พิมพ์ยืนอยู่หน้าสถานีตำรวจ หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความมุ่งมั่น ความกังวล และความหวัง เธอได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับสารวัตรสืบสวนฟังอย่างละเอียด เอกสารและข้อมูลจากแฟลชไดรฟ์ถูกส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่เพื่อใช้เป็นหลักฐาน "คุณพิมพ์ครับ เรื่องที่คุณแจ้งมานั้นค่อนข้างร้ายแรง" สารวัตรอรรณพกล่าว พลางกวาดตามองเอกสารกองโตบนโต๊ะ "เราจะดำเนินการตรวจสอบอย่างละเอียด และจะเร่งหาตัวคุณวิรัชกับคุณพงษ์ชัยโดยเร็วที่สุด" "ขอบคุณค่ะท่านสารวัตร" พิมพ์กล่าว "หนูหวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยนะคะ" "คุณไม่ต้องห่วงครับ" สารวัตรอรรณพยิ้มให้กำลังใจ "เราจะทำเต็มที่" พิมพ์และอรเดินออกมาจากสถานีตำรวจด้วยความรู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง แต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ไม่น้อย การหายตัวไปของวิรัชเป็นสิ่งที่ทำให้เธอหนักใจที่สุด "เราจะทำยังไงต่อไปคะคุณพิมพ์?" อรถาม ขณะที่ทั้งสองเดินไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ "เราต้องรอค่ะ" พิมพ์ตอบ "รอการดำเนินการของเจ้าหน้าที่ และเราต้องเตรียมตัวให้พร้อม หากมีอะไรที่ต้องทำเพิ่มเติม" "แล้วเรื่องบริษัทของคุณพงษ์ชัยล่ะคะ?" อรถาม "เราต้องรอให้เจ้าหน้าที่เข้ามาจัดการเรื่องบริษัทก่อน" พิมพ์กล่าว "หลังจากนี้คงต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่" หลายวันผ่านไป ข่าวคราวเกี่ยวกับความผิดปกติในบริษัทของพงษ์ชัย เริ่มแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว การที่พงษ์ชัยหายตัวไปอย่างลึกลับ ประกอบกับข่าวลือเกี่ยวกับการทุจริตที่เริ่มมีน้ำหนักมากขึ้น ทำให้ตลาดหุ้นเกิดความปั่นป่วน พิมพ์ได้รับโทรศัพท์จากสารวัตรอรรณพในช่วงบ่ายของวันหนึ่ง "คุณพิมพ์ครับ เรามีข่าวดี" สารวัตรอรรณพกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความหวัง "เราพบตัวคุณวิรัชแล้วครับ" พิมพ์แทบจะกระโดดดีใจ "จริงเหรอคะท่านสารวัตร! แล้วเขาอยู่ที่ไหนคะ?" "เขาถูกพบตัวในสภาพที่ค่อนข้างอ่อนเพลีย แต่ปลอดภัยดีครับ" สารวัตรอรรณพเล่า "เขาถูกทิ้งไว้ที่บริเวณชานเมือง แต่เขาสามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับเราได้มาก" "แล้วคุณพงษ์ชัยล่ะคะ?" พิมพ์ถามต่ออย่างร้อนรน "เรายังไม่พบตัวคุณพงษ์ชัยครับ" สารวัตรอรรณพตอบ "แต่จากข้อมูลที่คุณวิรัชให้ เรากำลังเร่งติดตามเบาะแสที่สำคัญ" พิมพ์รู้สึกเสียใจที่ยังไม่พบตัวพงษ์ชัย แต่ก็โล่งใจที่วิรัชปลอดภัย "คุณวิรัชต้องการพบคุณพิมพ์ครับ" สารวัตรอรรณพกล่าว "เขาบอกว่ามีบางอย่างที่อยากจะบอกคุณเป็นพิเศษ" พิมพ์รีบเดินทางไปยังโรงพยาบาลที่วิรัชถูกนำตัวไปรักษา เมื่อไปถึง เธอเห็นวิรัชที่นอนอยู่บนเตียงในห้องพักผู้ป่วย ใบหน้าของเขาซีดเซียว แต่แววตาดูสดใสขึ้น "คุณวิรัชคะ" พิมพ์เดินเข้าไปใกล้ "สบายดีแล้วนะคะ" "ผมสบายดีแล้วครับคุณพิมพ์" วิรัชตอบ พลางยิ้มบางๆ "ขอบคุณมากที่คุณเชื่อใจผม" "หนูดีใจที่คุณปลอดภัยค่ะ" พิมพ์กล่าว "แต่หนูยังเป็นห่วงคุณพงษ์ชัยอยู่" "ผมเข้าใจครับ" วิรัชถอนหายใจ "ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงเขา แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการนำความจริงมาเปิดเผย" "คุณวิรัชคะ มีอะไรที่คุณอยากจะบอกหนูคะ?" พิมพ์ถาม "ผมอยากจะบอกว่า ผมขอโทษที่คุณต้องมาเจอเรื่องยุ่งยากเหล่านี้" วิรัชกล่าว "ผมไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะซับซ้อนได้ขนาดนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ตอบ "หนูเข้าใจ" "ผมรู้ว่าคุณกำลังสงสัยว่าทำไมผมถึงไม่บอกคุณตรงๆ ตั้งแต่แรก" วิรัชกล่าวต่อ "ผมกลัวครับ คุณพิมพ์ กลัวว่าถ้าผมพูดออกไปแล้ว ทุกอย่างจะยิ่งแย่ลง ผมกลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย" "แล้วทำไมคุณถึงตัดสินใจให้หนูเป็นคนค้นหาความจริงเองคะ?" พิมพ์ถาม "เพราะผมเชื่อในตัวคุณ" วิรัชตอบ "ผมรู้ว่าคุณเป็นคนฉลาด และมีความกล้าหาญ ผมเชื่อว่าคุณจะสามารถค้นพบความจริงได้ด้วยตัวเอง และเมื่อคุณพบความจริงแล้ว คุณจะสามารถรับมือกับมันได้ดีที่สุด" "แล้วคุณกนกวรรณล่ะคะ?" พิมพ์ถาม "เธอจะได้รับโทษตามกฎหมาย" วิรัชกล่าว "ส่วนคุณพงษ์ชัย... ผมหวังว่าเราจะพบตัวเขาเร็วๆ นี้" ข่าวการเปิดโปงความจริงเกี่ยวกับแผนการทุจริตของคุณกนกวรรณ และการหายตัวไปของคุณพงษ์ชัย เริ่มถูกเผยแพร่ไปในวงกว้าง สื่อต่างๆ ให้ความสนใจกับคดีนี้เป็นอย่างมาก พิมพ์ถูกเชิญให้ไปให้สัมภาษณ์หลายครั้ง แต่เธอก็เลือกที่จะตอบคำถามเท่าที่จำเป็น โดยไม่เปิดเผยรายละเอียดส่วนตัวมากเกินไป ในที่สุด เจ้าหน้าที่ตำรวจก็สามารถติดตามเบาะแสของคุณพงษ์ชัยจนพบ เขาถูกกักตัวไว้ในที่แห่งหนึ่งอย่างลับๆ โดยฝีมือของคุณกนกวรรณ สภาพของคุณพงษ์ชัยย่ำแย่มาก เขาดูผ่ายผอมและอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคุณพงษ์ชัยได้พบกับพิมพ์เป็นครั้งแรกหลังจากที่เหตุการณ์ทั้งหมดคลี่คลาย เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ "พิมพ์... ผมขอโทษ" คุณพงษ์ชัยกล่าวเสียงแหบพร่า "ผมมันโง่จริงๆ ผมปล่อยให้เธอหลอกลวงผมมาตลอด" พิมพ์มองคุณพงษ์ชัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร "คุณพงษ์ชัยคะ ลุกขึ้นเถอะค่ะ" คุณพงษ์ชัยเงยหน้ามองพิมพ์ น้ำตาไหลอาบแก้ม "ผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงจริงๆ พิมพ์" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์กล่าว "ทุกอย่างมันจบลงแล้ว" "แต่ผม... ผมไม่เคยลืมคุณเลยนะ พิมพ์" คุณพงษ์ชัยพูดออกมาอย่างหมดสิ้นความอดทน "แม้ว่าผมจะจำอะไรไม่ได้เลย แต่ความรู้สึกในใจมันบอกผมเสมอว่ามีบางอย่างที่สำคัญมากหายไปจากชีวิตผม" คำพูดของคุณพงษ์ชัยทำให้พิมพ์รู้สึกใจหายวาบ เธอไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรกับคำพูดนี้ "คุณพงษ์ชัยคะ" พิมพ์กล่าวเสียงเบา "เรื่องมันผ่านมานานแล้ว" "ผมรู้" คุณพงษ์ชัยตอบ "แต่ผมอยากจะบอกคุณว่า ผมเสียใจจริงๆ ที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวด" พิมพ์มองคุณพงษ์ชัย เธอเห็นความรู้สึกผิดและความเสียใจอย่างแท้จริงในแววตาของเขา "ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษาตัวให้หายนะคะ" พิมพ์กล่าว "แล้วค่อยๆ กลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่" คุณพงษ์ชัยพยักหน้าช้าๆ เขารู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่การได้พบกับพิมพ์อีกครั้ง ก็เหมือนเป็นแสงสว่างเล็กๆ ที่ส่องนำทางเขาไปในความมืดมิด การเปิดโปงความจริงครั้งนี้ ไม่เพียงแต่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในแวดวงธุรกิจ แต่ยังเป็นการจุดประกายความหวังให้กับหลายๆ คน รวมถึงคุณพงษ์ชัยที่กำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยมีพิมพ์เป็นแสงนำทาง แม้ว่าอดีตจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่บทเรียนที่ได้รับ จะเป็นเครื่องเตือนใจให้เขาไม่หลงผิดไปอีก