แพรวายืนนิ่ง ปล่อยให้อนาวินมองสำรวจใบหน้าเธออย่างพิจารณา แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบดวงตาของเขา ทำให้มันดูวาววับและลึกล้ำเกินกว่าที่เธอจะคาดเดาได้ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังรู้สึกอย่างไร ความจริงที่ถูกเปิดเผยไปเมื่อครู่ มันเหมือนเป็นคลื่นลูกใหญ่ที่ซัดเข้ามาในชีวิตของเธอ ทำให้ทุกอย่างสั่นคลอนไปหมด แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ คลื่นลูกนั้นไม่ได้พัดพาเธอจมหายไป แต่มันกลับทำให้เธอได้ยืนหยัดอย่างมั่นคงขึ้นในร่างของแพงขวัญ "แพงขวัญ..." เสียงของอนาวินแผ่วเบาลง ราวกับเขาเองก็กำลังประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น "เจ้าคือแพรวาจริงๆ ใช่หรือไม่?" แพรวายิ้มบางๆ "ใช่ค่ะคุณอนาวิน ฉันคือแพรวา คนที่คุณเคยรู้จัก..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย "แต่ไม่ใช่แพงขวัญคนเดิมอีกต่อไปแล้ว" อนาวินก้าวเข้ามาใกล้เธอหนึ่งก้าว มือของเขายื่นออกมาเหมือนจะสัมผัส แต่ก็ชะงักกลางอากาศ "แล้ว...เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา? ความผูกพันที่ฉันรู้สึก? ความรู้สึกที่ฉันมีต่อแพงขวัญ...มันเป็นอย่างไรกันแน่?" คำถามนั้นเหมือนก้อนหินที่ทิ่มแทงหัวใจแพรวา เธอเองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของเขาเช่นกัน ในฐานะแพรวา เธอรู้ดีว่าอนาวินมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อแพงขวัญเพียงใด แต่ในฐานะแพรวาที่อยู่ในร่างนี้ เธอก็เริ่มรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไปเช่นกัน "คุณอนาวินคะ..." แพรวาเอ่ยเสียงอ่อนโยน "ความรู้สึกของคุณที่มีต่อแพงขวัญ...มันเป็นความรู้สึกที่แท้จริงของคุณ มันไม่ใช่เรื่องโกหก" เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "แต่ในฐานะแพรวา...ฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า ฉันเองก็...รู้สึกบางอย่างต่อคุณเช่นกัน" ใบหน้าของอนาวินฉายแววตกตะลึง เขามองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความหวัง "หมายความว่าอย่างไร? เจ้ากำลังบอกว่า...เจ้าก็รู้สึกกับฉัน...ในแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกกับเจ้า?" "ฉันไม่แน่ใจค่ะ" แพรวาตอบตามตรง "ทุกอย่างมันซับซ้อนเกินไป ฉันเข้ามาอยู่ในร่างนี้โดยไม่เต็มใจ และฉันก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอด" เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา "แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณอนาวิน...คุณคือคนเดียวที่ปฏิบัติกับฉันอย่างแตกต่างออกไป คุณไม่เคยดูถูก หรือมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนคนอื่นๆ" "เพราะเจ้าคือแพรวา" อนาวินพึมพำ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง "ไม่ใช่แพงขวัญที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อตอบสนองความต้องการของคนอื่น" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง "แล้ว...เรื่องระหว่างเรานับจากนี้จะเป็นอย่างไร?" คำถามนั้นทำให้แพรวาใจหายวาบ เธอไม่เคยคิดถึงอนาคตที่ไกลกว่านี้ เธอเพียงแค่พยายามมีชีวิตรอดไปวันๆ "ฉัน...ฉันยังไม่รู้ค่ะ" เธอตอบอย่างซื่อสัตย์ "ตอนนี้ฉันแค่...อยากให้ทุกอย่างกลับมาสงบเหมือนเดิม" "สงบเหรอ?" เสียงของเรนดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง เขาเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่อนาวินอย่างไม่วางตา "เรื่องมันบานปลายขนาดนี้แล้ว ยังจะหวังให้สงบอยู่อีกหรือ?" อนาวินหันไปเผชิญหน้ากับเรน "นี่มันเรื่องของฉันกับแพรวา" เขาพูดเสียงเข้ม "นายไม่เกี่ยว" "ไม่เกี่ยว?" เรนหัวเราะในลำคอ "เจ้าแน่ใจหรือ? ตั้งแต่เจ้ากลับมาที่นี่ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน และทั้งหมดมันก็วนเวียนอยู่กับผู้หญิงคนนี้" เขาเหลือบมองแพรวาด้วยแววตาเย็นชา "หรือเจ้ากำลังจะบอกว่า ความสัมพันธ์ของพวกเจ้ามันเป็นเรื่องปกติในสายตาของข้า?" "ความสัมพันธ์ของฉันกับแพรวา เป็นเรื่องที่ฉันจะจัดการเอง" อนาวินยืนยันหนักแน่น "ข้าไม่ต้องการคำแนะนำจากนาย" "ข้าเพียงแค่เตือนสติเจ้า" เรนพูดต่อ "อย่าหลงกลคารมของเธอไป เจ้าเห็นหรือไม่ว่าเธอทำอะไรบ้าง? เธอทำให้เจ้าเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา เธอปั่นหัวเจ้า และตอนนี้เธอก็เปิดเผยความจริงเพื่อดึงเจ้าไปอยู่ข้างกายเธอ" แพรวาขมวดคิ้ว "คุณเรนคะ ฉันไม่ได้ทำอะไรแบบนั้น" "อย่ามาโกหก" เรนตัดบท "เจ้ามันก็แค่ผู้หญิงที่ต้องการอำนาจและทรัพย์สมบัติ เจ้ามองเห็นอนาวินเป็นบันไดที่จะพาเจ้าไปถึงจุดนั้นเท่านั้น" "พอได้แล้วเรน!" อนาวินตะคอกเสียงดัง "เจ้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย เจ้าไม่รู้ว่าแพรวาต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง" "แล้วเจ้าล่ะอนาวิน?" เรนย้อนถาม "เจ้ารู้ดีแค่ไหน? เจ้าแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เจ้าเห็นตอนนี้คือความจริงทั้งหมด? หรือเจ้ากำลังถูกมนต์ดำของเธอครอบงำอยู่?" คำพูดของเรนทำให้แพรวาใจกระตุก เธอรู้ดีว่าเขาพูดถึงเรื่องที่เธอสามารถทำได้จริงในฐานะแพรวา แต่เธอไม่เคยคิดจะใช้มันกับอนาวินเลย "ฉันไม่เคยใช้มนต์ดำกับคุณอนาวิน" แพรวาพูดเสียงแข็ง "ความรู้สึกที่ฉันมีให้เขา...มันเป็นความรู้สึกที่แท้จริง" "แท้จริงงั้นหรือ?" เรนหัวเราะเยาะ "เจ้ากับคำว่า 'แท้จริง' นี่มันห่างกันลิบลับเสียจนน่าขัน" เขาเดินเข้ามาใกล้แพรวามากขึ้น "เจ้าคิดว่าเจ้าหลอกใครได้ เจ้าหลอกอนาวินได้ เจ้าอาจจะหลอกคนอื่นๆ ได้ แต่เจ้าหลอกข้าไม่ได้" "คุณเรนคะ" แพรวาเริ่มรู้สึกหงุดหงิด "ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉัน ก็ไม่เป็นไร แต่กรุณาอย่ามากล่าวหาฉันแบบนี้" "แล้วถ้าข้าไม่เชื่อล่ะ?" เรนยิ้มเยาะ "เจ้าจะทำอะไรได้? เจ้าจะใช้เล่ห์เหลี่ยมที่เจ้าถนัดมาจัดการกับข้าหรือ? บอกตามตรง ข้าไม่กลัวเจ้าเลยแม้แต่น้อย" อนาวินก้าวมายืนขวางระหว่างแพรวากับเรน "ข้าเตือนเจ้าแล้วเรน นี่มันเรื่องของเราสองคน" "เรื่องของเจ้าสองคน?" เรนเลิกคิ้วสูง "แล้วข้าล่ะ? ข้าควรจะปล่อยให้เจ้าจมปลักอยู่กับผู้หญิงที่พร้อมจะหักหลังเจ้าได้ทุกเมื่ออย่างนั้นหรือ? เจ้าลืมสัญญาที่เราเคยให้ไว้กับข้าแล้วหรือไง?" คำพูดของเรนทำให้แพรวานึกถึงสิ่งที่เธอได้ยินมา เรื่องที่เรนกับอนาวินมีความผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง และมีบางสิ่งบางอย่างที่ผูกมัดพวกเขาไว้ "คุณเรนคะ" แพรวาตัดสินใจพูด "ฉันเข้าใจว่าคุณเป็นห่วงคุณอนาวิน แต่กรุณาให้โอกาสฉันได้พิสูจน์ตัวเอง" เรนหันมามองแพรวา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยังมีความเคลือบแคลงสงสัย "พิสูจน์? เจ้าจะพิสูจน์อย่างไร? ด้วยคำพูดหวานๆ ที่เจ้าถนัดงั้นหรือ?" "ไม่ค่ะ" แพรวาตอบ "ด้วยการกระทำ" เธอหันไปมองอนาวิน "คุณอนาวินคะ ฉันอยากจะขอเวลา...เวลาที่จะทำให้คุณแน่ใจว่าฉันไม่ใช่แพงขวัญคนเดิม และฉันก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะทำร้ายคุณ" อนาวินมองแพรวาอย่างพิจารณา ดวงตาของเขาสื่อถึงความเชื่อใจ แต่ก็ยังมีความลังเลเจืออยู่ "แพรวา...ข้าเชื่อเจ้า" เขาตอบเสียงหนักแน่น "แต่คำพูดของเรนก็มีส่วนที่ทำให้ข้าต้องคิด" "ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าคิด" เรนแทรกขึ้น "ข้าต้องการให้เจ้าเห็น" "แล้วเจ้าจะให้ข้าเห็นอะไร?" อนาวินถามอย่างเหนื่อยหน่าย "ความจริง" เรนตอบสั้นๆ "ความจริงที่เจ้ากำลังปฏิเสธ" แพรวาถอนหายใจ รู้สึกได้ว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลายไปอีกขั้น ความสัมพันธ์ของเธอกับอนาวินที่เพิ่งจะเริ่มตั้งไข่ ก็กำลังจะถูกบั่นทอนลงด้วยความไม่ไว้วางใจของเรน "คุณอนาวินคะ" แพรวาพูด "ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณเรนนะคะ" เธอหันไปทางเรน "คุณเรนคะ ฉันรู้ว่าคุณกำลังสงสัยในตัวฉัน และฉันก็จะพยายามทำให้คุณเชื่อใจฉันให้ได้" เรนเลิกคิ้ว "เจ้าแน่ใจหรือ? เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำได้?" "ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ตอนนี้...ฉันอยากจะขอให้คุณเลิกกล่าวหาฉัน และให้เวลาฉันกับคุณอนาวินได้พูดคุยกันตามลำพัง" เรนเงียบไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองทั้งสองคนอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้" เขาตอบเสียงเรียบ "แต่ถ้าเจ้าทำอะไรที่ทำให้ข้าผิดหวัง...ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆ แน่นอน" พูดจบ เรนก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้อนาวินกับแพรวายืนอยู่ตามลำพังอีกครั้ง บรรยากาศที่เคยสงบสุขก็กลับมาอึดอัดอีกครั้ง "เขา...ไม่เคยเชื่อใจฉันเลยจริงๆ" แพรวาพึมพำ "อย่าไปสนใจเขาเลย" อนาวินบอก "เขาเป็นแบบนี้เสมอ เขาคิดว่าเขารู้จักข้าดีที่สุด" "แต่คุณอนาวินคะ" แพรวาหันไปหาเขา "เขาพูดถูกในบางส่วนนะคะ" "หมายความว่าอย่างไร?" อนาวินถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ฉันเข้ามาในชีวิตคุณโดยไม่ได้ตั้งใจ" แพรวาอธิบาย "และฉันก็มีอดีตที่...อาจจะทำให้คุณไม่สบายใจ" เธอตัดสินใจรวบรวมความกล้า "คุณอนาวินคะ ฉันอยากจะบอกความจริงทั้งหมดให้คุณฟัง" อนาวินมองเธอด้วยสายตาที่สื่อถึงความพร้อม "ข้าพร้อมจะฟัง" แพรวาเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น เรื่องราวของการย้อนเวลา การเข้ามาอยู่ในร่างของแพงขวัญ ความตั้งใจแรกเริ่มที่ต้องการเพียงแค่เอาตัวรอด และความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับเขา เธอเล่าถึงความขัดแย้งในใจ การต่อสู้กับความรู้สึกผิด และความปรารถนาที่จะเป็นคนที่ดีกว่าเดิม "ฉันรู้ว่ามันฟังดูเหลือเชื่อ" แพรวาพูดตอนท้าย "แต่ทั้งหมดที่ฉันเล่ามาคือความจริงค่ะ" อนาวินเงียบไปนาน เขาเดินไปยืนพิงต้นไม้ใหญ่ มองออกไปยังกลุ่มแขกที่ยังคงสนุกสนานอยู่ด้านใน แพรวาเฝ้ามองเขาด้วยความลุ้นระทึก เธอไม่รู้ว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไร เธอได้เปิดเผยทุกอย่างแล้ว ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเขาว่าจะยอมรับมันได้หรือไม่ "แพรวา" ในที่สุดอนาวินก็เอ่ยขึ้น "ข้า...ยอมรับว่ามันยากที่จะเชื่อ" เขาหันกลับมามองเธอ "แต่สิ่งที่เจ้าพูดออกมา มันสอดคล้องกับหลายๆ สิ่งที่ข้าสังเกตเห็นมาตลอด" "คุณเชื่อฉันจริงๆ หรือคะ?" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ข้าเลือกที่จะเชื่อ" อนาวินเดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง "เพราะข้ารู้สึกได้ว่า เจ้ากำลังพูดความจริง" เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอ "และสิ่งที่สำคัญกว่านั้น...คือความรู้สึกของข้าที่มีต่อเจ้า" แพรวาเบิกตากว้าง "ความรู้สึกของคุณ...?" "ใช่" อนาวินพยักหน้า "ไม่ว่าเจ้าจะเป็นแพงขวัญ หรือเป็นแพรวา...ข้าก็รู้สึกผูกพันกับเจ้า" เขาเอื้อมมือมาประคองใบหน้าของเธอไว้ "ความรู้สึกนี้...มันไม่ใช่เรื่องที่เจ้าสามารถเสกสร้างขึ้นมาได้" คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจ เธอไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเธอจะได้ยินคำพูดแบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เธอได้เปิดเผยความจริงทั้งหมด "ขอบคุณค่ะคุณอนาวิน" แพรวากล่าวเสียงสั่นเครือ "ฉัน...ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาในค่ำคืนนั้นดูเหมือนจะโรแมนติกกว่าเดิม ท่ามกลางความวุ่นวายและข้อสงสัยที่ยังคงมีอยู่ ความสัมพันธ์ของแพรวาและอนาวินก็กำลังก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแกร่ง แต่เส้นทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอุปสรรค โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากเรนที่ยังคงจับตาดูพวกเขาอยู่