พิมพ์กับอรยืนอยู่ที่หน้าสถานีตำรวจ หัวใจของพิมพ์เต้นระรัวด้วยความกังวลและความหวังที่ผสมปนเปกัน เธอถือรูปถ่ายของนทีกับแพรวาและใบเสร็จยาไว้ในมือแน่น “คุณพิมพ์แน่ใจนะคะว่าจะทำแบบนี้” อรถามด้วยความเป็นห่วง “ฉันต้องทำค่ะอร” พิมพ์ตอบเสียงหนักแน่น “ฉันไม่สามารถปล่อยให้นทีต้องทนทุกข์ทรมานต่อไป และฉันก็ไม่สามารถปล่อยให้แพรวาลอยนวลไปได้” ทั้งสองคนเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ และพบกับสารวัตรปรีชา ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าเคร่งขรึมแต่แววตาฉายแววของความยุติธรรม “มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” สารวัตรปรีชาถาม พิมพ์ยื่นรูปถ่ายและใบเสร็จให้สารวัตรฯ “ดิฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้คุณสารวัตรทราบค่ะ เกี่ยวกับอุบัติเหตุของคุณนที ธนาวัฒน์” สารวัตรปรีชาพิจารณาหลักฐานอย่างละเอียด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นรูปถ่ายและใบเสร็จ “นี่มัน… คุณแน่ใจหรือครับว่านี่คือหลักฐานจริง” “ดิฉันแน่ใจค่ะ” พิมพ์ตอบ “เราพบสิ่งเหล่านี้ในห้องทำงานของคุณแพรวา ซึ่งเป็นคนที่… มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับคุณนที” “ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน?” สารวัตรปรีชาเลิกคิ้ว “ค่ะ” พิมพ์เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้รู้มา ตั้งแต่ข้อความในสมุดบันทึกของนที จนถึงการพบหลักฐานในห้องทำงานของแพรวา “ดิฉันเชื่อว่าอุบัติเหตุของคุณนทีอาจจะไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ และคุณแพรวาอาจจะมีส่วนรู้เห็น” สารวัตรปรีชาฟังอย่างตั้งใจ พยักหน้าเป็นระยะ “ผมเข้าใจสถานการณ์แล้วครับ ขอบคุณมากสำหรับข้อมูลและหลักฐาน คุณพิมพ์ไม่ต้องกังวลนะครับ เราจะดำเนินการสืบสวนอย่างเต็มที่” “ขอบคุณค่ะคุณสารวัตร” พิมพ์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากออกจากสถานีตำรวจ พิมพ์กับอรก็กลับมาที่บ้าน พวกเธอตัดสินใจว่าจะไปเยี่ยมเยียนนทีที่โรงพยาบาล เมื่อไปถึงโรงพยาบาล พวกเธอเห็นนทีกำลังนั่งอยู่ที่เตียง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเลื่อนลอย “นทีคะ” พิมพ์เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา นทีหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ “คุณ… มาทำไม” “ฉันเป็นห่วงคุณค่ะ” พิมพ์ตอบ “คุณเป็นยังไงบ้าง” “ก็… เหมือนเดิม” นทีตอบเสียงเรียบ “ฉัน… มีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ” พิมพ์ตัดสินใจว่าจะเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ “เกี่ยวกับ… ความรู้สึกของคุณที่มีต่อฉันและแพรวา” นทีชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววสับสน “คุณ… รู้เรื่องนั้นได้ยังไง” “ฉันเจอสมุดบันทึกของคุณค่ะ” พิมพ์กล่าว “แล้ว… ฉันก็ได้รู้ความจริงบางอย่างแล้ว” “ความจริงอะไร” นทีถาม “คุณ… เคยมีความรู้สึกสองจิตสองใจใช่ไหมคะ” พิมพ์ถามตรงๆ “คุณรักฉัน… แต่คุณก็หลงใหลในตัวแพรวาด้วย” นทีหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ “ใช่… ฉัน… ฉันยอมรับว่าฉันสับสน” “แล้ว… อุบัติเหตุครั้งนั้น…” พิมพ์เงยหน้ามองเขา “มันเกี่ยวข้องกับแพรวาใช่ไหม” นทีเปิดตาขึ้นมามองพิมพ์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉัน… ฉันไม่รู้จะบอกคุณยังไงดี” “บอกฉันมาเถอะค่ะนที” พิมพ์กระตุ้น “ฉันรับได้” นทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริง “วันนั้น… ฉันกับแพรวามีปากเสียงกันอย่างรุนแรง เธอ… เธอไม่พอใจที่ฉันตัดสินใจเลือกคุณ… เธอพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉัน… ฉันรู้สึกแย่มาก… แล้วฉันก็ขับรถออกไป… อย่างไร้สติ… ฉันจำได้แค่ว่า… มีรถอีกคัน… พยายามจะแซงขึ้นมา… แล้ว… ทุกอย่างก็ดับมืดไป” น้ำตาของพิมพ์เริ่มไหลอาบแก้ม เธอรู้แล้วว่าความสงสัยของเธอเป็นจริง “แพรวา… เธอเป็นคนทำใช่ไหมคะ” พิมพ์ถามเสียงสั่น นทีไม่ตอบ เขาเพียงแต่มองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ “ไม่เป็นไรค่ะนที” พิมพ์พยายามยิ้มทั้งน้ำตา “อย่างน้อยที่สุด… คุณก็บอกความจริงกับฉันแล้ว” เธอรู้ดีว่าการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมยังคงดำเนินต่อไป และเธอจะต้องเข้มแข็งเพื่อผ่านมันไปให้ได้ เพื่อตัวเธอเอง และเพื่อความรักของเธอกับนที ที่ถึงแม้จะถูกลืมไปชั่วขณะหนึ่ง แต่มันก็ยังคงอยู่เสมอในหัวใจของเธอ