หลังจากที่กวินท์ตัดสินใจเสนอซื้อที่ดินแปลงใหญ่ และจะจัดสรรพื้นที่ส่วนหนึ่งไว้ให้ร้านกาแฟของลลิตา ข่าวสารก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วในหมู่พนักงานของวรัญญู กรุ๊ป บางคนชื่นชมในการตัดสินใจของเขา บางคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงยอมอ่อนข้อให้กับร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้ ลลิตาเองก็ดีใจอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้สึกเหมือนได้รับโอกาสครั้งที่สอง และเธอมุ่งมั่นที่จะทำให้ร้านของเธอเติบโตต่อไป ในขณะที่ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ความลับบางอย่างที่กวินท์เก็บซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย ความลับที่เชื่อมโยงเขากับอดีตของร้านกาแฟแห่งนี้ และเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่เคยต้องการเข้ามาข้องเกี่ยวกับมันตั้งแต่แรก วันหนึ่ง ขณะที่กวินท์กำลังตรวจสอบเอกสารเกี่ยวกับที่ดินแปลงใหม่ ภาคย์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนา "คุณกวินท์ครับ" ภาคย์กล่าว "ผมได้ข้อมูลเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของที่ดินแปลงนี้มาแล้วครับ" กวินท์พยักหน้า "ว่ามา" "ที่ดินแปลงนี้...เคยเป็นของครอบครัวหนึ่งครับ" ภาคย์อธิบาย "แต่เจ้าของเดิมได้เสียชีวิตลงไปเมื่อหลายปีก่อน ทายาทได้ประกาศขายตึกทั้งหมด รวมถึงตึกแถวที่ตั้งร้าน "มุมกาแฟของลลิ" อยู่ด้วย" กวินท์ขมวดคิ้ว "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม" "คือ...ทายาทที่ต้องการขายตึกทั้งหมดนี้...คือคุณกวินท์ครับ" ภาคย์ตอบ ใบหน้าแสดงความกังวล กวินท์นิ่งไปราวกับถูกฟ้าผ่า เขามองหน้าภาคย์อย่างไม่เชื่อสายตา "คุณพูดว่าอะไรนะ" "ใช่ครับคุณกวินท์" ภาคย์ยืนยัน "หลังจากที่เจ้าของเดิมเสียชีวิตลง ทางทนายความได้ติดต่อมาที่ผม เพื่อแจ้งให้ทราบว่า คุณกวินท์ได้รับมรดกเป็นที่ดินแปลงนี้ทั้งหมดครับ" กวินท์ยืนขึ้น ยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาจำได้เลือนรางถึงช่วงเวลาหลังจากการเสียชีวิตของคุณตา คุณตาของเขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ แต่ก็มีบุคลิกที่ค่อนข้างเย็นชาและห่างเหิน เขาไม่เคยสนใจในธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ของครอบครัวเลยแม้แต่น้อย การได้รับมรดกชิ้นนี้ กลายเป็นภาระที่เขารู้สึกว่าต้องจัดการให้พ้นๆ ตัวไป "ผม...ผมไม่รู้เรื่องนี้เลย" กวินท์กล่าวเสียงแหบพร่า "ทำไมผมถึงไม่เคยรู้" "อาจจะเป็นเพราะคุณกวินท์ไม่เคยให้ความสนใจกับเรื่องนี้เลยครับ" ภาคย์กล่าว "คุณย่าของคุณกวินท์เป็นคนจัดการเรื่องเอกสารมรดกทั้งหมด และเธอคงคิดว่าคุณกวินท์ไม่ต้องการจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้" "แล้ว...ทำไมถึงเพิ่งมาบอกผมตอนนี้" กวินท์ถาม "คือ...ผมเพิ่งจะได้รับเอกสารเพิ่มเติมเกี่ยวกับการประเมินราคาที่ดินครับ" ภาคย์อธิบาย "และในเอกสารนั้น มีการระบุชื่อผู้รับมรดกไว้อย่างชัดเจน ผมจึงได้ตรวจสอบข้อมูลย้อนหลัง และพบความจริงข้อนี้ครับ" กวินท์เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกตึก ภาพร้านกาแฟของลลิตาปรากฏขึ้นในสายตาของเขา เขาจำได้ว่าตอนที่ภาคย์มาบอกเรื่องทายาทต้องการขายตึก เขาให้ภาคย์ไปตรวจสอบข้อมูล และสั่งให้ดำเนินการซื้อในราคาที่ภาคย์เห็นว่าสมเหตุสมผล แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า เจ้าของเดิมคนนั้น...คือคุณตาของเขาเอง และทายาทผู้รับมรดก...ก็คือตัวเขาเอง "ผม...ผมต้องทำยังไง" กวินท์ถาม ภาคย์ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสน "ผมคิดว่า...คุณกวินท์ควรจะบอกคุณลลิตาครับ" ภาคย์แนะนำ "ความจริงข้อนี้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อความสัมพันธ์ของคุณกับเธอ" กวินท์หลับตาลง เขาเห็นใบหน้าของลลิตา แววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเชื่อใจ เขารู้สึกผิดอย่างแสนสาหัส เขาปกปิดความจริงจากเธอ และที่สำคัญกว่านั้น เขาเกือบจะทำลายร้านกาแฟที่เธอรักไป เพียงเพราะเขาไม่เคยรู้ความจริงเบื้องหลัง "ผม...ผมควรจะเริ่มต้นยังไงดี ภาคย์" กวินท์ถาม "ผมคิดว่า...คุณกวินท์ควรจะไปหาเธอเป็นการส่วนตัวครับ" ภาคย์ตอบ "และอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังด้วยตัวเอง" กวินท์พยักหน้าช้าๆ เขาตัดสินใจแล้วว่า เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง และเผชิญหน้ากับลลิตา เขาไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยเขาได้หรือไม่ แต่เขาต้องพยายาม "เตรียมรถให้ผม" กวินท์สั่ง "ผมจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้" เขารู้ดีว่า การเผชิญหน้าครั้งนี้ จะเป็นบททดสอบครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา ไม่ใช่แค่ในฐานะนักธุรกิจ แต่ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลังเริ่มจะเรียนรู้ความหมายของคำว่า "ความรู้สึก" อย่างแท้จริง