เสียงทุบประตูดังอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะให้พังลงมาได้ทุกเมื่อ พิมพ์กับอรรู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรงที่กำลังจะถูกพังทลาย ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจจนแทบจะหยุดเต้น "คุณกนกวรรณคะ! หนูรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น!" เสียงแหลมสูงของคุณกนกวรรณดังลอดเข้ามา "ออกมาคุยกันดีๆ นะคะ อย่าให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้" พิมพ์สูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ "เขาคงรู้ว่าเรามีหลักฐานแล้ว" เธอพูดกับอร "แผนการของเขาคงจะเร็วกว่าที่เราคิด" "แล้วเราจะบอกคุณวิรัชได้ยังไงคะ?" อรถามเสียงสั่น "ตอนนี้คงยังไม่ได้ค่ะ" พิมพ์ตอบ "เราต้องหาทางเอาตัวรอดไปก่อน" ทันใดนั้น เสียงกุญแจก็ดังขึ้นที่ประตูห้องทำงาน เสียงล็อคถูกปลดออกอย่างง่ายดาย ราวกับมีคนเปิดให้จากข้างใน "ใครน่ะ?" พิมพ์ตะโกนถามด้วยความตกใจ ประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของวิรัชที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเหนื่อยอ่อน แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "คุณวิรัช!" พิมพ์อุทานด้วยความดีใจปนตกใจ "คุณมาได้ยังไงคะ?" "ผมรู้ว่าคุณคงตกอยู่ในอันตราย" วิรัชตอบ พลางก้าวเข้ามาในห้อง "ผมพยายามติดต่อคุณแล้วแต่โทรศัพท์ของคุณปิด ผมเลยรีบมา" "แต่... เสียงของคุณกนกวรรณ..." อรพูดอย่างงุนงง "เธอรู้ว่าผมอยู่ที่นี่" วิรัชกล่าว "เธอคงคิดว่าผมจะมาช่วยคุณ แต่เธอคิดผิด" "แล้วคุณกนกวรรณอยู่ไหนคะ?" พิมพ์ถาม "เธอยังรออยู่ข้างนอก" วิรัชตอบ "ผมจัดการให้เธอเข้าใจผิดว่าผมจะมาบุกรุก เพื่อให้เธอเปิดประตูห้องนี้ให้ผมเข้ามา" "คุณวิรัชคะ เราเจอหลักฐานสำคัญแล้วค่ะ" พิมพ์รีบเล่าเรื่องการค้นพบเอกสารและแฟลชไดรฟ์ให้วิรัชฟังอย่างรวดเร็ว วิรัชพยักหน้า "ผมรู้ดี" เขาตอบ "เอกสารที่คุณพบเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะทำให้แผนการของพวกเขาสิ้นสุดลง" "แต่ตอนนี้เราจะทำยังไงคะ? พวกเขาอยู่ข้างนอกนั่น" อรถามด้วยความกังวล "ผมมีแผนครับ" วิรัชกล่าว "ผมจะล่อให้คุณกนกวรรณและพวกของเธอออกไปจากที่นี่ก่อน จากนั้นคุณพิมพ์กับคุณอรก็ใช้โอกาสนี้หลบหนีไป" "แล้วคุณวิรัชล่ะคะ?" พิมพ์ถามด้วยความเป็นห่วง "ผมจะจัดการเอง" วิรัชตอบ "ผมมีวิธีที่จะทำให้พวกเขาเข้าใจผิด และช้าลง" "แต่..." "ไม่มีแต่ครับคุณพิมพ์" วิรัชขัดขึ้น "นี่เป็นโอกาสเดียวของเรา ถ้าเรามัวแต่ลังเล อาจจะไม่ได้ออกไปเลย" พิมพ์มองหน้าวิรัชอย่างพิจารณา เธอเห็นความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญในแววตาของเขา "ตกลงค่ะ" พิมพ์ตอบ "เราจะทำตามที่คุณวิรัชบอก" วิรัชยิ้มบางๆ "ดีมาก" เขาพูด "ผมจะไปคุยกับพวกนั้นก่อน คุณสองคนรออยู่ที่นี่สักครู่ คอยให้ผมให้สัญญาณ" วิรัชเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้พิมพ์กับอรรอคอยด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เสียงฝีเท้าของวิรัชเดินออกไปดังแว่วๆ ตามมาด้วยเสียงตะโกนของคุณกนกวรรณที่ดังขึ้นทันที "วิรัช! แกมาทำอะไรที่นี่! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง!" "ผมแค่มาเยี่ยมเยียนคุณกนกวรรณสักหน่อย" วิรัชตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา "เห็นว่ากำลังมีปัญหากับคุณพิมพ์อยู่" "แกอย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!" คุณกนกวรรณตะคอกกลับ "ผมว่าผมควรจะยุ่งนะ" วิรัชกล่าว "เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับผมด้วย" เสียงโต้เถียงดังขึ้นเรื่อยๆ พิมพ์กับอรได้แต่ฟังอยู่เงียบๆ ในห้องทำงาน พิมพ์คอยมองนาฬิกาอย่างใจจดใจจ่อ "ฟังนะคุณกนกวรรณ" วิรัชพูดเสียงเข้มขึ้น "ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว" คำพูดของวิรัชทำให้เสียงโต้เถียงเงียบลงไปชั่วขณะ "แกหมายความว่ายังไง!" คุณกนกวรรณถามเสียงสั่น "ผมหมายความว่า ผมรู้ว่าคุณทำอะไรกับคุณพงษ์ชัย" วิรัชกล่าว "และผมมีหลักฐานที่จะเปิดโปงคุณ" "แกโกหก!" เสียงคุณกนกวรรณดังขึ้นอีกครั้ง แต่แฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว "ผมไม่ได้โกหก" วิรัชตอบ "ถ้าอย่างนั้น ผมจะให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย บอกผมมาว่าคุณพงษ์ชัยอยู่ที่ไหน ผมจะยอมปล่อยคุณไป" "แกคิดว่าฉันจะโง่หรือไง!" คุณกนกวรรณหัวเราะเยาะ "ฉันไม่มีวันบอกแกแน่!" "งั้นก็ไม่เป็นไร" วิรัชกล่าว "ผมจะจัดการเอง" ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้น พิมพ์กับอรได้ยินเสียงวิ่ง เสียงปะทะ และเสียงตะโกน "แย่แล้วค่ะ!" อรพูดเสียงดัง "รอสักครู่" พิมพ์สั่ง "ฟังเสียงให้ดี" เสียงโวยวายค่อยๆ จางหายไป พร้อมกับเสียงรถยนต์ที่เร่งเครื่องยนต์และขับออกไปอย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนว่า..." พิมพ์พูดเสียงแผ่ว "พวกเขาจะไปแล้ว" "คุณวิรัช... เขาทำสำเร็จจริงๆ ด้วย" อรพูดด้วยความโล่งอก พิมพ์ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องทำงาน มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปเปิดลูกบิด "คุณวิรัชคะ!" เธอตะโกนเรียก ไม่มีเสียงตอบกลับ พิมพ์เปิดประตูออกช้าๆ สิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ ทางเดินว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของวิรัช มีเพียงรอยขีดข่วนบางๆ ที่พื้น แสดงให้เห็นถึงการต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้น "คุณวิรัชหายไปไหนคะ?" อรถามด้วยความกังวล พิมพ์ก้าวออกไปนอกห้องทำงานอย่างช้าๆ สายตาของเธอมองไปรอบๆ บริเวณบ้าน "เขาไปแล้ว" พิมพ์กล่าว "แต่เขาคงไม่ได้ไปคนเดียว" เธอเดินไปที่ลานจอดรถ สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอต้องอุทานออกมา รถยนต์สีดำคันใหญ่ที่จอดปิดทางเข้าออกก่อนหน้านี้หายไปแล้ว เหลือเพียงรอยยางที่พื้น "เขาถูกบังคับให้ไปกับพวกนั้น!" พิมพ์พูดเสียงเครียด "แผนของคุณวิรัช... มันอันตรายกว่าที่คิดไว้มาก" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ?" อรถามด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง พิมพ์สูดหายใจลึก "เราต้องไปแจ้งความ" เธอตัดสินใจ "และต้องหาทางช่วยคุณวิรัชให้ได้" ความจริงที่ค่อยๆ เปิดเผย ทำให้ทุกอย่างยิ่งซับซ้อนและอันตรายมากขึ้นเรื่อยๆ พิมพ์รู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังอีกยาวไกล และเธออาจจะต้องเผชิญหน้ากับอะไรที่คาดไม่ถึงอีกมากมาย