วันเวลาล่วงเลยไปอีกสัปดาห์หนึ่ง กวินท์ยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องของลลิตาและโครงการของบริษัท เขาพยายามหาทางประนีประนอม แต่ดูเหมือนว่าแผนการพัฒนาที่ดินแปลงใหญ่นั้น จะต้องเบียดเบียนพื้นที่ของร้านกาแฟของเธอไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาพยายามหลีกเลี่ยงการเจอหน้าเธอ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อทั้งสองต้องมาพบกันโดยบังเอิญในสถานที่ที่ไม่คาดฝัน กวินท์กำลังจะขึ้นรถยนต์หรูของเขา หลังจากการประชุมที่ยาวนานในย่านธุรกิจ เขากำลังจะก้าวเข้าไปในรถ ทันใดนั้น เสียงทักทายที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น "คุณกวินท์คะ!" เขาหันไปมอง และเห็นลลิตากำลังเดินตรงมาหาเขา ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นปนประหลาดใจ เธอดูสดใสในชุดเดรสสีเหลืองอ่อน เข้ากับบรรยากาศของวันที่มีแดดจัด "คุณลลิตา" กวินท์ทักทาย น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยตามเคย "มาทำอะไรแถวนี้ครับ" "พอดีฉันแวะมาทำธุระแถวนี้ค่ะ" ลลิตาตอบ "ไม่คิดว่าจะเจอคุณกวินท์ที่นี่เลยค่ะ" เธอชะเง้อคอมองไปที่รถยนต์คันหรู "คุณกวินท์คงจะยุ่งมากเลยนะคะ" "ก็ยุ่งอยู่ตลอดเวลา" กวินท์ตอบสั้นๆ "แล้วคุณ...ธุระของคุณเสร็จแล้วหรือยัง" "เสร็จแล้วค่ะ กำลังจะกลับแล้ว" ลลิตาตอบ "จริงๆ ฉันตั้งใจจะไปหาคุณกวินท์ที่บริษัทนะคะ พอดีมีเรื่องอยากจะปรึกษาเพิ่มเติม" "เรื่องโครงการของเราใช่ไหม" กวินท์ถาม เขาเดาใจเธอได้ไม่ยาก ลลิตาพยักหน้า "ค่ะ" เธอลังเลเล็กน้อย "แต่ถ้าคุณกวินท์ไม่สะดวก ฉันไว้ค่อยกลับไปคุยก็ได้ค่ะ" "ไม่เป็นไร" กวินท์ตัดสินใจ "ผมมีเวลาเล็กน้อย" เขาเปิดประตูรถ "ขึ้นมาสิ ผมจะไปส่ง" ลลิตาตาโตขึ้นเล็กน้อย "ไม่รบกวนเกินไปเหรอคะ" "ไม่รบกวน" กวินท์ตอบ "ผมก็อยากจะคุยกับคุณเรื่องนี้เหมือนกัน" ทั้งสองขึ้นรถยนต์ โดยมีภาคย์นั่งอยู่เบาะหน้าคนขับ บรรยากาศในรถค่อนข้างเงียบ กวินท์กำลังคิดว่าจะเริ่มต้นบทสนทนาอย่างไร ส่วนลลิตาก็กำลังทำใจให้สงบ "คุณลลิตา" กวินท์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ผมได้พิจารณาเรื่องที่คุณขอมาแล้ว" ลลิตาหันมามองเขาอย่างตั้งใจ "ค่ะ" "ผมไม่สามารถรับประกันได้ว่าร้านของคุณจะปลอดภัยจากผลกระทบของโครงการของเรา" กวินท์กล่าวตรงไปตรงมา "แต่ผมสามารถช่วยให้คุณได้เปรียบในการเจรจาต่อรองกับเจ้าของที่ดินเดิมได้" "หมายความว่ายังไงคะ" ลลิตาถาม "ผมจะเสนอซื้อที่ดินแปลงนั้นทั้งหมด" กวินท์กล่าว "และผมจะกำหนดเงื่อนไขในการพัฒนา โดยจะต้องมีพื้นที่บางส่วนที่จัดสรรไว้สำหรับร้านกาแฟของคุณ" ลลิตาอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ "คุณ...คุณจะทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ผมจะทำเท่าที่ทำได้" กวินท์ตอบ "แต่คุณต้องเข้าใจว่า ในท้ายที่สุดแล้ว คุณก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลง" "ขอบคุณค่ะคุณกวินท์" ลลิตากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณจริงๆ ค่ะ" "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณคนเดียว" กวินท์กล่าว "ผมทำเพื่อธุรกิจของผมด้วย" เขาไม่แน่ใจว่าคำพูดนั้นจะจริงทั้งหมดหรือไม่ "แต่...ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจมากค่ะ" ลลิตาพูด "ฉันไม่เคยคิดว่า...คุณจะใจดีกับฉันขนาดนี้" กวินท์เหลือบมองเธอ "ผมไม่ใช่คนใจดี" เขาพึมพำ "แต่คุณก็ทำให้ฉันรู้สึกดีนะคะ" ลลิตายิ้ม "รอยยิ้มของคุณ...มันทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ได้มืดมนไปเสียทั้งหมด" กวินท์รู้สึกประหลาดใจกับคำพูดของเธอ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของใครได้มากขนาดนี้ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมคิดว่าเหมาะสม" เขาตอบ เมื่อรถยนต์มาถึงหน้าคอนโดของลลิตา เธอก็ลงจากรถ "ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณกวินท์" เธอกล่าว "ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ดูแลตัวเองด้วย" กวินท์กล่าว โดยไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงพูดแบบนั้นออกไป ลลิตามองเขาด้วยแววตาอบอุ่น ก่อนจะเดินจากไป กวินท์มองตามหลังเธอไปจนลับสายตา เขารู้สึกสับสนในอารมณ์ของตัวเอง ความรู้สึกที่ซับซ้อนก่อตัวขึ้นในใจ เขาไม่ต้องการความรัก ไม่ต้องการความผูกพัน แต่ผู้หญิงคนนี้กลับทำให้เขารู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ยากจะอธิบาย "คุณกวินท์ครับ" ภาคย์หันมาถาม "ต่อไปเราจะดำเนินการอย่างไรต่อครับ" กวินท์ถอนหายใจ "ยื่นข้อเสนอซื้อที่ดินแปลงนั้นไป" เขาตอบ "และให้ทีมกฎหมายเตรียมสัญญาเช่าฉบับใหม่สำหรับคุณลลิตาด้วย" "ครับคุณกวินท์" ภาคย์รับคำ กวินท์มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะนำพาเขาไปสู่จุดใด แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ๆ คือ โลกที่เคยมีแต่ความเย็นชาของเขากำลังเริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้างแล้ว และสีสันนั้น...มีชื่อว่า ลลิตา