พิมพ์ยังคงถือรูปถ่ายใบนั้นไว้ในมือ ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังภาพของเธอกับนทีในวันแต่งงาน ใบหน้าของนทีในภาพนั้นดูมีความสุข เขาโอบไหล่ของเธอไว้แน่น รอยยิ้มของเขาจริงใจ และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความรัก แต่ความทรงจำนั้น… มันได้อันตรธานหายไปจากเขาแล้ว “คุณพิมพ์คะ รถพร้อมแล้วค่ะ” เสียงของอรดังขึ้น ทำลายภวังค์ของเธอ พิมพ์รีบเก็บรูปถ่ายใบนั้นใส่กระเป๋าเสื้อ ก่อนจะสตาร์ทรถ และขับออกไปยังโรงพยาบาล ตลอดทาง เธอพยายามคิดทบทวนถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ทำไมรูปนี้ถึงมาอยู่ที่นี่? นทีเก็บมันไว้จริงๆ หรือ? หรือว่ามีใครบางคนนำมันมาวางไว้? เมื่อไปถึงโรงพยาบาล นทีและแพรวาก็อยู่ที่ห้องฉุกเฉินแล้ว “เป็นยังไงบ้างคะ” พิมพ์ถาม “ขาแพรหักค่ะ” นทีตอบเสียงเครียด “หมอบอกว่าต้องเข้าเฝือก” “ขอโทษด้วยนะคะ” พิมพ์กล่าว “ไม่เป็นไรหรอกครับ” นทีหันมามองพิมพ์ “คุณมาถึงแล้ว ผมก็เบาใจ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ก็ไม่มากเท่าที่พิมพ์คาดหวัง หลังจากคุยกับหมอเสร็จ นทีก็พาพิมพ์และแพรวากลับมาที่บ้าน แพรวานั่งอยู่บนโซฟา โดยมีขาข้างหนึ่งเข้าเฝือก “ฉันจะไปเอาอะไรมาให้ทานนะคะ” พิมพ์เสนอตัว “ไม่เป็นไรค่ะ คุณพิมพ์” แพรวาตอบ “เดี๋ยวคุณนทีจะไปทำให้” “ใช่ครับ เดี๋ยวผมไปทำโจ๊กให้ทานนะครับที่รัก” นทีกล่าว พลางก้มลงจูบหน้าผากของแพรวา พิมพ์มองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ชาชิน เธอเดินออกจากห้องรับแขกไป เธอเดินกลับมาที่ห้องนอนของเธอ นั่งลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง พิจารณารูปถ่ายอย่างละเอียด ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับวันแต่งงานนั้นชัดเจนมาก วันนั้นนทีดูมีความสุขมาก เขารักเธอมาก แล้วทำไม… ทำไมความทรงจำนั้นถึงได้หายไปจากเขา? เธอเริ่มสงสัยในตัวแพรวา หญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตของนทีหลังจากอุบัติเหตุ ทันใดนั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก นทีเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความลังเล “คุณพิมพ์ครับ” เขาเริ่มพูด “ผม… ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วย” พิมพ์เงยหน้ามองเขา “มีอะไรคะ” “คือ… ผม… ผมรู้สึกแปลกๆ นะครับ” นทีกล่าว “ตั้งแต่เมื่อวาน ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ผมลืมไป” หัวใจของพิมพ์เต้นแรง เธอรีบถาม “คุณหมายถึงอะไรคะ” “ผม… ผมไม่แน่ใจ” นทีขมวดคิ้ว “เหมือนกับว่า… ภาพในวันแต่งงานของผมกับคุณ… มันกลับมาแวบๆ” พิมพ์เบิกตากว้าง “จริงหรือคะ!” “ใช่ครับ” นทีตอบ “แต่มันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว ผม… ผมไม่เข้าใจ” เขาเดินเข้ามาใกล้พิมพ์มากขึ้น “คุณพิมพ์… คุณเคยรู้สึกไหมว่า… มีบางอย่างผิดปกติกับความทรงจำของผม” พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของนที เธอเห็นแววตาที่สับสนและเจ็บปวด “พิมพ์… พิมพ์ก็เคยสงสัยค่ะ” พิมพ์ตอบ “บางที… ความทรงจำของคุณอาจจะไม่ได้หายไปทั้งหมดก็ได้” “แต่… แต่คุณแพร… เธอ… เธอเป็นคนที่ดูแลผมตอนผมป่วย” นทีพูดอย่างตะกุกตะกัก “ผม… ผมรักเธอ” “พิมพ์รู้ค่ะ” พิมพ์ตอบ “แต่… คุณนทีคะ” เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา “คุณจำรูปนี้ได้ไหมคะ” นทียื่นมือมารับรูปถ่ายไป เขามองมันอย่างพิจารณา “รูป… รูปแต่งงานของเรา” เขาพึมพำ “ผม… ผมจำได้… เหมือนจะจำได้” “คุณแพร… เธอเคยบอกว่า… เธอเจอรูปนี้ตอนกำลังเก็บของให้คุณ” พิมพ์พูด “คุณแพรบอกว่า… คุณแพรไม่ได้สนใจมันนัก” นทีเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล “คุณพิมพ์” เขาหันมามองเธอ “ผม… ผมรู้สึกเหมือนถูกใครบางคนหลอก” “คุณนที… คุณต้องเข้มแข็งนะคะ” พิมพ์กล่าว “ทำไม… ทำไมผมถึงจำคุณแพรได้ แต่จำคุณไม่ได้” นทีถามด้วยความเจ็บปวด “ผม… ผมไม่เข้าใจ” “บางที… ความรักของคุณที่มีต่อคุณแพร… มันอาจจะทำให้สมองของคุณเลือกที่จะจำแต่เธอ” พิมพ์พูด “และ… บางที… อาจจะมีคนบางคน… ที่ไม่อยากให้คุณจำอะไรได้เลย” นทีเงียบไปอีกครั้ง เขาหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ราวกับว่ามันคือเบาะแสสำคัญที่จะนำทางเขาไปสู่ความจริง พิมพ์มองดูเขาด้วยความหวังเล็กๆ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่การที่นทีเริ่มสงสัยในความทรงจำของตัวเอง มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ดี เธอจะทำทุกอย่างเพื่อเปิดเผยความจริง และทวงคืนความทรงจำของนทีกลับมาให้ได้ ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม เพราะเธอคือ ‘พิมพ์’ ภรรยาของเขา… แม้ว่าเขาจะยังจำเธอไม่ได้ก็ตาม