"คุณพิมพ์ครับ เรื่องที่คุณแจ้งมานั้นค่อนข้างร้ายแรงมากทีเดียว หลักฐานที่คุณนำมาให้เรานั้นชัดเจนพอสมควร แต่เรายังต้องการข้อมูลเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย เพื่อให้การดำเนินคดีเป็นไปอย่างรวดเร็วและรัดกุมที่สุด" สารวัตรสมชายกล่าวพลางไล่สายตาสำรวจเอกสารที่พิมพ์ส่งมอบให้ พิมพ์สูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติให้มั่น "หนูเข้าใจค่ะสารวัตร หนูได้เตรียมทุกอย่างไว้เท่าที่หนูจะทำได้แล้วจริงๆ ค่ะ" "ไม่เป็นไรครับ เราจะพยายามอย่างเต็มที่ที่สุด" สารวัตรสมชายพยักหน้า "คุณกนกวรรณและคุณวิรัชมีประวัติที่ซับซ้อนพอสมควร เราต้องรวบรวมข้อมูลทุกอย่างให้แน่นหนาที่สุดก่อนที่จะดำเนินการใดๆ" พิมพ์มองออกไปนอกหน้าต่างสถานีตำรวจ เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ ไม่ได้รับรู้ถึงมรสุมที่กำลังจะพัดกระหน่ำเข้าใส่ชีวิตของใครบางคน เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างอดีตที่เจ็บปวดและอนาคตที่ยังมองไม่เห็น "แล้ว...คุณอรรู้สึกอย่างไรบ้างคะ" พิมพ์เอ่ยถามเสียงแผ่วเบา รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ต้องพาอัรร่วมเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวอันตรายนี้ อรรถพลซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ยื่นมือมาบีบแขนเธอเบาๆ เป็นการปลอบโยน "ผมไม่เป็นไรครับพิมพ์ แค่ได้ช่วยคุณ ผมก็สบายใจแล้ว" "แต่คุณกนกวรรณ...เธอเป็นคนอันตรายมากนะคะ" พิมพ์ยังคงกังวล "ผมรู้ครับ แต่ตอนนี้เรามีเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยดูแลอยู่ ผมเชื่อว่าพวกเขาจะจัดการได้" อรรถพลกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ที่สำคัญที่สุดคือคุณต้องปลอดภัย" สารวัตรสมชายเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร "คุณพิมพ์ครับ เราได้รับรายงานเบื้องต้นเกี่ยวกับพฤติกรรมที่น่าสงสัยของคุณวิรัชมาสักพักแล้ว แต่ยังขาดหลักฐานที่ชัดเจน การที่คุณนำข้อมูลนี้มาให้ ทำให้เรามีแต้มต่อมากขึ้น อย่างไรก็ตาม คุณกนกวรรณมีเส้นสายที่ค่อนข้างกว้างขวาง เราต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ" "หนูพร้อมที่จะให้ความร่วมมือทุกอย่างค่ะสารวัตร" พิมพ์กล่าวอย่างแน่วแน่ "หนูอยากให้ความจริงปรากฏ หนูอยากให้คนที่ทำผิดได้รับโทษ" "ดีครับ" สารวัตรสมชายยิ้มเล็กน้อย "คุณมีความกล้าหาญมาก คุณพิมพ์" ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของสารวัตรสมชายก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดูชื่อผู้โทร ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "ขออนุญาตนะครับ" เขากล่าวกับพิมพ์และอรรถพล ก่อนจะลุกเดินออกไปคุยโทรศัพท์นอกห้อง พิมพ์มองตามหลังสารวัตรสมชายไปด้วยใจที่หวั่นไหว เสียงสนทนาของเขาที่ดังแว่วมาเป็นระยะๆ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ "มีอะไรรึเปล่าคะ" เธอหันไปถามอรรถพล อรรถพลส่ายหน้า "ผมไม่ทราบครับ แต่ดูจากสีหน้าสารวัตรแล้ว คงไม่ใช่เรื่องดีนัก" ไม่นาน สารวัตรสมชายก็กลับเข้ามาในห้อง สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "คุณพิมพ์ครับ ผมขอโทษที่ต้องแจ้งข่าวร้าย" พิมพ์ใจหล่นวูบ "เกิดอะไรขึ้นคะ" "ขณะที่เรากำลังคุยกันอยู่นี้ มีรายงานว่าคุณวิรัชได้หลบหนีออกจากประเทศไปแล้วครับ" สารวัตรสมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความผิดหวัง "เราพยายามติดต่อเขามาตลอด แต่ไม่พบตัว" "หนีไปแล้วเหรอคะ!" พิมพ์อุทานด้วยความตกใจ "ครับ และที่น่าเป็นห่วงกว่านั้นคือ คุณกนกวรรณก็หายตัวไปเช่นกัน ไม่สามารถติดต่อได้" สารวัตรสมชายกล่าวต่อ "ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้ตัวก่อนที่เราจะลงมือ" ความหวังที่เคยเต็มเปี่ยมในใจของพิมพ์พลันมลายหายไป เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ในความมืดมิดอีกครั้ง "แล้ว...แล้วหนูจะทำยังไงต่อไปคะ" "ไม่ต้องห่วงครับ" อรรถพลจับมือพิมพ์ไว้แน่น "ถึงแม้ว่าวิรัชจะหนีไป แต่คุณกนกวรรณยังอยู่ และหลักฐานที่คุณมีก็เพียงพอที่จะเอาผิดเธอได้" "ถูกต้องครับ" สารวัตรสมชายเสริม "เราจะเร่งติดตามตัวคุณกนกวรรณอย่างกระชั้นชิด และจะใช้หลักฐานของคุณพิมพ์เป็นหัวใจสำคัญในการดำเนินคดี" แต่ลึกๆ แล้ว พิมพ์รู้ดีว่าการหลบหนีไปของวิรัชนั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา มันอาจหมายถึงแผนการที่ใหญ่กว่าที่เธอเคยคาดคิด "หนู...หนูกลัวค่ะสารวัตร" "ผมเข้าใจดีครับ" สารวัตรสมชายพยักหน้า "เราจะจัดเจ้าหน้าที่ตำรวจมาคุ้มครองคุณอย่างเต็มที่ คุณไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย" พิมพ์พยักหน้ารับ แม้ในใจจะยังคงมีความกังวลอยู่ไม่น้อย เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ การต่อสู้เพื่อความยุติธรรมครั้งนี้ ดูเหมือนจะยากลำบากยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก "คุณพิมพ์ครับ" สารวัตรสมชายเรียกเธออีกครั้ง "คุณบอกว่าคุณได้รับแฟลชไดรฟ์มาจากวิรัชใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ" พิมพ์ตอบ "คุณแน่ใจหรือว่าในนั้นมีข้อมูลทั้งหมดที่คุณต้องการ" สารวัตรสมชายถามด้วยความสงสัย "หนู...หนูไม่แน่ใจค่ะ" พิมพ์เอ่ยตอบ "วิรัชไม่ได้บอกอะไรเป็นพิเศษ เขาแค่บอกว่าให้หนูเก็บไว้ให้ดี" "บางที...อาจจะมีอะไรบางอย่างที่เรายังมองข้ามไป" สารวัตรสมชายครุ่นคิด "คุณอรรถพล คุณช่วยพาคุณพิมพ์กลับบ้านก่อนนะครับ แล้วผมจะรีบประสานงานกับทีมสืบสวนของเรา" "ครับสารวัตร" อรรถพลรับคำ พลางประคองพิมพ์ที่ยังคงมีสีหน้าซีดเผือด เมื่อก้าวออกจากสถานีตำรวจ พิมพ์ยังคงรู้สึกสับสนและหวาดหวั่น อนาคตที่เคยสว่างไสวบัดนี้กลับดูมืดมนและเต็มไปด้วยอุปสรรค เธอไม่แน่ใจว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัดคือ เธอจะไม่ยอมแพ้