"หายนะอะไร? อรรถพลถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมความหงุดหงิด" "คุณกำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ทั้งชื่อเสียง เงินทอง และคนที่คุณรัก" เสียงปริศนานั้นยังคงเยือกเย็น "คุณกำลังถูกหักหลังโดยคนที่ใกล้ชิดที่สุด" พิมพ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแน่น เธอพยายามฟังบทสนทนาของอรรถพลอย่างตั้งใจ แม้จะไม่ได้ยินต้นเสียงอีกฝ่ายอย่างชัดเจน แต่คำพูดที่หลุดออกมานั้นก็ชวนให้ใจคอไม่ดี "ใครกำลังหักหลังผม?" อรรถพลถามเสียงเฉียบขาด "บอกมาเดี๋ยวนี้!" "คนที่คุณไว้ใจที่สุดไงล่ะ" เสียงปริศนาตอบ "คนที่อยู่เคียงข้างคุณมาตลอด คอยเสนอแนะ คอยช่วยเหลือ...แต่เบื้องหลังนั้นคือการบ่อนทำลาย" อรรถพลนิ่งเงียบไป เขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับอย่างหนักหน่วงในหัว สมองของเขาปั่นป่วนไปหมด เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงคนรอบข้างทั้งหมด ใครกันที่จะมีเจตนาร้ายถึงขนาดนี้ "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" เขาถามกลับ "ความลับของคนเราไม่มีวันถูกซ่อนได้ตลอดไปหรอก" เสียงนั้นตอบ "และฉันก็มีหลักฐานทุกอย่างอยู่ในมือ" "หลักฐานอะไร?" อรรถพลเร่งถาม "คุณพูดให้มันชัดเจนกว่านี้ได้ไหม! คุณเป็นใครกันแน่?" "ฉันคือคนที่จะช่วยคุณเปิดตาให้สว่าง" เสียงปริศนาตอบ "คนที่หวังดีต่อคุณจริงๆ ไม่เหมือนคนบางคนที่เอาแต่เสแสร้ง" พิมพ์สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้น เธอเอื้อมมือไปแตะแขนอรรถพลเบาๆ "อรรถพล...ใครโทรมาเหรอ?" อรรถพลปรายตามองพิมพ์แวบหนึ่ง เขาไม่ต้องการให้พิมพ์ต้องมารับรู้เรื่องราวที่ซับซ้อนและอันตรายเหล่านี้ "ไม่มีอะไรหรอกพิมพ์" เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูปกติที่สุด "แค่เรื่องงานนิดหน่อย" "แต่คุณดูเครียดมากเลยนะ" พิมพ์พึมพำ "มีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ไหม?" "ขอบคุณนะที่ห่วง" อรรถพลกล่าว "แต่เรื่องนี้...ฉันจัดการเองได้" เขาหันกลับมาที่โทรศัพท์อีกครั้ง "คุณ...คุณบอกว่ามีหลักฐาน?" "แน่นอน" เสียงปริศนาตอบด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ "หลักฐานที่จะทำให้คุณเห็นธาตุแท้ของคนใกล้ตัวคุณ" "คุณอยากเห็นมันไหมล่ะ?" "อยากสิ!" อรรถพลตอบทันที "ส่งมาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้" "ใจเย็นสิ" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ "ทุกอย่างต้องเป็นไปตามขั้นตอน" "ฉันจะส่งข้อมูลบางส่วนไปให้คุณก่อน" "ถ้าคุณอยากได้ทั้งหมด...คุณต้องพิสูจน์ตัวเอง" "พิสูจน์ตัวเอง? พิสูจน์ยังไง?" อรรถพลถามด้วยความสงสัย "คุณต้องทำให้คนที่กำลังหักหลังคุณ...เผยความจริงออกมาด้วยตัวเอง" เสียงนั้นตอบ "ฉันจะให้โอกาสคุณ...ถ้าคุณทำสำเร็จ...ฉันจะมอบหลักฐานชิ้นสำคัญให้คุณ" "แล้วถ้าผมทำไม่สำเร็จล่ะ?" อรรถพลถาม "คุณก็จะเสียทุกอย่างไป" เสียงนั้นตอบอย่างเยือกเย็น "ตัดสินใจเอาเองนะ...ฉันจะรอ" แล้วเสียงนั้นก็ตัดสายไป ทิ้งให้อรรถพลยืนนิ่งราวกับถูกสาป ใบหน้าของเขาซีดเผือด มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทา พิมพ์มองดูอาการของเขาอย่างเป็นกังวล "อรรถพล...เกิดอะไรขึ้น?" อรรถพลสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามรวบรวมสติ "พิมพ์...ฉันอาจจะต้องไปทำธุระข้างนอกสักพักนะ" "ไปตอนนี้เหรอ? มันดึกแล้วนะ" พิมพ์ทักท้วง "ฉันต้องไป" อรรถพลกล่าวเสียงหนักแน่น "มันเป็นเรื่องสำคัญมาก" "เดี๋ยวฉันจะรีบกลับ" เขารีบเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคำตอบจากพิมพ์ ทิ้งให้พิมพ์ยืนงุนงงอยู่เพียงลำพังในความเงียบของคฤหาสน์ที่เคยอบอุ่น วันนี้มันกลับดูวังเวงและน่ากลัวอย่างประหลาด อรรถพลขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาสั่นไหว เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินมานั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่คำพูดของเสียงปริศนานั้นมันช่างน่าเชื่อถือและเจาะจงเหลือเกิน ราวกับว่าคนคนนั้นรู้ความลับดำมืดทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตของเขา ใครกันแน่ที่จะทำร้ายเขาถึงขนาดนี้? ภาพใบหน้าของผู้คนรอบข้างผุดขึ้นมาในหัวทีละคน เขาพยายามวิเคราะห์พฤติกรรมของทุกคนอย่างละเอียด ใครที่ดูสนิทสนมเกินจริง? ใครที่เสนอความช่วยเหลือมากเกินไป? ใครที่คอยอยู่เคียงข้างเขาเสมอ? ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งสับสน และยิ่งรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครคิดร้ายกับเขาขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น คือคนที่เขาไว้ใจมาตลอด โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย ข้อความนั้นมีเพียงลิงค์เดียว อรรถพลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไป เมื่อหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น ภาพวิดีโอสั้นๆ ก็ปรากฏขึ้น ภาพนั้นเป็นภาพที่ถ่ายจากมุมสูง เห็นเหตุการณ์ในห้องทำงานของอรรถพลอย่างชัดเจน ในวิดีโอนั้น ปรากฏร่างของผู้ชายคนหนึ่ง เขากำลังค้นเอกสารในลิ้นชักอย่างเร่งรีบ และดูเหมือนว่าเขากำลังจะหยิบเอกสารบางอย่างออกมา หัวใจของอรรถพลเต้นระรัว เขารู้จักบุคคลในวิดีโอดี...นั่นคือ ‘คุณวิชัย’ เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนทางธุรกิจของเขา! ภาพวิดีโอตัดไปฉับพลัน ทิ้งให้อรรถพลจมดิ่งอยู่ในความตกตะลึงและความเสียใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าวิชัยจะทำอะไรแบบนี้ ทำไมวิชัยถึงต้องค้นเอกสารในห้องทำงานของเขา? และทำไมถึงต้องทำอย่างลับๆ? ความสงสัย ความไม่ไว้วางใจ ความโกรธ และความเจ็บปวด ก่อตัวขึ้นในใจของอรรถพล เขาขับรถต่อไปอย่างไร้จุดหมาย เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป รู้เพียงแต่ว่าโลกที่เขาเคยรู้จักกำลังพังทลายลงตรงหน้า เขาจำคำพูดของเสียงปริศนาได้ "คนที่คุณไว้ใจที่สุดไงล่ะ...คนที่อยู่เคียงข้างคุณมาตลอด" มันจริงอย่างที่เสียงนั้นบอก