หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างกวินท์และลลิตาก็ดูเหมือนจะแน่นแฟ้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กวินท์เริ่มเปิดใจเล่าเรื่องราวในอดีตของเขาให้ลลิตาฟังมากขึ้นเรื่อยๆ เขากล่าวถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับครอบครัว ความผิดหวังในอดีต และความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่เขารักไปอีกครั้ง ลลิตาได้แต่รับฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่ได้ตัดสิน หรือพยายามจะเปลี่ยนแปลงกวินท์ เธอเพียงแค่อยู่ตรงนั้น เป็นกำลังใจ และเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้กับเขา การที่กวินท์ยอมเปิดเผยความเปราะบางของตัวเองเช่นนี้ ทำให้ลลิตารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกว่าเธอได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของกวินท์ และยิ่งทำให้เธอตกหลุมรักเขามากขึ้นไปอีก ในขณะเดียวกัน โครงการพัฒนาที่ดินก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น สถาปนิกได้ส่งแบบร่างสุดท้ายมาแล้ว และได้รับความเห็นชอบจากทุกฝ่าย การก่อสร้างจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า วันหนึ่ง ขณะที่กวินท์กำลังทำงานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขา เขาก็พลันนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมาอีกครั้ง ภาพของแม่ที่กำลังป่วยหนัก นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง ทำให้หัวใจของเขากระตุก เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดู เป็นรูปของเขากับแม่ในวัยเด็ก รอยยิ้มของแม่ในรูปนั้น ทำให้เขารู้สึกทั้งอบอุ่นและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน "แม่ครับ" เขากระซิบเบาๆ "ผมคิดถึงแม่เหลือเกิน" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากลลิตา "สวัสดีค่ะคุณกวินท์" เสียงของเธอดูร่าเริงผิดปกติ "ดิฉันมีข่าวดีจะมาบอกค่ะ" "ข่าวดีอะไรเหรอครับ" กวินท์ถาม พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ "พิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เมืองหลวง เขาตอบรับข้อเสนอของเราแล้วค่ะ" ลลิตาบอกอย่างตื่นเต้น "พวกเขาจะนำผลงานศิลปะชิ้นสำคัญบางส่วนมาจัดแสดงที่สวนของเราค่ะ" ข่าวนี้ทำให้กวินท์รู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด "เยี่ยมไปเลยครับคุณลลิตา" เขากล่าว "ผมรู้ว่าคุณต้องทำได้" "ขอบคุณค่ะ" ลลิตาตอบ "แล้ว... คุณกวินท์คะ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง "เย็นนี้คุณว่างไหมคะ" "ว่างครับ" กวินท์ตอบทันที "มีอะไรหรือเปล่าครับ" "ดิฉันอยากจะชวนคุณไปทานข้าวเย็นด้วยกันค่ะ" ลลิตาบอก "มีร้านอาหารเปิดใหม่แถวริมแม่น้ำ บรรยากาศดีมากเลยค่ะ" กวินท์รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ "ผมยินดีครับ" เขาตอบ "แล้วเจอกันนะครับ" เมื่อวางสายโทรศัพท์ กวินท์ก็รู้สึกได้ถึงพลังที่กลับคืนมา เขารู้สึกว่าชีวิตของเขากำลังจะดีขึ้น การได้อยู่ใกล้ลลิตา ทำให้เขามีความสุข และรู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง เย็นวันนั้น กวินท์ไปรอที่ร้านอาหารก่อนเวลาเล็กน้อย เขามองออกไปยังแม่น้ำที่กำลังทอแสงสีทองยามเย็น เขาอดคิดถึงอดีตไม่ได้ แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็รู้สึกขอบคุณที่โชคชะตาได้นำพาลลิตาเข้ามาในชีวิต ไม่นานนัก ลลิตาก็มาถึง เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อน ที่ขับผิวของเธอให้ดูสว่างไสว เธอยิ้มให้กับกวินท์อย่างสดใส "มาแล้วเหรอคะ" ลลิตาเดินเข้ามาหา "คุณรอนานไหมคะ" "ไม่นานครับ" กวินท์ลุกขึ้นยืน "คุณสวยมากเลยครับวันนี้" ลลิตาหน้าแดงเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบ ทั้งสองคนนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูก ทำให้พวกเขาทั้งคู่รู้สึกหิว "คุณลลิตา" กวินท์เอ่ยขึ้นขณะที่พนักงานกำลังเสิร์ฟอาหาร "ผมอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ" "ขอบคุณเรื่องอะไรคะ" ลลิตาถาม "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม" กวินท์ตอบ "คุณทำให้ผมรู้สึก... มีความสุข" ลลิตายิ้มอย่างอ่อนโยน "ดิฉันก็มีความสุขเหมือนกันค่ะที่คุณกวินท์" ทั้งสองคนทานอาหารไปพลางพูดคุยกันไปเรื่อยๆ เรื่องราวต่างๆ ในอดีตของกวินท์ถูกเล่าออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาพูดถึงความรู้สึกผิดต่อแม่ ความกลัวที่จะรัก และความโดดเดี่ยวที่ต้องเผชิญ "ผมเคยคิดว่า... ผมจะไม่มีวันได้พบกับความรักที่แท้จริงอีกแล้ว" กวินท์สารภาพ "ผมคิดว่าผมจะต้องอยู่กับความเจ็บปวดไปตลอดชีวิต" "แต่คุณก็เจอแล้วนะคะ" ลลิตาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "คุณเจอความรักแล้วค่ะ" กวินท์มองลลิตา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ผม... ไม่เคยคิดมาก่อนเลยครับ" เขาพูดอย่างตะกุกตะกัก "ว่าจะมีใครสักคน ที่พร้อมจะรักคนอย่างผม" "คุณไม่ได้เป็นคนไม่ดีนะคะ" ลลิตาจับมือของเขาไว้ "คุณแค่... เคยเจ็บปวด" กวินท์บีบมือของลลิตาเบาๆ "ขอบคุณนะครับ" เขาพูด "ผมรักคุณนะลลิตา" คำว่า "รัก" ที่หลุดออกจากปากของกวินท์ ทำให้ลลิตารู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมาเร็วขนาดนี้ "ดิฉันก็รักคุณค่ะกวินท์" เธอตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งสองคนนั่งมองตากัน ความรู้สึกที่เอ่อล้นในหัวใจ ทำให้บทสนทนาใดๆ ก็ตามดูเหมือนจะไร้ความหมายไปชั่วขณะ แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆ โทรศัพท์ของกวินท์ก็ดังขึ้นอย่างไม่คาดฝัน หน้าจอแสดงชื่อ "อารยา" กวินท์ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความสุข กลับกลายเป็นความกังวล "ใครเหรอคะ" ลลิตาถาม "ไม่มีอะไรครับ" กวินท์ตอบเสียงอ้อมแอ้ม "แค่... คนรู้จัก" แต่ลลิตารู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่นั้น เธอมองเห็นความอึดอัดในแววตาของกวินท์ "คุณกวินท์คะ" เธอพูดเสียงเบา "ถ้ามีอะไร... คุณบอกดิฉันได้นะคะ" กวินท์มองลลิตา เขารู้สึกถึงความรักที่เธอมีให้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงภาระที่เขาต้องแบกรับ "อารยา... เธอเป็นอดีตคนรักของผมครับ" กวินท์สารภาพ "และ... เธอมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะบอกผม" ลลิตารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วร่าง คำว่า "อดีตคนรัก" ของกวินท์ ทำให้เธออดคิดถึงคำพูดของอารยาไม่ได้ "คุณกวินท์คะ" ลลิตาพูดเสียงสั่น "คุณ... ยังรักเธออยู่หรือเปล่าคะ" กวินท์มองลลิตาอย่างจริงจัง "ไม่ครับ" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมรักคุณนะลลิตา" แต่ถึงแม้คำตอบของกวินท์จะชัดเจนเพียงใด ลลิตาก็ยังคงรู้สึกถึงความไม่สบายใจบางอย่าง เธอมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ และรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ยังคงค้างคาใจเขาอยู่ "แล้ว... เรื่องที่เธออยากจะบอกคุณล่ะคะ" ลลิตาถามอย่างเลี่ยงไม่ได้ กวินท์ถอนหายใจยาว "ผม... ผมคงต้องคุยกับเธอครับ" เขาตอบ "เพื่อ... เคลียร์ทุกอย่างให้จบ" ลลิตารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในอก การได้ยินคำว่า "เคลียร์ทุกอย่างให้จบ" จากปากของคนที่เธอเพิ่งจะบอกรักไปเมื่อครู่นี้ มันช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน "เข้าใจค่ะ" ลลิตาตอบ พยายามกลั้นน้ำตา "คุณ... ไปคุยกับเธอเถอะค่ะ" กวินท์มองลลิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผมขอโทษนะครับลลิตา" เขาพูด "ผม... ไม่ได้ตั้งใจ" "ไม่เป็นไรค่ะ" ลลิตาตอบ พยายามยิ้มให้เขา "ดิฉัน... เข้าใจ" แต่ภายในใจของลลิตา รู้สึกได้ว่า ความรักที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นอย่างงดงาม กำลังถูกท้าทายอีกครั้ง และความสุขที่เธอได้รับมาสักพัก กำลังจะจางหายไปเหมือนสายลมที่พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว.