคืน" "รู้เรื่องเมื่อคืน!" ภาคินอุทาน "เธอพูดอะไรออกไป!" "ฉันไม่ได้พูดอะไรค่ะ" วราลีรีบแก้ตัว "แต่... ท่านก็คงสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง" "แย่ล่ะ" ภาคินพึมพำ "ผมจะขึ้นไปหาเธอนะ" ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ตามมา วราลีเดินไปเปิดประตู ก็พบกับภาคินยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "เข้ามาสิคะ" วราลีเปิดทางให้เขา ภาคินเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันมาคว้าตัววราลีเข้ามากอดแน่น "เธอไม่เป็นอะไรนะ" เขาถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ" วราลีซบหน้าลงกับอกของเขา "แต่... คุณผู้หญิงท่านดูเหมือนจะโกรธมาก" "ผมรู้" ภาคินถอนหายใจ "ผม... ควรจะบอกเรื่องนี้กับเธอตั้งแต่แรก" "บอกเรื่องอะไรคะ" วราลีเงยหน้าขึ้นถาม ภาคินมองเข้าไปในดวงตาของวราลี ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและเสียใจ "วราลี... ผม... ผมต้องขอโทษเธอ" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" วราลีถามอย่างไม่เข้าใจ "เรื่อง... ความสัมพันธ์ของเรา" ภาคินพูดเสียงเบา "ผม... ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้... แต่ผม... ผมหยุดรู้สึกกับเธอไม่ได้" "คุณภาคิน..." วราลีเอ่ยชื่อเขาอย่างแผ่วเบา "ผมรู้ว่าผมทำผิด... ผมมีเมธาวีอยู่แล้ว" ภาคินกล่าวต่อ "แต่... ตั้งแต่ผมได้เจอกับเธออีกครั้ง... ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไป" "แล้ว... แล้วคุณภาคินจะทำยังไงต่อไปคะ" วราลีถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ผม... ผมไม่รู้" ภาคินสารภาพ "ผม... ผมไม่รู้จริงๆ" "คุณภาคินคะ" วราลีดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของเขา "ฉัน... ฉันเข้าใจนะคะ" "เธอเข้าใจจริงๆ เหรอ" ภาคินมองเธอด้วยความประหลาดใจ "ค่ะ" วราลีตอบ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังลำบากใจ" "ผม... ผมรักเธอ วราลี" ภาคินพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผม... ผมแต่งงานกับเมธาวีไปแล้ว" "ฉันรู้ค่ะ" วราลีตอบ "และฉัน... ฉันก็ไม่ได้ต้องการจะทำให้คุณต้องลำบากใจ" "เธอ... เธอจะไม่โกรธผมเหรอ" ภาคินถาม "ไม่ค่ะ" วราลีส่ายหน้า "ฉัน... ฉันแค่รู้สึกเสียใจที่เห็นคุณต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากแบบนี้" "ผม... ผมควรจะเลิกกับเมธาวี" ภาคินกล่าว "แต่... มันไม่ใช่เรื่องง่าย" "ฉันรู้ค่ะ" วราลีพยักหน้า "ครอบครัว... มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน" "แต่ผม... ผมจะไม่ปล่อยให้เธอต้องเสียใจ" ภาคินจับมือของวราลีไว้แน่น "ผม... ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด" "ฉัน... ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" วราลีตอบ ภาคินดึงวราลีกลับเข้ามาสวมกอดอีกครั้ง "ขอบคุณนะ วราลี... ขอบคุณที่เข้าใจผม" ทั้งสองคนอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม หลังจากนั้นไม่นาน ภาคินก็ลุกขึ้นยืน "ผม... ผมต้องไปคุยกับเมธาวี" เขาพูด "คุณภาคินคะ" วราลีเอ่ยขึ้น "คุณแน่ใจเหรอคะ" "ผมแน่ใจ" ภาคินตอบ "ผม... ผมจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว" "ถ้าคุณผู้หญิงถามเรื่องเมื่อคืน... ฉันจะบอกว่า... มันไม่มีอะไรค่ะ" วราลีบอก "ขอบคุณนะ" ภาคินมองเธอด้วยความซาบซึ้ง "ผม... ผมจะรีบกลับมา" ภาคินเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้วราลียืนมองตามหลังเขาไปอีกครั้ง เธอรู้ว่าการตัดสินใจของภาคินในครั้งนี้ จะนำพาไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของทุกคน เธอภาวนาให้ทุกอย่างคลี่คลายไปในทางที่ดีที่สุด