สายลมยามเย็นพัดเอื่อย ปะทะใบหน้าของ ‘พิมพ์’ อย่างแผ่วเบา พาเอากลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่กำลังบานสะพรั่งลอยมาแตะจมูก เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้เก่าแก่กลางสวน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอดมองไปยังทิวทัศน์เบื้องหน้า ภาพของบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแมกไม้อันร่มรื่น บ้านที่ควรจะเป็นจุดหมายปลายทางของชีวิต แต่กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธอรู้สึกแปลกแยกเหลือเกิน “คุณพิมพ์คะ” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณแม่ให้ลงไปทานข้าวแล้วค่ะ” พิมพ์หันไปมอง ‘อร’ สาวใช้ประจำบ้านที่ยืนรออยู่ด้วยท่าทางนอบน้อม “ค่ะ กำลังจะไปแล้วค่ะ” เธอตอบรับ พลางลุกขึ้นยืน ก้าวเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินขัด ทอดสายตามองสวนสวยที่บัดนี้ดูเหมือนจะไร้ชีวิตชีวาในความรู้สึกของเธอ หากจะย้อนนึกกลับไป ชีวิตของเธอคงไม่ต่างอะไรกับดอกไม้ที่ถูกจัดวางไว้ในแจกันอย่างสวยงาม แต่ไร้ซึ่งรากดินที่จะยึดเหนี่ยว เมื่อใดที่แจกันถูกยกออก ดอกไม้นั้นก็พร้อมจะเหี่ยวเฉาและไร้ค่า “มาแล้วหรือจ๊ะ นั่งสิ” คุณหญิงกัลยา แม่สามีของเธอเอ่ยขึ้น พลางผายมือไปยังที่นั่งข้างๆ บนโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา พิมพ์ยิ้มรับอย่างสุภาพ “ค่ะคุณแม่” เธอทรุดตัวลงนั่งอย่างที่ได้รับเชิญ มองดูอาหารเลิศรสที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ แต่รสชาติในปากกลับจืดชืดราวกับไม่มีอะไร “เป็นอะไรไปพิมพ์ ทานข้าวสิ” คุณหญิงกัลยาเอ่ยถาม พลางตักปลาแซลมอนย่างชิ้นโตวางลงในจานของเธอ “ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไปได้” “เปล่าค่ะพิมพ์แค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย” เธอตอบ พยายามเก็บงำความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในใจ “อาหารอร่อยมากค่ะคุณแม่” “อร่อยอยู่แล้ว ฝีมือแม่บ้านน่ะนะ” คุณหญิงกัลยาพูดยิ้มๆ “แต่ถ้าเทียบกับฝีมือของ ‘เมียรัก’ ของลูกชายฉันแล้วก็คงสู้ไม่ได้กระมัง” คำพูดนั้นเหมือนมีเข็มทิ่มแทงเข้ามาที่กลางใจของพิมพ์ เธอพยายามฝืนยิ้ม “คุณแม่ก็อย่าแซวพิมพ์เลยค่ะ” “แซวอะไรจ๊ะ แม่พูดความจริง” คุณหญิงกัลยาเหลือบตามองมาที่พิมพ์อย่างพิจารณา “ตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศ ลูกชายฉันก็เปลี่ยนไปมาก ปากหวานกับผู้หญิงคนนั้นตลอดเวลา ไม่เหมือนกับตอนคบกับเธอเลยนะ” พิมพ์นิ่งเงียบ เธอไม่รู้จะตอบคุณหญิงกัลยาอย่างไรดี ความจริงก็คือ ‘เขา’ คนนั้น ไม่มีวันจำเธอได้เลย ‘เขา’ คนนั้นคือ ‘นที’ สามีของเธอเอง นทีเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง เขามีทุกอย่างที่ผู้หญิงใฝ่ฝัน ทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และหน้าที่การงาน แต่สิ่งที่พิมพ์ไม่มีวันได้รับจากเขาคือความทรงจำ พิมพ์และนทีแต่งงานกันอย่างกะทันหันหลังจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่ที่พรากเอาความทรงจำส่วนหนึ่งไปจากชีวิตของนที เขาจำอะไรไม่ได้เลยตั้งแต่ก่อนเกิดอุบัติเหตุ แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อหลังจากอุบัติเหตุนั้น เขากลับตกหลุมรัก ‘แพรวา’ พนักงานสาวในบริษัทของเขาอย่างหัวปักหัวปำ แพรวาเป็นผู้หญิงที่สวย ฉลาด และมีความสามารถ เธอเป็นคนที่เข้ามาดูแลนทีในช่วงที่เขาบอบช้ำทางจิตใจมากที่สุด และนทีก็หลงรักเธออย่างไม่ลืมหูลืมตา ส่วนพิมพ์ เธอคือ ‘ภรรยาที่ถูกลืม’ ของนที พิธีแต่งงานของทั้งคู่จัดขึ้นก่อนที่นทีจะประสบอุบัติเหตุเพียงไม่กี่สัปดาห์ แต่เมื่อเขากลับมา เขาไม่จำแม้แต่หน้าตาของเธอ ความทรงจำที่หายไปนั้นราวกับว่ามันได้พรากเอาตัวตนของพิมพ์ออกไปจากชีวิตของเขาด้วย “พิมพ์คะ” เสียงเรียกของนทีดังขึ้นจากด้านนอกห้องอาหาร ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส “ผมกลับมาแล้วครับ” นทีเดินตรงเข้ามาหาแพรวาที่นั่งอยู่ข้างๆ คุณหญิงกัลยา และก้มลงจูบที่แก้มของเธออย่างอ่อนหวาน “คิดถึงจังเลยครับที่รัก” หัวใจของพิมพ์บีบรัดแน่น เธอทำได้เพียงมองภาพนั้นอย่างเงียบเชียบ พยายามทำตัวให้เป็นเหมือนอากาศธาตุ “กลับมาแล้วเหรอลูก” คุณหญิงกัลยาเอ่ยถาม “มานั่งทานข้าวสิ” นทีพยักหน้า “ครับแม่” เขาเดินอ้อมมาที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแพรวา แต่สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นพิมพ์ที่นั่งอยู่เงียบๆ “อ้าว คุณ… เอ่อ… คุณ…” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามนึกชื่อใครบางคน ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความสับสน พิมพ์รู้สึกชาไปทั้งร่าง เธอรู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น “คุณพิมพ์ค่ะ” อร สาวใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบกระซิบตอบ “คุณพิมพ์ เป็นภรรยาของคุณนทีค่ะ” นทีเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “อ้อ ครับ ขอโทษทีครับ พอดีผม… เอ่อ… ผมไม่ค่อยได้เจอคุณพิมพ์สักเท่าไหร่” เขากล่าวอย่างตะกุกตะกัก “ผมก็นึกว่าใคร” คำพูดของเขาเหมือนดาบที่กรีดลงบนหัวใจของพิมพ์ เธอพยายามยิ้มตอบ “ไม่เป็นไรค่ะคุณนที” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “คุณคงจะเหนื่อยจากการทำงานนะคะ” “ใช่ครับ เหนื่อยมากเลย” นทีหันไปยิ้มให้แพรวา “ดีใจนะครับที่วันนี้ได้กลับบ้านเร็วหน่อย” เขาเดินไปนั่งลงข้างๆ แพรวา และวางมือบนแขนของเธอเบาๆ “วันนี้น้องแพรทำอะไรทานครับ หอมเชียว” “ไก่ย่างสมุนไพรค่ะ” แพรวาตอบ “อร่อยไหมคะ” “อร่อยที่สุดในโลกเลยครับ” นทีกล่าวชมด้วยรอยยิ้มหวาน พิมพ์มองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย การถูกมองข้าม การถูกลืมเลือน มันเจ็บปวดเหลือเกิน “พิมพ์” คุณหญิงกัลยาหันมาพูดกับเธอ “ลูกสะใภ้คนนี้เขาไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไหร่เลยนะ พิมพ์อย่าถือสาเลย” “ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่” พิมพ์ตอบเสียงแผ่ว “พิมพ์เข้าใจค่ะ” แต่ในใจของเธอรู้ดีว่า ‘พิมพ์’ ไม่ใช่ ‘พิมพ์’ ในความทรงจำของนทีอีกต่อไปแล้ว เธอเป็นเพียงเงาที่หลงเหลืออยู่ เป็นเพียงภรรยาที่ไม่มีตัวตน “คุณแม่ครับ” นทีพูดขึ้น “ผมมีเรื่องจะบอกครับ” “เรื่องอะไรเหรอจ๊ะ” คุณหญิงกัลยาถาม “คือ… ผมกับน้องแพร… เราจะแต่งงานกันครับ” นทีเอ่ยปาก พร้อมกับที่แพรวายิ้มหวานและกอดแขนนทีแน่น หัวใจของพิมพ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง “อะไรนะ! แต่งงาน!” คุณหญิงกัลยาอุทานด้วยความตกใจ “แต่… พิมพ์ล่ะ” “ผมขอโทษครับแม่” นทีกล่าว “ผมรักน้องแพร ผมไม่อยากเสียเธอไป” “แต่พิมพ์เขาก็เป็นภรรยาของแกนะ!” เสียงของคุณหญิงกัลยาเริ่มดังขึ้น “ผมขอโทษจริงๆ ครับแม่” นทีกล่าวอีกครั้ง “ผมจำเธอไม่ได้จริงๆ ผมรักน้องแพรคนเดียว” แพรวายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ มองมาที่พิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกย่ำยี เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะตกต่ำถึงเพียงนี้ การเป็น ‘ภรรยาที่ถูกลืม’ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการไม่มีใครรักเสียอีก เธอเงยหน้าขึ้นมองนที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความหวัง เมื่อมองไปยังแพรวา แต่กลับไม่มีประกายใดๆ หลงเหลืออยู่เมื่อมองมาที่เธอเลย “พิมพ์… ไม่เป็นไรนะ” คุณหญิงกัลยาเอ่ยปลอบ พลางยื่นมือมาจับมือของพิมพ์ไว้แน่น พิมพ์ได้แต่ฝืนยิ้มให้คุณหญิงกัลยา ดวงตาของเธอทอดมองไปยังนทีอีกครั้ง ภาพของเขาที่กำลังกอดแพรวาอย่างรักใคร่ มันทำให้เธอรู้ว่าเธอได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้วจริงๆ นี่คือจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวด ที่เธอจะต้องเผชิญหน้าต่อไปในฐานะ ‘ภรรยาที่ถูกลืม’