ยามเช้าวันใหม่ที่สดใสทาบทาท้องฟ้าสีคราม แต่ในหัวใจของแพรวากลับมีมรสุมลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ การใช้ชีวิตคู่กับอนาวินหลังจากงานเลี้ยงวันนั้นดูเหมือนจะราบรื่นตามที่เธอคาดหวังไว้ พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น สนทนากันเปิดอก และดูเหมือนจะมีความเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้นจริงๆ แพรวาเองก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อสวมบทบาท "แพรวา" ในร่างใหม่นี้ให้สมบูรณ์แบบ เธอเรียนรู้ที่จะปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของหญิงสาวที่กำลังจะแต่งงานกับอนาวิน ไม่ใช่ในฐานะนางร้ายผู้ถูกทอดทิ้งอีกต่อไป แต่เป็นเจ้าสาวผู้กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่เธอ... เริ่มรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอนาวิน" แพรวากล่าวทักทายอย่างสดใสเมื่อพบอนาวินที่โต๊ะอาหารเช้า เขาดูดีเสมอในยามเช้า แม้จะไม่ได้แต่งตัวเป็นทางการนัก ผมยุ่งเล็กน้อยจากการพลิกตัวไปมาบนหมอน ดวงตาคมที่มักจะฉายแววเย็นชาเมื่อมองเธอในตอนแรกๆ บัดนี้กลับอ่อนโยนลงไปมาก "วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ" อนาวินเงยหน้าขึ้นมองเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อรุณสวัสดิ์ครับแพรวา ไม่ต้องพิธีรีตองขนาดนั้นก็ได้ เราอยู่บ้านเดียวกันแล้วนะ" เขาเลื่อนเก้าอี้ออกและผายมือเชิญให้เธอนั่งลงข้างๆ "วันนี้ผมคงต้องเข้าประชุมแต่เช้าหน่อย มีเรื่องสำคัญที่ต้องสะสาง แต่เย็นนี้เราไปทานข้าวข้างนอกกันนะ" "ได้ค่ะ" แพรวารับคำอย่างว่าง่าย เธอตักข้าวต้มปลาใส่ชามของตัวเองอย่างใจเย็น พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ ความสัมพันธ์ของเธอกับอนาวินกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขากลายเป็นคนอบอุ่น ดูแลเอาใจใส่เธอมากขึ้น มีความเป็นห่วงเป็นใยในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เคยแสดงออกมาในตอนแรกเลย "มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" อนาวินถามขึ้นขณะที่กำลังจะลุกออกจากโต๊ะ "ไม่มีค่ะ คุณรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะสายเอา" แพรวาตอบพร้อมส่งยิ้มให้เขา แต่แล้ว ขณะที่อนาวินกำลังจะเดินออกจากห้องอาหาร สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว แววตาของเขาฉายแววสงสัยบางอย่าง "นั่นอะไรน่ะแพรวา" เขาชี้ไปยังกล่องกระดาษสีขาวขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้แจกันดอกไม้ แพรวาหันไปมองตามนิ้วของเขา หัวใจของเธอเต้นระส่ำขึ้นมาทันที กล่องใบนั้นคืออะไรกันแน่? เธอจำไม่ได้เลยว่าเคยเห็นมันมาก่อน "เอ่อ... ไม่ทราบค่ะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามรวบรวมสติ อนาวินเดินเข้าไปหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาเปิดมันออก ข้างในมีสร้อยคอเส้นเล็กๆ ฝังเพชรเม็ดเล็กๆ ห้อยอยู่ สร้อยคอเส้นนี้สวยงามมาก แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ... มันไม่ใช่สไตล์ของแพรวาเลยแม้แต่น้อย "นี่ของใคร" น้ำเสียงของอนาวินเปลี่ยนไปทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนกลับฉายแววเย็นชาและแข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันกลับมามองแพรวา ใบหน้าของเขาบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด แพรวาถึงกับหน้าซีดเผือด เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี "ฉัน... ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะคุณอนาวิน" เธอพยายามจะเอื้อมมือไปหยิบกล่อง แต่เขากลับชักมือกลับไปอย่างรวดเร็ว "ไม่รู้หรือไม่อยากบอก" เขาเน้นเสียงที่คำว่า 'ไม่อยากบอก' "แพรวา นี่มันอะไรกันแน่" "ฉันสาบานได้เลยค่ะ ว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย" แพรวาเริ่มรู้สึกถึงความตื่นตระหนก เธอไม่เคยโกหกอนาวินนับตั้งแต่เธอมาอยู่ในร่างนี้ แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา "บางที... อาจจะเป็นของใครสักคนทำตกไว้ หรือเปล่าคะ" "ของใครทำตกไว้" อนาวินยิ้มเยาะ "แล้วใครจะมาทำของแบบนี้ตกไว้ในบ้านของเรา แล้ววางไว้ใต้แจกันดอกไม้แบบนี้" เขาเดินวนไปมาอย่างหงุดหงิด "หรือว่า... เธอแอบซ่อนมันไว้" "ไม่ค่ะ! ฉันไม่ได้แอบซ่อนมันไว้จริงๆ" แพรวาเกือบจะร้องไห้ออกมา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้ "คุณเชื่อฉันเถอะนะคะ" "เชื่อ" อนาวินหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "แต่สิ่งที่เห็นมันยากที่จะเชื่อ" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา "ฉันจะไปประชุม แต่เรื่องนี้... เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง" เขาเดินออกไป ทิ้งแพรวาให้ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่รู้ว่าใครเป็นคนนำสร้อยคอเส้นนั้นมาวางไว้ที่นี่ และทำไมถึงเป็นเช่นนั้น มันอาจจะเป็นอุบัติเหตุ หรืออาจจะเป็นแผนการบางอย่างของใครบางคนที่ต้องการสร้างความร้าวฉานระหว่างเธอกับอนาวิน เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวอีกครั้ง หยิบกล่องเปล่านั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง มองไปรอบๆ เพื่อหาเบาะแส แต่ก็ไม่พบอะไร เธอพยายามนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ งานเลี้ยงของเธอและอนาวินดูเหมือนจะจบลงอย่างสวยงาม ไม่มีใครแสดงท่าทีผิดปกติออกมาเลย "ใครกันนะ ที่จะทำแบบนี้" แพรวากระซิบกับตัวเอง ความรู้สึกไม่ไว้ใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ ไม่ใช่ต่ออนาวิน แต่เป็นต่อสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นรอบตัวเธอ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตามอง และทุกการกระทำของเธอกำลังถูกตีความไปในทางที่ผิด ในวันเดียวกันนั้นเอง ขณะที่แพรวากำลังนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากป้าของเธอ ป้าของเธอเป็นคนที่มีท่าทีแปลกๆ และดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างปิดบังอยู่ "แพรวาจ๊ะ เป็นยังไงบ้าง" เสียงของป้าดังขึ้นอย่างร่าเริง "ก็ดีค่ะป้า มีอะไรหรือเปล่าคะ" แพรวาถามอย่างระแวดระวัง "เปล่าหรอกจ้ะ แค่โทรมาถามไถ่ เห็นว่าใกล้จะแต่งงานแล้ว มีอะไรให้ป้าช่วยบอกได้นะ" "ขอบคุณค่ะป้า" แพรวารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นไปทั่วสันหลัง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะไว้ใจป้าของเธอได้แค่ไหน "ป้าคะ... เมื่อคืนที่งานเลี้ยง ป้าเห็นใครแปลกๆ บ้างไหมคะ" "แปลกๆ เหรอ" ป้าทำเสียงครุ่นคิด "ก็ไม่นะ แพรวาเป็นอะไรไป ทำไมถามแบบนี้" "เปล่าค่ะ แค่สงสัยน่ะค่ะ" แพรวาพยายามกลบเกลื่อน "มีคนเอาของบางอย่างมาวางไว้ที่บ้านฉัน ฉันไม่รู้ว่าของใคร" "ของใครล่ะ" ป้าถามเสียงกระตือรือร้น "เป็นของมีค่าหรือเปล่า" "ก็... ค่อนข้างสวยค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" "อืม... ป้าไม่เห็นนะ" ป้าตอบอย่างรวดเร็วเกินไป "แต่ถ้ามีอะไรให้ป้าช่วยบอกได้นะจ๊ะ ป้าเป็นห่วงหลาน" "ค่ะป้า" แพรวารับคำ แต่ความสงสัยในใจของเธอยิ่งทวีคูณขึ้น ป้าของเธออาจจะกำลังพูดโกหก หรือเธออาจจะรู้บางอย่างแต่ไม่ยอมบอก หลังจากวางสายจากป้า แพรวาก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน ความสัมพันธ์ที่กำลังจะแน่นแฟ้นกับอนาวิน กำลังถูกทดสอบด้วยเหตุการณ์ที่เหนือความคาดหมาย และเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากลกำลังเกิดขึ้นรอบตัวเธอ อนาวินกลับมาถึงบ้านในตอนเย็นด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนล้า แต่แววตาของเขาก็ยังคงฉายแววสงสัยอยู่ "แพรวา" เขาเรียกเสียงเบาขณะที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น "เราคุยกันหน่อยได้ไหม" แพรวาพยักหน้า เธอเดินเข้าไปหาเขา "คุณอนาวินคะ ฉันอยากจะบอกคุณว่า ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าสร้อยเส้นนั้นมันมาจากไหน" "ผมรู้" อนาวินตอบ "ผมคุยกับแม่แล้ว แม่บอกว่าสร้อยเส้นนั้นเป็นของญาติห่างๆ ของแม่ที่เคยมาพักที่นี่เมื่อหลายเดือนก่อน แล้วอาจจะทำตกไว้" แพรวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอโล่งใจที่อนาวินเชื่อเธอ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมญาติห่างๆ ของเขาถึงเพิ่งมาทำตกไว้ตอนนี้ แล้วทำไมถึงมาวางไว้ในที่ที่ดูไม่ปกติเช่นนั้น "จริงเหรอคะ" "ใช่" อนาวินมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลง "ผมขอโทษที่เมื่อเช้าผมใส่อารมณ์ไปหน่อย ผมแค่... เป็นห่วง" "ฉันเข้าใจค่ะ" แพรวาตอบพร้อมส่งยิ้มให้เขา "ขอบคุณนะคะที่เชื่อฉัน" ถึงแม้ว่าปัญหาเรื่องสร้อยคอจะคลี่คลายลงไปแล้ว แต่ความรู้สึกไม่ไว้ใจที่ก่อตัวขึ้นในใจของแพรวาก็ยังคงอยู่ เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างที่กำลังคุกคามความสัมพันธ์ของเธอกับอนาวิน และเธอจะต้องหาคำตอบให้ได้ว่ามันคืออะไร