ร้านอาหารริมแม่น้ำตกแต่งอย่างมีรสนิยม แสงไฟสลัวอบอุ่นสะท้อนผิวน้ำที่ระยิบระยับ ยามค่ำคืน บรรยากาศโรแมนติกเกินกว่าที่กวินท์จะจินตนาการได้ เขาเห็นลลิตากำลังยืนรออยู่ริมทางเดิน เธอดูสวยสง่าในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้ม รับกับใบหน้าหวานที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหว เขาเดินเข้าไปหาเธอทันที "คุณลลิตา สวยมากเลยครับ" กวินท์กล่าวพร้อมยื่นมือออกไป เธอรับมือของเขาแล้วส่งยิ้มหวานตอบ "คุณกวินท์ก็เหมือนกันค่ะ" ลลิตาเอ่ย "มาค่ะ ดิฉันจองโต๊ะไว้แล้ว" ทั้งสองเดินเข้าไปยังโต๊ะที่อยู่ริมหน้าต่าง มองเห็นวิวแม่น้ำยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน พนักงานเสิร์ฟเข้ามาพร้อมเมนูอาหาร ทั้งคู่เลือกอาหารและเครื่องดื่มกันอย่างรวดเร็ว โดยมีบทสนทนาเบาๆ แทรกเข้ามาเป็นระยะ "ผมดีใจที่คุณลลิตาได้ข่าวดีเรื่องพิพิธภัณฑ์นะครับ" กวินท์เริ่มบทสนทนา "ผมรู้ว่าคุณทุ่มเทกับเรื่องนี้มากแค่ไหน" "ขอบคุณค่ะ" ลลิตาตอบ "แต่ก็ต้องขอบคุณคุณกวินท์ด้วยนะคะ ที่ให้โอกาสและเชื่อมั่นในตัวดิฉัน" "คุณเก่งอยู่แล้วครับ" กวินท์กล่าว "ผมแค่เป็นคนเห็นศักยภาพของคุณ" "แล้วเรื่องโครงการล่ะคะ" ลลิตาถาม "ใกล้จะเริ่มก่อสร้างแล้วใช่ไหมคะ" "ครับ" กวินท์พยักหน้า "อีกไม่นานทุกอย่างก็จะเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว" เขามองออกไปนอกหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองลลิตา "บางที... ผมก็รู้สึกแปลกใจตัวเองเหมือนกัน" "แปลกใจเรื่องอะไรคะ" ลลิตาเลิกคิ้วด้วยความสงสัย "ก็... เรื่องที่ผมเคยคิดว่าตัวเองจะไม่สามารถมีความสุขได้อีกแล้ว" กวินท์ตอบเสียงเบา "แต่พอได้อยู่ใกล้คุณ... ผมกลับรู้สึกว่าโลกของผมมันสดใสขึ้น" คำพูดนั้นทำให้ลลิตาหน้าแดงระเรื่อ เธอไม่เคยคาดคิดว่ากวินท์จะพูดอะไรออกมาตรงไปตรงมาขนาดนี้ "คุณกวินท์คะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่ว "ดิฉันก็... รู้สึกดีที่คุณกวินท์เป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ" "คุณลลิตา" กวินท์จับมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะไว้ "ผมอยากจะขอโทษคุณ" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" เธอถามด้วยความกังวล "เรื่องที่ผมเคยทำร้ายจิตใจคุณ" กวินท์กล่าว "เรื่องที่ผมเคยเย็นชาและไม่แคร์ความรู้สึกของคุณ" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ผมรู้ว่าคุณผ่านมาเยอะ และผมก็... เห็นแก่ตัวมากที่เอาแต่สนใจตัวเอง" ลลิตาบีบมือของเขากลับ "ไม่เป็นไรค่ะคุณกวินท์" เธอตอบ "ดิฉันเข้าใจ" "แต่ผมก็ดีใจที่คุณยังอยู่ตรงนี้" กวินท์มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "และผมก็... อยากจะดูแลคุณให้ดีที่สุด" อาหารมื้อค่ำดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เปิดเผยมากขึ้นเรื่อยๆ กวินท์เล่าถึงความกลัวของเขา ความไม่มั่นคงที่เกิดจากบาดแผลในอดีต ส่วนลลิตาก็รับฟังอย่างตั้งใจ เธอมองเห็นความพยายามของเขาที่จะเอาชนะความเจ็บปวดเหล่านั้น "คุณรู้ไหมคะ" ลลิตาเอ่ยขึ้นหลังจากที่กวินท์เล่าเรื่องราวของเขาจบ "ตอนที่ดิฉันได้ยินเรื่องราวของคุณ จากปากของอารยา ดิฉันก็รู้สึกสงสารคุณมากเลยค่ะ" "สงสารเหรอครับ" กวินท์ถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "ผมไม่คิดว่าจะมีใครรู้สึกสงสารผม" "ทำไมจะไม่มีล่ะคะ" ลลิตาตอบ "คุณแบกรับภาระมามากเกินไปจริงๆ" เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "และดิฉันก็รู้สึก... อยากจะเข้าไปช่วยคุณ" "คุณ... คุณช่วยผมไว้แล้วครับ" กวินท์พูดเสียงสั่นเครือ "คุณช่วยผมให้ก้าวผ่านมันมาได้" "ไม่ค่ะ" ลลิตาปฏิเสธ "คุณกวินท์ต่างหากที่เข้มแข็ง และเลือกที่จะก้าวต่อไป" เธอยิ้มให้เขา "และดิฉันก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางครั้งนี้นะคะ" กวินท์มองลลิตาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเห็นความจริงใจ ความเข้าใจ และความรักที่บริสุทธิ์ในแววตาของเธอ นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจออีกแล้วในชีวิต "ผม... ไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี" เขาพูดได้แค่นั้น "ไม่ต้องขอบคุณอะไรทั้งนั้นค่ะ" ลลิตาบอก "แค่คุณมีความสุข แค่นี้ดิฉันก็ดีใจแล้ว" เมื่ออาหารมื้อค่ำใกล้จะสิ้นสุดลง กวินท์ก็เอ่ยปากชวนลลิตาไปเดินเล่นริมแม่น้ำ "คุณลลิตาครับ" เขาพูด "อยากไปเดินเล่นรับลมเย็นๆ ข้างนอกสักหน่อยไหมครับ" "ดีเลยค่ะ" เธอตอบพร้อมลุกขึ้นยืน "อากาศดีจริงๆ เลยค่ะวันนี้" ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามทางเดินริมแม่น้ำ ลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้า เสียงคลื่นกระทบฝั่งเบาๆ สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบและผ่อนคลาย "คุณลลิตา" กวินท์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผม... อยากจะถามคุณอย่างหนึ่ง" "คะ" ลลิตาตอบ พลางหันไปมองเขา "คุณ... รักผมหรือเปล่าครับ" คำถามนั้นตรงไปตรงมาและรวดเร็ว จนลลิตาตั้งตัวไม่ติด เธอหยุดเดินแล้วมองกวินท์อย่างอึ้งๆ "คุณกวินท์คะ..." เธอพูดเสียงตะกุกตะกัก "ทำไมถึงถามแบบนี้คะ" "ผม... ผมแค่อยากจะรู้" กวินท์ตอบ "ผมรู้สึก... กับคุณมากกว่าที่เคยรู้สึกกับใคร" เขาเว้นจังหวะ "แต่ผมก็กลัว... กลัวว่าผมจะเข้าใจผิด" ลลิตายิ้มออกมาบางๆ เธอเห็นความกลัวและความหวังในแววตาของกวินท์ "คุณกวินท์คะ" เธอพูด "คุณจำได้ไหมคะ ที่ดิฉันเคยบอกว่า... หัวใจของดิฉันมันเปิดรับคุณเสมอ" กวินท์มองเธอด้วยความคาดหวัง "แล้ว... นั่นหมายความว่ายังไงครับ" "หมายความว่า..." ลลิตาเดินเข้าไปใกล้กวินท์มากขึ้น "ดิฉันก็รู้สึก... กับคุณเหมือนกันค่ะ" คำตอบนั้นทำให้กวินท์แทบจะยืนไม่อยู่ เขาคว้าเอวของลลิตามากอดไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป "คุณลลิตา... คุณลลิตา" เขาพึมพำซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ค่ะคุณกวินท์" เธอตอบ พลางซบหน้าลงกับอกของเขา "อยู่ตรงนี้แล้วค่ะ" ในคืนนั้น ภายใต้แสงดาวที่ส่องประกาย กวินท์และลลิตาได้ค้นพบความรู้สึกที่แท้จริงของกันและกัน ความสัมพันธ์ที่เคยเต็มไปด้วยความขัดแย้งและอุปสรรค บัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจ ความรัก และความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น กวินท์รู้สึกเหมือนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ โลกที่เคยมีแต่ความมืดมิด บัดนี้ได้ถูกสาดส่องด้วยแสงสว่างแห่งความรัก จากผู้หญิงที่เขาไม่เคยคิดว่าเขาต้องการ แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนที่เขาขาดไม่ได้