พิมพ์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของเธอ ดวงตาจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เอกสารและบันทึกทั้งหมดที่คุณวิรัชเคยให้ไว้ถูกเปิดอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง พร้อมกับข้อมูลที่ได้จากแฟลชไดรฟ์ ซึ่งเป็นหลักฐานสำคัญที่พิมพ์และอรได้มาจากห้องทำงานของวิรัช แสงสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบใบหน้าของเธอสะท้อนความเหนื่อยอ่อนแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น อรนั่งอยู่ข้างๆ จิบชาสมุนไพรพลางมองหน้าจอด้วยความตั้งใจเช่นกัน "คุณอรคะ หนูคิดว่าเราเจอทางออกแล้วค่ะ" พิมพ์กล่าว เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่แฝงไว้ด้วยความยินดีที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ อรวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้ข้างโซฟา "จริงๆ เหรอคะคุณพิมพ์? มีอะไรที่ชัดเจนขึ้นมาบ้างไหม?" "มีค่ะ! จากเอกสารเหล่านี้และข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ มันบ่งชี้ชัดเจนว่าคุณพงษ์ชัยไม่ได้เป็นคนป่วยตามที่ทุกคนเข้าใจ" พิมพ์อธิบาย พลางใช้นิ้วชี้ไล่ตามตัวอักษรบนหน้าจอ "บันทึกทางการแพทย์ที่คุณวิรัชเก็บไว้มีหลายส่วนที่ถูกแก้ไข หรือไม่ก็ถูกบิดเบือนไปจากความเป็นจริง มีการสั่งยาที่ไม่จำเป็น และมีการระบุอาการที่ดูเกินจริงจนน่าสงสัย" "แล้วเรื่องการบริหารบริษัทล่ะคะ?" อรซักถามต่อ "มีเบาะแสเกี่ยวกับการทุจริตไหม?" "นั่นแหละค่ะคือส่วนที่น่าตกใจที่สุด" พิมพ์ถอนหายใจหนัก "ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์ไม่ได้มีแค่บันทึกทางการแพทย์ แต่ยังมีไฟล์ที่ถูกเข้ารหัสไว้อีกหลายไฟล์ เมื่ออรช่วยถอดรหัสออกมา เราพบหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลออกจากบริษัทไปยังบัญชีที่ไม่สามารถระบุผู้รับได้โดยตรง มันมีช่วงเวลาที่ตรงกับการที่เขาอ้างว่าป่วยหนัก และยังมีการเซ็นเอกสารสำคัญหลายฉบับที่ดูเหมือนจะถูกทำขึ้นในขณะที่เขาไม่สามารถให้การตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง" "หมายความว่า..." อรพูดเสียงแผ่ว ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลอันหนักหน่วง "คุณพงษ์ชัยไม่ได้ป่วยจริงๆ แต่ถูกทำให้เชื่อว่าป่วย หรือไม่ก็ถูกควบคุมให้อยู่ในสภาพที่ทำอะไรไม่ได้?" "ใช่ค่ะ และที่สำคัญกว่านั้นคือ มีการกล่าวถึงชื่อบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการบริหารงานส่วนหนึ่งโดยตรง ซึ่งมีชื่อหนึ่งที่ปรากฏซ้ำๆ อยู่บ่อยครั้งในเอกสารที่เกี่ยวข้องกับการทำธุรกรรมลับๆ เหล่านั้น" พิมพ์พูดเสียงเบาลง "ชื่อนั้นคือ... คุณกนกวรรณ" อรเบิกตากว้าง "คุณกนกวรรณ? ภรรยาใหม่ของคุณพงษ์ชัยน่ะเหรอคะ?" "ใช่ค่ะ" พิมพ์ตอบ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้น "ดูเหมือนว่าเธอจะมีส่วนรู้เห็นในแผนการนี้อย่างไม่น่าเชื่อ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ มีการกล่าวถึงแผนการที่จะครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของคุณพงษ์ชัยอย่างเป็นระบบ โดยอาศัยจังหวะที่เขาอ่อนแอที่สุด" "เหลือเชื่อจริงๆ ค่ะ" อรส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "แล้วคุณวิรัชทราบเรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่าคะ?" "จากคำพูดของคุณวิรัชเมื่อวานนี้ ผมดูเหมือนจะทราบเรื่องทั้งหมดนี้มาสักพักแล้ว แต่ไม่สามารถเปิดเผยหรือทำอะไรได้โดยตรง เพราะคุณพงษ์ชัยถูกกดดันให้อยู่ภายใต้การควบคุมอย่างแนบเนียน" พิมพ์อธิบาย "เอกสารเหล่านี้คือสิ่งที่เขาพยายามรวบรวมมาตลอด โดยหวังว่าจะเจอหลักฐานที่ชัดเจนพอที่จะเปิดโปงความจริงได้" "แต่ทำไมเขาถึงไม่บอกคุณพิมพ์โดยตรงตั้งแต่แรกคะ?" อรสงสัย "เขาบอกว่าเขาไม่แน่ใจว่าใครจะไว้ใจได้บ้างในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งกับคนในครอบครัวที่ดูเหมือนจะได้รับผลประโยชน์จากการป่วยของคุณพงษ์ชัย" พิมพ์ถอนหายใจ "เขาต้องระวังตัวมาก และพยายามส่งสัญญาณให้หนูค้นหาด้วยตัวเอง เขาบอกว่าเขาอยากให้หนูเป็นคนค้นพบความจริง เพราะถ้าหากเขาเป็นคนบอกตรงๆ อาจจะยิ่งทำให้สถานการณ์อันตรายขึ้นไปอีก" "แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงต่อไปคะ?" อรเอ่ยถาม สายตาจับจ้องมาที่พิมพ์อย่างรอคอยคำตอบ พิมพ์มองไปนอกหน้าต่าง แสงไฟจากเมืองหลวงสะท้อนในดวงตาของเธอ "เราต้องมั่นใจว่าหลักฐานเหล่านี้แน่นหนาพอที่จะไม่ถูกหักล้างได้" เธอพูดเสียงหนักแน่น "เราต้องหาทางนำเสนอเรื่องนี้อย่างปลอดภัยที่สุด และที่สำคัญที่สุด เราต้องหาตัวคุณพงษ์ชัยให้เจอ" ทันใดนั้น เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังรัวและหนักหน่วงอย่างผิดปกติ พิมพ์กับอรรู้สึกใจหายวาบ ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความกังวล "ใครจะมาตอนนี้คะ?" อรเอ่ยถามเสียงสั่น "ไม่รู้สิคะ" พิมพ์ตอบ พลางลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง "แต่ดูท่าทางจะไม่ใช่คนที่จะมาดีๆ แน่" พิมพ์เดินไปที่ประตูรั้วบ้านอย่างช้าๆ สอดส่องผ่านตาแมว สิ่งที่เธอเห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์หลายคนยืนประจันหน้าอยู่ พร้อมกับรถยนต์สีดำคันใหญ่ที่จอดปิดทางเข้าออก "แย่แล้วค่ะคุณอร" พิมพ์กระซิบเสียงเบา "พวกเขามาแล้ว" "ใครกันคะ?" อรที่เดินตามมาถามเสียงดัง "คนที่น่าจะมาตามหาหลักฐานที่เราเพิ่งค้นพบ" พิมพ์ตอบ มือของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ?" อรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ไปที่ห้องทำงานวิรัชกันค่ะ!" พิมพ์ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "ที่นั่นน่าจะปลอดภัยกว่า" ทั้งสองรีบวิ่งไปยังห้องทำงานที่อยู่ด้านในของบ้าน พิมพ์รีบไขกุญแจเข้าไป เสียงเคาะประตูที่หน้าบ้านดังขึ้นเรื่อยๆ และหนักหน่วงขึ้นจนเกือบจะพัง "คุณพิมพ์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก พิมพ์ชะงักกึก "เสียงนั้น... เสียงของคุณกนกวรรณ!" อรหน้าซีดเผือด "เป็นไปได้ยังไงคะ?" "คงจะตามเรามา หรือไม่ก็รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่" พิมพ์กระซิบ พลางรีบปิดประตูห้องทำงานให้แน่นหนา "แย่แล้วค่ะ เราต้องรีบซ่อนเอกสารพวกนี้" ทั้งสองรีบจัดการกับเอกสารและแฟลชไดรฟ์อย่างเร่งรีบ พิมพ์เปิดช่องลับใต้พื้นห้องทำงานที่วิรัชเคยบอกไว้ และซ่อนทุกอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว "เราจะรออยู่ที่นี่ก่อนค่ะ" พิมพ์กล่าว "จนกว่าสถานการณ์จะสงบลง" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว เสียงตะโกนสั่งของดังมาจากข้างนอก “รู้ว่าเธออยู่ข้างใน! ออกมาเดี๋ยวนี้!” พิมพ์และอรได้แต่กอดกันแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็มีความมุ่งมั่นที่จะปกป้องความจริงที่ค้นพบมาได้