พิมพ์รู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน การได้รู้ความจริงอันน่าตกใจจากปากของวิรัช ทำให้เธอตระหนักว่าเรื่องราวที่กำลังเผชิญอยู่นั้นซับซ้อนและอันตรายกว่าที่เธอคิดไว้มาก “คุณวิรัชคะ แล้วตอนนี้คุณพงษ์ชัยอยู่ที่ไหนคะ” พิมพ์ถาม เสียงของเธอมีความมุ่งมั่นแฝงอยู่ วิรัชส่ายหน้า “ผมไม่ทราบแน่ชัดครับ เขาไม่ค่อยปรากฏตัวที่บริษัทเท่าไหร่ แต่ผมรู้ว่าเขามักจะมาที่ห้องทำงานของผมตอนกลางคืน” เขาขมวดคิ้ว “ผมก็เลยคิดว่า... บางทีหลักฐานที่ผมต้องการอาจจะอยู่ที่นั่น” “แล้วทำไมคุณวิรัชถึงไม่เคยเข้าไปค้นเลยล่ะคะ” อรถาม “ผม... ผมไม่กล้าครับ” วิรัชตอบอย่างอึดอัด “ผมกลัวว่าเขาจะรู้ตัว แล้วเขาก็จะทำอะไรผม” พิมพ์มองหน้าวิรัชด้วยความเห็นใจ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่านี่คือโอกาสเดียวที่พวกเธอจะมี “ถ้าอย่างนั้น... เราไปกันคืนนี้เลยไหมคะ” พิมพ์เสนอ “เราจะได้รีบหาหลักฐาน” วิรัชลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “มันอันตรายนะครับคุณพิมพ์” “หนูรู้ค่ะ” พิมพ์ตอบ “แต่ถ้าเราไม่ทำ เราก็จะไม่เจออะไรเลย แล้วคุณพงษ์ชัยก็จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ” อรพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ค่ะคุณวิรัช เราต้องลองดูสักครั้ง” ในที่สุด วิรัชก็ยอมตกลง เขาบอกรายละเอียดเกี่ยวกับห้องทำงานของเขา และวิธีที่จะเข้าถึงโดยที่ไม่มีใครรู้ “ผมจะพยายามหาข้ออ้างในการออกไปข้างนอกก่อน” วิรัชกล่าว “แล้วคุณค่อยเข้าไป” คืนนั้นเอง บรรยากาศภายนอกดูเงียบสงัด มีเพียงแสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลงมาอาบไล้ต้นไม้รอบๆ บ้านของวิรัช พิมพ์และอรนั่งอยู่ในรถที่จอดห่างจากตัวบ้านพอสมควร ทั้งสองคนเงียบไปชั่วขณะ พิมพ์รู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรง เป็นความตื่นเต้นระคนกับความหวาดกลัว “คุณอรคะ หนูรู้สึกไม่ค่อยดีเลยค่ะ” พิมพ์กระซิบ “เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจับตามองเราอยู่” อรจับมือพิมพ์ไว้แน่น “ใจเย็นๆ นะคะ เราอยู่ด้วยกัน” หลังจากที่วิรัชส่งข้อความมาบอกว่าได้ออกไปข้างนอกแล้ว พิมพ์และอรถึงกับลงจากรถอย่างรวดเร็ว พวกเธอเดินลอบเข้าไปในบริเวณบ้านอย่างเงียบเชียบ พิมพ์จำทางเข้าห้องทำงานที่วิรัชเคยบอกไว้ได้ เป็นทางเข้าลับด้านหลังบ้านที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ “คุณแน่ใจนะว่าทางนี้” อรถาม พลางมองไปรอบๆ อย่างระแวง “ค่ะ” พิมพ์ตอบ “คุณวิรัชบอกว่ามีกุญแจสำรองซ่อนไว้ตรงนี้” เธอค่อยๆ คลำหาตามที่วิรัชบอก และในที่สุดนิ้วของเธอก็สัมผัสกับวัตถุเย็นเฉียบที่ซ่อนอยู่ในซอกหิน กุญแจสำรอง! พิมพ์ไขกุญแจเข้าไปในประตูอย่างแผ่วเบา เมื่อเข้าไปข้างในแล้ว เธอถึงกับตะลึง ห้องทำงานของวิรัชดูหรูหรา โอ่อ่า แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยเอกสารและข้าวของมากมายที่วางระเกะระกะ ราวกับเจ้าของห้องรีบร้อนเก็บของบางอย่าง “เราต้องหาให้เร็วกว่านี้” พิมพ์พูดเสียงเบา “ก่อนที่คุณพงษ์ชัยจะกลับมา” ทั้งสองคนเริ่มค้นหาอย่างละเอียด พิมพ์ตรงไปที่โต๊ะทำงานของวิรัช เธอเปิดลิ้นชักทุกอันอย่างระมัดระวัง มองหาเอกสารหรือสิ่งของที่น่าสงสัย “เจออะไรไหมคะ” อรถาม ขณะที่เธอกำลังค้นหาที่ตู้เก็บเอกสาร “ยังเลยค่ะ” พิมพ์ตอบ “มีแต่เอกสารเกี่ยวกับบริษัททั่วไป” ขณะที่พิมพ์กำลังจะหมดหวัง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่ใต้กองเอกสาร เป็นรูปถ่ายของเธอและวิรัชในวันแต่งงาน แต่รูปนั้นถูกฉีกขาดครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของเธอถูกฉีกออกไปจนหมด “นี่มันอะไรกัน” พิมพ์พึมพำ เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาดูอย่างพิจารณา “เป็นอะไรคะ” อรถาม เดินเข้ามาดู “รูปแต่งงานของหนู... โดนฉีกหน้าหนูออกไป” พิมพ์กล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้” อรถาม “หนูไม่รู้” พิมพ์ตอบ “แต่หนูรู้สึกว่านี่อาจจะเป็นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับคุณพงษ์ชัย” ในขณะนั้นเอง พิมพ์ก็สังเกตเห็นว่าที่มุมหนึ่งของโต๊ะทำงาน มีร่องรอยของการงัดแงะอยู่เล็กน้อย เธอค่อยๆ ใช้เล็บแกะดู และพบว่ามันเป็นช่องลับที่ซ่อนอยู่ “อร! ดูนี่สิ” พิมพ์เรียกอร “น่าจะเป็นช่องลับ” ทั้งสองคนช่วยกันงัดช่องลับนั้นออก มันเผยให้เห็นกล่องเหล็กขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ข้างใน “นี่ต้องเป็นอะไรที่สำคัญแน่ๆ” อรถือปืนฉีดน้ำมันขึ้นมา “จะลองเปิดดูไหมคะ” พิมพ์พยักหน้าอย่างมั่นใจ เธอหยิบกล่องเหล็กนั้นออกมา แล้วค่อยๆ เปิดมันออก ข้างในมีเอกสารบางส่วน และที่สำคัญ... คือแฟลชไดรฟ์อันหนึ่ง “เจอแล้ว!” พิมพ์อุทานด้วยความดีใจ “นี่แหละคือหลักฐานที่เราตามหา” เธอหยิบแฟลชไดรฟ์นั้นขึ้นมาดู แล้วก็หยิบเอกสารที่อยู่ข้างในกล่องออกมาดูด้วย เอกสารเหล่านี้เป็นบันทึกส่วนตัวของคุณวิวัฒน์ ผู้ตาย “นี่... นี่คือบันทึกของคุณวิวัฒน์จริงๆ ค่ะ” พิมพ์กล่าว “เขาเขียนเรื่องราวทั้งหมดที่เขาทำลงไป” “แล้วเขาเขียนว่าอย่างไรบ้างคะ” อรถาม อย่างกระตือรือร้น “เขาเขียนว่า... เขารู้สึกผิดกับสิ่งที่เขาทำ” พิมพ์อ่าน “เขาพยายามจะกลับใจ แต่ก็ถูกคุณพงษ์ชัยบีบบังคับ” “แล้วเรื่องอุบัติเหตุล่ะคะ” อรถาม “ในบันทึก... เขาเขียนว่า เขาเห็นคุณวิรัชกำลังคุยกับคุณพงษ์ชัยอยู่” พิมพ์อ่านต่อ “แล้วก็มีปากเสียงกัน... แล้วคุณวิวัฒน์ก็พยายามจะเข้าไปห้าม แต่คุณวิรัชผลักเขาออกมา... แล้วเขาก็... พลัดตกหน้าต่างไป” พิมพ์เงยหน้ามองอรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “มัน... มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุจริงๆ ค่ะอร” “หมายความว่ายังไงคะ” อรถาม “ในบันทึก... เขาไม่ได้เขียนว่าคุณวิรัชตั้งใจจะฆ่าเขา” พิมพ์กล่าว “แต่เขาเขียนว่า... มันเป็นการทะเลาะวิวาท แล้วเขาก็พลัดตกไปเอง” “แล้วคุณวิรัชจำไม่ได้เลยจริงๆ เหรอคะ” อรถาม “เขาอาจจะจำไม่ได้จริงๆ ก็ได้ค่ะ” พิมพ์กล่าว “เพราะเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บที่หัวจริงๆ” “แล้วคุณพงษ์ชัย... เขาเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไรคะ” อรถาม “ในบันทึก... คุณวิวัฒน์เขียนว่า เขาขอให้คุณพงษ์ชัยช่วยจัดการเรื่องนี้” พิมพ์อ่านต่อ “เขาอยากจะปกปิดเรื่องนี้ไว้ เพราะกลัวว่าคุณวิรัชจะเดือดร้อน” “แล้วคุณพงษ์ชัยก็ใช้โอกาสนี้...” อรถาม “ใช่ค่ะ” พิมพ์ตอบ “เขาใช้โอกาสนี้... เพื่อแบล็คเมล์คุณวิรัช” ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก พิมพ์กับอรถึงกับสะดุ้งโหยง “ต้องมีคนมา!” อรถกระซิบ “เราต้องรีบไปแล้ว!” พิมพ์รีบเก็บแฟลชไดรฟ์และเอกสารทั้งหมดใส่กระเป๋า แล้วทั้งสองคนก็รีบวิ่งออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว พวกเธอวิ่งไปที่ทางเข้าลับ และรีบออกมาจากบริเวณบ้านอย่างเงียบเชียบ เมื่อกลับถึงรถ พิมพ์กับอรถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก “เกือบไปแล้วนะคะ” อรถล่าว “ใช่ค่ะ” พิมพ์ตอบ “แต่เราก็ได้สิ่งที่ต้องการมาแล้ว” เธอหยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมาดู “ตอนนี้เราต้องหาทางพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้”