พิมพ์และอรถอนหายใจพร้อมกัน ความตึงเครียดในห้องเพิ่มสูงขึ้น วิรัชยืนอยู่ที่หน้าต่าง หันหลังให้ทั้งสองคน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผม... ผมควรจะเล่าเรื่องนี้ให้คุณพิมพ์ฟังตั้งแต่แรก” วิรัชกล่าว เสียงของเขาแผ่วเบา “แต่ผมกลัว... กลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย” “เราพร้อมแล้วค่ะคุณวิรัช” พิมพ์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “บอกเรามาเถอะค่ะ” วิรัชหันกลับมาเผชิญหน้ากับทั้งสองคน ใบหน้าของเขาซีดเผือดแต่แววตามุ่งมั่น “ผมกับเมษา... ภรรยาของผม เรามีความสัมพันธ์ที่ดีมากครับ เรามีความสุขกันมาก จนกระทั่งเธอป่วย” “ตอนแรก คุณหมอบอกว่าเมษาเป็นโรคเกี่ยวกับระบบประสาททั่วไป” วิรัชเล่าต่อ “แต่หลังจากที่แพรวาเข้ามาเยี่ยมเธอ อาการของเมษาก็แย่ลงอย่างรวดเร็ว ผมสังเกตเห็นว่าแพรวาแอบนำยาบางอย่างมาให้เมษาทาน แต่ผมไม่รู้ว่ามันคือยาอะไร” “แล้วคุณสมชายล่ะคะ” อรถาม “คุณสมชายมีส่วนเกี่ยวข้องยังไง” “คุณสมชาย... เขาเป็นเพื่อนสนิทของผมที่ ‘เวชภัณฑ์วิวัฒน์’” วิรัชกล่าว “แต่หลังจากที่เมษาเสียชีวิต เขาเริ่มมีพฤติกรรมแปลกไป เขาดูเหมือนจะพยายามปกปิดอะไรบางอย่าง” “ผมเริ่มสงสัยว่าแพรวาอาจจะกำลังใช้ ‘เมดิแคร์ ฟาร์มา’ ในทางที่ผิด” วิรัชเล่า “ผมพยายามเข้าไปดูข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของแพรวา แต่ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนามาก” “ผมเลยขอความช่วยเหลือจากคุณสมชาย” วิรัชกล่าว “ผมคิดว่าในฐานะเพื่อนสนิท เขาอาจจะช่วยผมสืบหาความจริงได้” “แล้วคุณสมชาย... เขาช่วยคุณไหมคะ” พิมพ์ถาม “เขา... เขาบอกว่าจะช่วย” วิรัชตอบ “แต่หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็พบว่าคุณสมชายเริ่มตีตัวออกห่างผม และพยายามกีดกันผมออกจากเรื่องนี้” “ผมเริ่มเอะใจ” วิรัชกล่าว “ผมแอบสะกดรอยตามคุณสมชายอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งผมเห็นเขาแอบพบกับ ‘คุณอาทิ’ ที่ ‘เมดิแคร์ ฟาร์มา’” “คุณอาทิ... ผู้บริหารของ ‘เมดิแคร์ ฟาร์มา’ คนนั้นเหรอคะ” อรถาม “ใช่ครับ” วิรัชยืนยัน “ผมแน่ใจว่าคุณสมชายกำลังทำงานให้กับคุณอาทิ และเขาปิดบังผมอยู่” “แล้วเรื่อง ‘น้ำฝน’ ล่ะคะ” พิมพ์ถาม “ทำไมคุณสมชายถึงโกหกเรื่องลูกสาวของเขา” วิรัชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ “เรื่องนี้... มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดมาก” “คุณสมชาย... เขาเคยมีลูกสาวชื่อ ‘น้ำฝน’ จริงๆ ครับ” วิรัชกล่าว “แต่เธอเสียชีวิตไปนานแล้ว ตอนที่เธอยังเด็กมาก” “แล้วทำไมเขาถึง...” อรถาม “ผมเดาว่า... น้ำฝนตัวจริง อาจจะเสียชีวิตจากยาบางชนิดที่ ‘เมดิแคร์ ฟาร์มา’ ผลิต” วิรัชกล่าว “และคุณสมชาย... เขาก็เป็นหนึ่งในคนที่รู้ความจริงเรื่องนี้” “คุณสมชายรู้ว่า ‘เมดิแคร์ ฟาร์มา’ กำลังทำอะไรอยู่” พิมพ์กล่าว “แต่เขากลับเลือกที่จะปกปิดมัน” “ใช่ครับ” วิรัชตอบ “ผมคิดว่าเขากลัว... กลัวว่าจะได้รับอันตรายเหมือนที่ภรรยาของผมเจอ” “แล้วแพรวาล่ะคะ” พิมพ์ถาม “เธอเป็นคนยังไงกันแน่” “แพรวา... เธอเป็นคนที่ทะเยอทะยานมาก” วิรัชกล่าว “เธอต้องการอำนาจและเงินทอง เธอพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา” “ผมเชื่อว่าเธอมีส่วนรู้เห็นกับการเสียชีวิตของเมษา และตอนนี้เธอก็คงกำลังใช้ ‘เวชภัณฑ์วิวัฒน์’ เป็นช่องทางในการฟอกเงินให้กับ ‘เมดิแคร์ ฟาร์มา’” วิรัชกล่าว “และคุณสมชาย... เขาก็รู้เรื่องนี้ แต่เขาเลือกที่จะช่วยปกปิด” “แล้วทำไมคุณถึงกล้ามาบอกเราคะ” อรถาม “คุณไม่กลัวอันตรายเหรอคะ” “ผม... ผมทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว” วิรัชกล่าว “ผมเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น มันเลวร้ายเกินไป ผมอยากจะเปิดเผยความจริง เพื่อให้เมษาได้รับความเป็นธรรม” “แล้วคุณพิมพ์...” วิรัชหันไปมองพิมพ์ “ผมทราบว่าคุณมีปัญหาความจำเสื่อม แต่ผมเชื่อว่าคุณคือคนที่สามารถช่วยหยุดยั้งเรื่องนี้ได้” “ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะช่วยอะไรได้” พิมพ์กล่าวอย่างไม่มั่นใจ “คุณพิมพ์ครับ” วิรัชกล่าว “ผมสังเกตเห็นว่าคุณมีปฏิกิริยาบางอย่างที่เชื่อมโยงกับ ‘แพรวา’ และ ‘อาทิ’ คุณอาจจะจำอะไรบางอย่างที่สำคัญได้” “คุณจำ ‘ดอกไม้นั้น’ ได้ไหมครับ” วิรัชถาม พิมพ์นิ่งอึ้งไป ‘ดอกไม้นั้น’ คำนี้กระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในใจเธอ แต่เธอกลับไม่สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้ “ดอกไม้อะไรคะ” พิมพ์ถาม “ดอกกุหลาบสีขาวครับ” วิรัชกล่าว “เมษาชอบปลูกกุหลาบสีขาวมาก และแพรวา... เธอก็เคยแอบชอบกุหลาบสีขาวเหมือนกัน” “คุณพิมพ์ครับ ผมเชื่อว่าคุณเคยเห็นกุหลาบสีขาวบ่อยๆ ในความฝันของคุณ” วิรัชกล่าว “นั่นอาจจะเป็นเบาะแสสำคัญที่จะพาคุณไปสู่ความทรงจำที่แท้จริง” “ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ” พิมพ์กล่าว “ผมจะให้หลักฐานบางอย่างกับคุณ” วิรัชกล่าว “มันอาจจะช่วยให้คุณจำอะไรบางอย่างได้” วิรัชเดินไปที่ลิ้นชัก หยิบกล่องไม้เล็กๆ ออกมา ยื่นให้กับพิมพ์ “นี่คือ... ของที่ระลึกของเมษาครับ” วิรัชกล่าว “ข้างในมี ‘กุหลาบสีขาว’ ที่ผมเก็บไว้” พิมพ์รับกล่องไม้นั้นมาอย่างสั่นเทา เมื่อเปิดออก เธอก็เห็นกุหลาบสีขาวแห้งกรอบวางอยู่ข้างใน กลิ่นหอมจางๆ ลอยขึ้นมาแตะจมูก ทันใดนั้นเอง ภาพความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของพิมพ์ เป็นภาพของดอกกุหลาบสีขาวที่เธอเห็นในสวนแห่งหนึ่ง พร้อมกับเสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง “น้ำฝน...” พิมพ์พึมพำชื่อนั้นออกมา อรและวิรัชเงยหน้ามองพิมพ์ด้วยความตกใจ “พิมพ์... เธอจำได้เหรอ” อรถาม “ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ” พิมพ์กล่าว “แต่มันเหมือน... เหมือนฉันเคยเห็นดอกไม้นี้มาก่อน” “นั่นแหละครับคุณพิมพ์” วิรัชกล่าว “คุณกำลังจะจำมันได้” “ผมขอเตือนคุณอีกครั้งนะครับ” วิรัชกล่าว “การเปิดโปงเรื่องนี้ จะทำให้คุณตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก” “เราทราบค่ะ” พิมพ์ตอบ “แต่เราจะไม่ยอมให้คนชั่วลอยนวลไปได้” เมื่อพิมพ์และอรเดินออกจากบ้านของคุณวิรัช ท้องฟ้าก็เริ่มโปรยปรายสายฝนลงมาอย่างหนัก ราวกับจะชำระล้างความสกปรกที่ซ่อนเร้นมานาน