หลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง แพรวาและอนาวินก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น พูดคุยกันอย่างเปิดอก และมีความเข้าใจกันมากขึ้น แพรวาพยายามปรับตัวให้เข้ากับบทบาทใหม่ของเธอ ในฐานะแพรวาที่กำลังจะแต่งงานกับอนาวิน ทว่า ความสงบสุขที่ได้รับมากลับอยู่ได้ไม่นานนัก เรนยังคงคอยจับตาดูพวกเขาอยู่เสมอ เขามักจะหาเรื่องเข้ามาพูดคุยกับอนาวิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีแพรวาอยู่ด้วย ทุกครั้งที่พบกัน สีหน้าของเรนมักจะเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและความไม่พอใจ "เจ้าแน่ใจหรืออนาวิน?" เรนถามขึ้น ขณะที่เขากำลังนั่งดื่มชาอยู่กับอนาวินในห้องนั่งเล่น แพรวาเองก็นั่งอยู่ตรงนั้นด้วย แต่พยายามทำตัวให้เป็นส่วนหนึ่งของฉากหลัง "ว่าการตัดสินใจของเจ้ามันถูกต้องแล้ว?" อนาวินวางถ้วยชาลง "ข้าแน่ใจ" เขาตอบเสียงหนักแน่น "ข้าเลือกแพรวา" "เจ้ากำลังจะทำลายทุกอย่าง" เรนกล่าว "เจ้ากำลังจะทำให้คำสาบานของเราเป็นหมัน" "ข้าไม่ได้กำลังทำลายอะไร" อนาวินแย้ง "ข้าแค่กำลังเลือกทางเดินของข้าเอง" "ทางเดินที่อาจจะนำไปสู่หายนะ" เรนพึมพำ "เจ้าไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้" แพรวาเริ่มรู้สึกอึดอัดกับบทสนทนาของทั้งสองคน เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เรนกำลังปิดบังอนาวินอยู่ "คุณเรนคะ" แพรวาตัดสินใจเอ่ยขึ้น "ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ ฉันยินดีนะคะ" เรนหันมามองแพรวา สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา "เจ้าคิดว่าเจ้าจะช่วยอะไรได้? เจ้ามันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่เข้ามาปั่นหัวอนาวิน" "ฉันไม่ได้ปั่นหัวเขาค่ะ" แพรวาตอบเสียงเบา "ฉันมีความรู้สึกที่แท้จริงต่อคุณอนาวิน" "ความรู้สึกที่แท้จริงอย่างนั้นหรือ?" เรนหัวเราะเยาะ "เจ้าแน่ใจหรือว่ามันเป็นความรู้สึกของเจ้าเอง? หรือเป็นเพราะเจ้าถูกเลี้ยงดูมาให้เอาแต่ใจตัวเอง?" คำพูดของเรนเหมือนจะตรงจุด จนแพรวารู้สึกจุกในอก เธอรู้ว่าเรนกำลังพยายามที่จะพูดถึงอดีตของแพงขวัญ ซึ่งเป็นอดีตที่เธอพยายามจะหนีไปให้พ้น "คุณเรนคะ" แพรวาพูดเสียงสั่น "ฉันไม่ใช่แพงขวัญคนเดิมอีกต่อไปแล้ว" "เจ้าอาจจะเปลี่ยนไป" เรนยอมรับ "แต่แก่นแท้ของเจ้า...มันยังคงอยู่ที่เดิม" อนาวินมองเรนด้วยความโกรธ "พอได้แล้วเรน! ข้าบอกเจ้าแล้วว่าอย่าแตะต้องแพรวา" "ข้าเพียงแค่เตือนสติเจ้า" เรนกล่าว "เจ้ากำลังจะหลงผิด" "ข้าไม่ได้หลงผิด" อนาวินยืนยัน "ข้าแค่กำลังทำตามหัวใจของข้า" เรนลุกขึ้นยืน "ถ้าเจ้าเลือกทางนี้...ก็อย่ามาเสียใจทีหลัง" เขากล่าว "ข้าได้เตือนเจ้าแล้ว" พูดจบ เรนก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อนาวินกับแพรวานั่งนิ่งอยู่ด้วยกัน "เขา...เหมือนจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับฉัน" แพรวาพูดด้วยน้ำเสียงกังวล อนาวินจับมือแพรวาไว้ "อย่าคิดมาก" เขาบอก "ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเสมอ" "แต่ฉันกลัวค่ะ" แพรวากล่าว "กลัวว่าความจริงเกี่ยวกับอดีตของแพงขวัญจะย้อนกลับมาทำร้ายเรา" "เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน" อนาวินยืนยัน "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว งานแต่งงานของแพรวาและอนาวินใกล้เข้ามาทุกที ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปด้วยดี แต่ลึกๆ แล้ว แพรวาก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ เรนยังคงคอยวนเวียนอยู่รอบๆ พวกเขาเสมอ เหมือนเงาสะท้อนที่พร้อมจะปรากฏตัวขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ วันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังเดินอยู่ในสวน เธอก็ได้ยินเสียงของเรนดังขึ้นจากด้านหลัง "เจ้าคิดว่าเจ้าจะหนีความจริงพ้นไปได้ตลอดหรือ?" เรนถาม แพรวาหันไปมองเขาอย่างระแวง "คุณเรนคะ" "เจ้าคิดว่าการแต่งงานกับอนาวินจะทำให้เจ้าลืมอดีตไปได้งั้นหรือ?" เรนเดินเข้ามาใกล้ "เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถหลอกทุกคนได้ตลอดไปงั้นหรือ?" "ฉันไม่ได้หลอกใครค่ะ" แพรวาตอบเสียงแข็ง "ฉันกำลังพยายามที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่" "ชีวิตใหม่ที่อยู่บนคำโกหก" เรนหัวเราะเยาะ "เจ้าคิดว่าอนาวินจะทนรับความจริงเกี่ยวกับเจ้าได้นานแค่ไหน? เมื่อเขาได้รู้ว่าเจ้าไม่ใช่แพงขวัญที่เขาคิด" "คุณเรนคะ" แพรวาพยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันได้บอกความจริงกับคุณอนาวินไปแล้ว" "ความจริงบางส่วน" เรนแย้ง "เจ้าบอกเขาว่าเจ้ามาจากโลกอื่น แต่เจ้าไม่ได้บอกเขาว่าเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร และเจ้ามีพลังมากแค่ไหน" แพรวากลืนน้ำลาย รู้สึกได้ว่าเรนรู้มากกว่าที่เธอคิด "คุณเรนคะ กรุณาอย่าทำให้เรื่องมันยากไปกว่านี้เลย" "ข้าเพียงแค่ต้องการให้เจ้าตระหนักถึงความจริง" เรนกล่าว "อนาวินเป็นคนดี เขาคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้" "และฉันก็ไม่คู่ควรกับเขาอย่างนั้นหรือคะ?" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "เจ้าคู่ควรกับความเจ็บปวดที่เจ้าได้รับมาในอดีต" เรนตอบ "ไม่ใช่ความรักของอนาวิน" คำพูดนั้นทำเอาแพรวาถึงกับน้ำตาคลอ เธอไม่เคยเจอใครที่พูดจาทำร้ายจิตใจเธอได้มากเท่านี้มาก่อน "ถ้าคุณเรนคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณอนาวิน" แพรวาพูดเสียงสั่น "ก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินฉัน" "ข้ามีสิทธิ์" เรนกล่าว "เพราะข้ารักอนาวิน" แพรวาเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี "เจ้าจะทำอย่างไรต่อไป?" เรนถาม "เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย? เจ้าจะหนีไปอีกครั้งหรือ?" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเรน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะไม่หนีไปไหนทั้งนั้น" เธอตอบ "ฉันจะสู้เพื่อความรักของฉัน" เรนมองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ยังมีความเคลือบแคลงสงสัย "เจ้าแน่ใจหรือ?" "ฉันแน่ใจค่ะ" แพรวาตอบ "และคุณอนาวินก็จะอยู่เคียงข้างฉัน" เรนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้" เขาตอบเสียงเรียบ "ข้าจะรอดู" พูดจบ เรนก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้แพรวาอยู่ตามลำพัง ท่ามกลางสวนอันเงียบสงัด ความขัดแย้งที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับเรน และระหว่างอนาวินกับเรน กำลังจะนำพาพวกเขาไปสู่พายุครั้งใหญ่ ที่อาจจะพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างให้พังทลายลงได้