แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังร้าน "มุมกาแฟของลลิ" บรรยากาศภายในร้านอบอุ่นและเป็นกันเอง ผู้คนต่างเข้ามานั่งจิบกาแฟ พูดคุยกันอย่างมีความสุข ลลิตากำลังสาละวนอยู่กับการชงกาแฟให้ลูกค้าด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข เธอเพิ่งจะเซ็นสัญญาเช่าพื้นที่ร้านต่อจากกวินท์เมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งเป็นข่าวดีที่ทำให้เธอโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง "เป็นไงบ้างคะคุณลิ ช่วงนี้ดูแฮปปี้เป็นพิเศษเลยนะคะ" แพรวเอ่ยแซวขณะจัดเตรียมขนมเค้ก "ก็ดีจ้ะแพรว" ลลิตาตอบยิ้มๆ "ขอบคุณที่ช่วยฉันมาตลอดนะ" "ไม่เป็นไรค่ะคุณลิ นี่คือหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว" แพรวพูด "แถมตอนนี้เราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องร้านอีกแล้ว ดีใจด้วยนะคะ" "ขอบใจนะ" ลลิตายิ้มให้ "แต่ก็ต้องขอบคุณคุณกวินท์ด้วยนะ ถ้าไม่ได้เขา ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง" "เขาดูเป็นคนดีนะคะ ถึงจะดูเย็นชาไปหน่อย" แพรวกล่าว "ไม่รู้ว่ามีแฟนหรือยัง" ลลิตาหัวเราะเบาๆ "ไม่รู้สิ ฉันก็ไม่เคยถามนะ" เธอมองออกไปนอกร้าน "แต่เขาก็เป็นคนแปลกๆ ดีนะ" "แปลกยังไงคะ" แพรวถามอย่างสนใจ "ก็...เขาดูเย็นชา แต่ก็ใจดี" ลลิตาอธิบาย "แล้วก็...ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ได้อยากมาที่นี่เลย แต่ก็ยอมมา" "บางทีเขาก็อาจจะมีเหตุผลส่วนตัวก็ได้ค่ะ" แพรวเสนอ "แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เราก็ต้องขอบคุณเขามากๆ เลยนะคะ" ในขณะเดียวกัน ณ ตึกวรัญญู กรุ๊ป กวินท์กำลังนั่งอ่านรายงานทางการเงินอย่างเคร่งเครียด ภาคย์เข้ามาพร้อมกับกาแฟแก้วโปรดของเขา "กาแฟของคุณกวินท์ครับ" ภาคย์วางแก้วลงบนโต๊ะ "วันนี้คุณกวินท์ดูเครียดเป็นพิเศษนะครับ" "ก็แค่เรื่องงานน่ะ" กวินท์ตอบ พลางยกกาแฟขึ้นจิบ "แล้วเรื่องร้านกาแฟของลลิตาเป็นไงบ้าง" "เรียบร้อยแล้วครับคุณกวินท์" ภาคย์รายงาน "สัญญาเช่าถูกเซ็นเรียบร้อยแล้วครับ คุณลลิตาดูมีความสุขมาก" กวินท์พยักหน้า "ดี" เขาพูดสั้นๆ "แล้วมีอะไรที่ฉันต้องกังวลอีกไหม" "มีเรื่องเดียวครับ" ภาคย์เว้นจังหวะ "คือคุณกวินท์ยังไม่ได้บอกคุณลลิตาเกี่ยวกับแผนการพัฒนาโครงการใหม่ของวรัญญู กรุ๊ป ในย่านนั้นเลยครับ" กวินท์เลิกคิ้ว "โครงการอะไร" "คือ...เรามีแผนจะซื้อที่ดินแปลงใหญ่ที่อยู่ติดกับร้านของคุณลลิตาครับ เพื่อสร้างอาคารสำนักงานขนาดใหญ่" ภาคย์อธิบาย "หากโครงการนี้สำเร็จ จะทำให้ราคาอสังหาริมทรัพย์ในย่านนั้นพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อค่าเช่าในอนาคตของคุณลลิตาได้" กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขากำลังนึกถึงใบหน้าของลลิตา ความสุขของเธอที่ได้มีร้านกาแฟของตัวเอง "ฉัน...จะจัดการเอง" กวินท์พูด น้ำเสียงหนักแน่น "ไม่ต้องห่วง" "คุณกวินท์จะ...?" ภาคย์ถามอย่างสงสัย "ก็แค่...จัดการให้มันลงตัว" กวินท์ตอบ "ฉันไม่ต้องการให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะแผนการของฉัน" เขาหันกลับไปมองวิวเมืองหลวงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ในใจของเขากำลังสับสน กวินท์ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาคิดถึงเรื่องของคนอื่นมากขนาดนี้ โดยเฉพาะเรื่องของความรัก ที่เขาเคยบอกกับตัวเองว่าจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งเกี่ยว "ทำไมฉันถึงต้องมาสนใจเธอด้วยนะ" เขาถามตัวเองซ้ำๆ "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอ" แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็รู้ดีว่า มันไม่ใช่แค่การชดเชยความผิดที่เขาเคยพูดจาไม่ดีกับเธออีกต่อไป มันมีบางสิ่งบางอย่างที่มากกว่านั้น วันต่อมา กวินท์ตัดสินใจไปที่ร้าน "มุมกาแฟของลลิ" อีกครั้ง เขาไม่ได้บอกล่วงหน้า เพียงแค่ขับรถมาจอดหน้าร้าน แล้วเดินเข้าไป "คุณกวินท์!" ลลิตาอุทานด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นเขาปรากฏตัวขึ้น "มีอะไรหรือเปล่าคะ" "ผมแค่อยากจะมาดื่มกาแฟ" กวินท์ตอบ น้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจเขากลับมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป "แล้วก็...มีเรื่องที่อยากจะคุยกับคุณด้วย" "เชิญค่ะ" ลลิตาเชิญเขาไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน "วันนี้อยากดื่มอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" "ลาเต้เย็นแก้วเดิม" กวินท์ตอบ "แล้วก็...อยากจะบอกคุณเรื่องหนึ่ง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "วรัญญู กรุ๊ป มีแผนจะพัฒนาโครงการขนาดใหญ่ในย่านนี้ ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อร้านของคุณ" ลลิตาอึ้งไปเล็กน้อย "โครงการอะไรคะ" "เราจะสร้างอาคารสำนักงานขนาดใหญ่" กวินท์อธิบาย "ซึ่งจะทำให้ราคาที่ดินและค่าเช่าในย่านนี้สูงขึ้นมาก" ลลิตาหน้าเสียเล็กน้อย "แล้ว...ฉันจะทำยังไงดีคะ" กวินท์มองใบหน้าของเธอ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ผมจะดูแลเอง" "ดูแล...ยังไงคะ" ลลิตาถามอย่างไม่เข้าใจ "ผมจะจัดสรรพื้นที่ส่วนหนึ่งในอาคารสำนักงานของผม ให้คุณได้เปิดร้านกาแฟใหม่" กวินท์พูด "เป็นร้านที่ใหญ่กว่าเดิม สวยงามกว่าเดิม และผมจะให้คุณเช่าในราคาพิเศษที่ถูกมากๆ" ลลิตามองเขาอย่างตกตะลึง "คุณ...หมายความว่ายังไงคะ" "ผมหมายความว่า...ฉันจะย้ายร้านของคุณเข้าไปอยู่ในอาคารของฉัน" กวินท์พูด "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเช่า หรือเรื่องการย้ายร้านอีกต่อไป" ลลิตาอ้าปากค้าง เธอไม่รู้จะพูดอะไรดี ความใจดีของเขาเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ "คุณกวินท์...ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ" กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "เพราะ...ฉันไม่อยากเห็นรอยยิ้มของคุณหายไป" คำพูดนั้นทำให้ลลิตาใจสั่นสะท้าน เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา แม้ว่าเขาจะยังคงความเย็นชาอยู่บ้างก็ตาม "คุณ...ใจดีมากเลยค่ะ" "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมคิดว่าถูกต้อง" กวินท์พูด "แล้วก็...ฉันอยากให้คุณรู้ว่า...ฉันไม่ได้อยากจะทำร้ายคุณ" ลลิตาพยักหน้ารับ เธอเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้ "ขอบคุณนะคะคุณกวินท์" ลลิตาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันจะไม่มีวันลืมบุญคุณของคุณเลย" กวินท์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่แทบจะมองไม่เห็น แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ลลิตาใจเต้นแรง "ไม่เป็นไร" เขาตอบ "เดี๋ยวผมให้ทนายติดต่อคุณเรื่องรายละเอียด" เขาลุกขึ้นยืน "ผมขอตัวก่อนนะ" "ค่ะ" ลลิตาตอบ "แล้วเจอกันนะคะ" กวินท์เดินออกจากร้านไป ทิ้งให้ลลิตายืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย "คุณกวินท์..." เธอพึมพำชื่อเขาเบาๆ ในขณะที่กวินท์กำลังขับรถกลับ เขาไม่หันกลับไปมองร้านกาแฟนั้นเลย แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยภาพของรอยยิ้มของลลิตา ภาพของดวงตาที่เป็นประกายของเธอ "ฉันไม่ได้ทำเพื่อเธอ" เขาบอกตัวเอง "ฉันแค่ทำเพื่อ...ความสมบูรณ์แบบ" แต่ลึกๆ แล้ว เขาก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่ความสมบูรณ์แบบอีกต่อไป มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่อยากจะปฏิเสธมันอีกต่อไป