อรรถพลยืนตัวแข็งทื่อ ถือซองเอกสารไว้ในมืออย่างแน่นหนา เขาไม่คาดคิดว่าจะถูกจับได้คาหนังคาเขาเช่นนี้ ใบหน้าของวิชัยฉายแววตื่นตระหนกและโกรธแค้นอย่างชัดเจน "วิชัย" อรรถพลเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความรู้สึกที่ตีรวนปนเป "นี่มันอะไรกัน?" "แกถามอย่างนี้ได้ยังไง!" วิชัยตะคอกกลับ "แกต่างหากที่เข้ามาในห้องของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต!" "แกกำลังจะทำอะไร!" "ผมเห็นเอกสารพวกนี้" อรรถพลชูซองเอกสารขึ้น "ผมเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะคุณ" "ผมสงสัย...ว่ามันคืออะไร" "มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน!" วิชัยพยายามแย่งซองเอกสารไปจากมือของอรรถพล "แกไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!" "เรื่องส่วนตัว? หรือว่านี่คือเอกสารที่คุณกำลังใช้บ่อนทำลายบริษัทของเรา?" อรรถพลถามเสียงดังขึ้น เขาไม่สามารถควบคุมความโกรธที่พุ่งพล่านได้อีกต่อไป "คุณกำลังขายข้อมูลให้คู่แข่งใช่ไหมวิชัย!" ใบหน้าของวิชัยซีดเผือดลงเมื่อได้ยินคำกล่าวหาของอรรถพล "แกพูดอะไรเหลวไหล!" เขากล่าวเสียงสั่น "ฉันไม่มีทางทำแบบนั้น!" "ยังจะปฏิเสธอีกเหรอ!" อรรถพลแผดเสียง "ผมมีหลักฐานนะวิชัย! ผมเห็นคุณในวิดีโอ...กำลังค้นเอกสารในห้องทำงานของผม!" เมื่อได้ยินคำว่า "วิดีโอ" วิชัยก็ยิ่งเสียอาการ เขาพยายามตั้งสติ "วิดีโออะไร? ฉันไม่รู้เรื่อง!" "อย่ามาโกหก!" อรรถพลยื่นซองเอกสารให้วิชัยดู "นี่มันคืออะไร? สัญญาอะไร? คุณกำลังจะขายบริษัทของเราให้กับใคร!" วิชัยมองเอกสารในมือของอรรถพลอย่างหวาดกลัว เขารู้ว่าเขาจนมุมแล้ว ความพยายามที่จะปฏิเสธต่อไปคงไม่เป็นประโยชน์ "ปล่อยฉันนะอรรถพล!" วิชัยพยายามดันอรรถพลออกไป "นี่มันไม่ใช่เรื่องของแก!" "นี่คือเรื่องของผม! นี่คือเรื่องของบริษัทของเรา!" อรรถพลผลักวิชัยกลับ "คุณทำแบบนี้กับผมได้ยังไง! เราเป็นเพื่อนกันนะวิชัย! เพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา!" น้ำตาคลอเบ้าของอรรถพล เขาไม่เข้าใจว่าทำไมวิชัยถึงต้องทำถึงขนาดนี้ "ทำไม...ทำไมคุณถึงทำลายทุกอย่างแบบนี้?" วิชัยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ฉัน...ฉันไม่มีทางเลือก" เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา "ไม่มีทางเลือกอะไร?" อรรถพลถาม "คุณกำลังจะบอกว่าคุณโดนบังคับเหรอ?" "ไม่..." วิชัยส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน...ฉันเป็นหนี้ก้อนใหญ่" "ฉันถูกข่มขู่" "ถ้าฉันไม่ยอมทำตาม...ครอบครัวของฉันจะเดือดร้อน" อรรถพลอึ้งไป เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "คุณเป็นหนี้? หนี้เท่าไหร่? ใครข่มขู่คุณ?" "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อน" วิชัยตอบ "ฉัน...ฉันเสียใจจริงๆ อรรถพล" "ฉันไม่ได้อยากทำร้ายนายเลย" "แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ" "ไม่มีทางเลือก? คุณกำลังทำลายชีวิตผม ทำลายบริษัทของเรา!" อรรถพลตะโกน "แล้วคุณจะบอกว่าไม่มีทางเลือก?" "คุณกำลังหาข้ออ้างให้ตัวเอง!" "ไม่! ฉันไม่ได้หาข้ออ้าง!" วิชัยยืนขึ้นเผชิญหน้ากับอรรถพล "ฉันยอมรับว่าฉันผิด" "ฉันทำผิดพลาดครั้งใหญ่" "แต่ฉันถูกบีบคั้นจริงๆ" "แล้วคุณไม่คิดจะบอกผมก่อนเลยเหรอ?" อรรถพลถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ถ้าคุณบอกผม...บางทีผมอาจจะช่วยคุณได้" "ฉันกลัว" วิชัยตอบ "ฉันกลัวว่าถ้าฉันบอกนาย...เรื่องมันจะยิ่งแย่ลง" "ฉันกลัว...ว่านายจะไม่ให้อภัยฉัน" "แล้วตอนนี้...คุณคิดว่าผมจะให้อภัยคุณเหรอ?" อรรถพลถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณทำลายความไว้ใจทั้งหมดที่ผมมีให้คุณ!" ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นพิมพ์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า "อรรถพล! คุณวิชัย! เกิดอะไรขึ้นคะ?" พิมพ์ถามเสียงสั่น อรรถพลหันไปมองพิมพ์อย่างอ่อนแรง "พิมพ์..." วิชัยมองพิมพ์ด้วยความรู้สึกผิด "พิมพ์...ฉันขอโทษ" พิมพ์ก้าวเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ เธอเห็นเอกสารในมือของอรรถพล และเห็นสีหน้าของวิชัย "นี่มัน...อะไรกันคะ?" อรรถพลสูดหายใจเข้าลึกๆ "วิชัย...เขากำลังจะขายข้อมูลของบริษัทให้คู่แข่ง" พิมพ์อึ้งไป ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอหันไปมองวิชัยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "คุณวิชัย...นี่มันเรื่องจริงเหรอคะ?" วิชัยก้มหน้าลง ไม่สามารถสบตาพิมพ์ได้ "ใช่...พิมพ์" เขาตอบเสียงแผ่ว "ฉัน...ฉันทำผิดไปแล้ว" พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง น้ำตาไหลอาบแก้ม "ไม่จริง...ไม่จริง" เธอพึมพำ อรรถพลเดินเข้าไปหาพิมพ์ เขากอดเธอไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะพิมพ์" "เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้น" เขาหันกลับมามองวิชัยอีกครั้ง "ผมจะแจ้งตำรวจ" "ผมจะให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้" วิชัยพยักหน้าช้าๆ "ฉันรู้" "ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง" อรรถพลมองไปยังซองเอกสารในมือของเขา ความจริงที่น่าเจ็บปวดได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าแล้ว เขาไม่เคยคิดว่าคนที่เขาไว้ใจที่สุด จะกล้าหักหลังเขาได้ถึงขนาดนี้ เขาจับมือพิมพ์ไว้แน่น "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะพิมพ์" พิมพ์พยักหน้า เธอซบหน้าลงบนอกของอรรถพล ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจและความผิดหวังหลั่งไหลออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน.