หลังจากวันนั้นที่อารยาเข้ามาที่ร้านกาแฟ ความกังวลใจของลลิตาก็ไม่เคยจางหายไป คำพูดของอารยาที่ว่า "เขาไม่เคยต้องการความรัก เขาต้องการแค่คนที่เข้าใจความเจ็บปวดของเขา และพร้อมจะเติมเต็มช่องว่างในใจของเขา" ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ ลลิตาเริ่มสังเกตเห็นความเปราะบางบางอย่างในตัวกวินท์ ที่เธอไม่เคยสังเกตมาก่อน ในระหว่างการประชุมเพื่อสรุปรายละเอียดของโครงการ กวินท์ดูเหมือนจะเหนื่อยล้าผิดปกติ เขาตอบคำถามอย่างเชื่องช้า และบางครั้งก็ดูเหมือนจะเหม่อลอย ลลิตาอดเป็นห่วงไม่ได้ "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่การประชุมกำลังจะจบลง "คุณดูไม่ค่อยสบายหรือเปล่าคะ" กวินท์เงยหน้าขึ้น มองลลิตาด้วยสายตาที่อ่อนล้า "ผม... แค่เหนื่อยหน่อยครับ" เขาตอบเสียงแหบพร่า "คงเป็นเพราะงานเยอะเกินไป" "แต่คุณดูซีดๆ นะคะ" ลลิตากล่าว "คุณพักผ่อนบ้างหรือเปล่าคะ" กวินท์ยิ้มอย่างอ่อนแรง "ผมพยายามแล้วครับ" เขาถอนหายใจเบาๆ "แต่บางที... ผมก็อดคิดถึงเรื่องเก่าๆ ไม่ได้" คำพูดนั้นทำให้ลลิตาใจหายวาบ เธอรู้ทันทีว่าสิ่งที่อารยาพูดอาจเป็นความจริง กวินท์กำลังแบกรับความเจ็บปวดจากอดีตอยู่จริงๆ "เรื่องเก่าๆ ที่ทำให้คุณเจ็บปวดเหรอคะ" เธอถามอย่างนุ่มนวล กวินท์พยักหน้าช้าๆ "ใช่ครับ" เขาตอบเสียงแผ่ว "เรื่องที่... ทำให้ผมไม่ไว้ใจใครอีกเลย" ลลิตาเดินเข้าไปใกล้กวินท์ ยื่นมือไปสัมผัสแขนของเขาเบาๆ "คุณกวินท์คะ" เธอพูดเสียงอ่อนโยน "ถ้าคุณรู้สึกว่าอยากจะระบาย หรืออยากจะเล่า ดิฉันพร้อมจะรับฟังนะคะ" กวินท์มองมือของลลิตาที่วางอยู่บนแขนของเขา ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความประหลาดใจ ความลังเล และ... ความต้องการที่จะเชื่อใจ "คุณแน่ใจเหรอครับ" เขาถามเสียงสั่นเครือ "ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่" "ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกค่ะ" ลลิตาตอบ "และดิฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณทั้งสิ้น" เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ดิฉันแค่... เป็นห่วงคุณ" คำว่า "เป็นห่วง" ดูเหมือนจะมีพลังบางอย่างที่สามารถทะลายกำแพงที่กวินท์สร้างไว้ได้ ใบหน้าของเขาดูอ่อนลง และแววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา ก็เริ่มมีประกายของความเปราะบางปรากฏขึ้น "คุณ... คุณคงไม่เข้าใจหรอกครับ" กวินท์พูดอย่างยากลำบาก "มันเป็นเรื่องที่... ค่อนข้างซับซ้อน" "ลองเล่าให้ดิฉันฟังดูสิคะ" ลลิตาคะยั้นคะยอ "บางทีการได้เล่าออกมา อาจจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นก็ได้" กวินท์หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าหาญ "คุณรู้ไหมครับ" เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมเคยมีคนที่รักมาก... มากเสียจนยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา" ลลิตาตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ การที่กวินท์ยอมเปิดปากเล่าเรื่องนี้ ถือเป็นก้าวสำคัญทีเดียว "แต่แล้ว... เขาก็จากไป" กวินท์พูดต่อ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ไปโดยไม่บอกลา... ไปโดยไม่เหลียวมอง" "ใครเหรอคะ" ลลิตาถามอย่างอ่อนโยน กวินท์เปิดเปลือกตาขึ้น มองตรงมาที่ลลิตา "แม่ของผมครับ" เขาตอบ "ท่านป่วยหนัก และจากไปอย่างกะทันหัน" ความจริงที่เปิดเผยออกมา ทำให้ลลิตาอึ้งไป เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน เธอไม่เคยคิดเลยว่า กวินท์จะเคยเผชิญกับความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ "ผม... ผมรู้สึกผิดมากครับ" กวินท์พูดต่อ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "ผมมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับงาน จนไม่ได้ดูแลท่านอย่างที่ควรจะเป็น" "คุณอย่าโทษตัวเองเลยนะคะ" ลลิตาพูดด้วยความเห็นใจ "มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลย" "แต่ผมคิดว่ามันเป็นครับ" กวินท์ส่ายหน้าช้าๆ "ผมคิดว่า... ถ้าผมดีพอ ผมอาจจะยื้อท่านไว้ได้" ความเจ็บปวดในน้ำเสียงของเขาชัดเจนจนลลิตาแทบจะทนฟังไม่ไหว "หลังจากนั้น... ผมก็ไม่กล้าที่จะรักใครอีกเลย" "เพราะกลัวว่าจะสูญเสียไปอีกครั้งเหรอคะ" ลลิตาถาม กวินท์พยักหน้า "ใช่ครับ" เขาตอบ "ผมกลัว... กลัวที่จะต้องเจ็บปวดแบบนั้นอีก" "คุณกวินท์คะ" ลลิตาเอื้อมมือไปกุมมือของเขาไว้ "ความรักไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เราอ่อนแอเสมอไปนะคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจ "บางครั้ง... ความรักก็เป็นสิ่งที่ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น เป็นสิ่งที่ทำให้เรามีกำลังใจที่จะสู้ต่อไป" กวินท์มองลลิตา ดวงตาของเขาสะท้อนความสงสัย แต่ก็มีความหวังบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น "ผม... ผมไม่แน่ใจครับ" เขาตอบ "ผมเคยคิดว่า... การปิดกั้นตัวเอง คือวิธีเดียวที่จะปกป้องตัวเองได้" "แต่นั่นมันทำให้คุณไม่มีความสุขเลยนะคะ" ลลิตาพูด "คุณดูเหนื่อยล้า และโดดเดี่ยว" กวินท์เงียบไป เขาครุ่นคิดถึงคำพูดของลลิตา "คุณอารยาเคยพูดกับดิฉันว่า" ลลิตากล่าวอย่างระมัดระวัง "ว่าคุณไม่เคยต้องการความรัก แต่ต้องการแค่คนที่เข้าใจความเจ็บปวดของคุณ และพร้อมจะเติมเต็มช่องว่างในใจของคุณ" กวินท์มองลลิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "คุณ... คุณคุยกับอารยามาเหรอครับ" "ค่ะ" ลลิตาตอบ "แต่ดิฉันอยากจะบอกคุณว่า... ดิฉันไม่ได้อยากจะเติมเต็มช่องว่างในใจของคุณด้วยความสงสาร หรือความเห็นใจ" เธอเว้นจังหวะไป "ดิฉันแค่อยากจะมอบความรักที่แท้จริงให้คุณ" คำว่า "ความรักที่แท้จริง" ทำให้กวินท์นิ่งอึ้ง เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครสักคน ที่พร้อมจะมอบความรักให้กับเขา โดยที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน "ผม... ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง" กวินท์พูดเสียงแผ่ว "ผมไม่เคยได้รับความรักแบบนี้มาก่อน" "คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้นค่ะ" ลลิตาจับมือของเขาไว้แน่น "แค่ให้โอกาสตัวเอง... ลองเปิดใจดู" กวินท์มองลลิตา ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความสับสน แต่ก็มีความอ่อนโยนที่ลลิตาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาค่อยๆ บีบมือของเธอเบาๆ เป็นการตอบรับ "บางที... ผมอาจจะลองดู" กวินท์พูดอย่างลังเล ลลิตายิ้มอย่างอ่อนโยน "แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ" บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด ความเจ็บปวดในอดีตของกวินท์ยังคงอยู่ แต่การที่เขาได้เปิดเผยความรู้สึกออกมา และได้รับการยอมรับจากลลิตา ก็เหมือนกับการได้ปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างที่หนักอึ้งในใจออกไป "ผม... ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วงนะครับ" กวินท์กล่าว "ไม่เป็นไรค่ะ" ลลิตาตอบ "ดิฉันดีใจที่คุณยอมเล่าให้ดิฉันฟัง" "ผม... รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยครับ" กวินท์ยอมรับ "นั่นเป็นสัญญาณที่ดีค่ะ" ลลิตาพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา กวินท์มองลลิตาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเริ่มเห็นเธอในมุมมองที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่แค่คนที่เข้ามาในชีวิตเพื่อธุรกิจ แต่เป็นคนที่พร้อมจะเข้าใจ และยอมรับตัวตนที่แท้จริงของเขา "ขอบคุณนะครับคุณลลิตา" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "คุณ... มีค่ากับผมมาก" ลลิตารู้สึกหัวใจพองโตกับคำพูดนั้น แม้ว่ามันอาจจะยังไม่ใช่คำว่า "รัก" แต่สำหรับเธอแล้ว มันก็มีความหมายมากพอที่จะทำให้เธอมีกำลังใจต่อไป