ความสัมพันธ์ระหว่างแพรวากับอนาวินเหมือนจะกลับมาเป็นปกติหลังจากเหตุการณ์สร้อยคอวันนั้น อนาวินอธิบายว่าสร้อยเส้นนั้นเป็นของญาติห่างๆ ของเขาที่เคยมาพักที่บ้านนานแล้ว และอาจจะทำตกไว้โดยไม่รู้ตัว แพรวาเองก็พยายามเชื่อเช่นนั้น เพราะเธอไม่ต้องการให้ความไม่ไว้ใจเล็กๆ น้อยๆ มาบั่นทอนความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างสวยงามของพวกเขา แต่กระนั้น ในส่วนลึกของจิตใจ แพรวาก็ยังคงรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอรู้สึกเหมือนมีเงาบางอย่างกำลังจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของเธอดูเหมือนจะถูกตีความไปในทางที่ผิด และเธอก็ไม่แน่ใจว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังสิ่งเหล่านี้ "เย็นนี้เราไปทานดินเนอร์ที่ร้านอาหารใหม่กันนะ" อนาวินชวนขณะที่พวกเขากำลังนั่งดูทีวีอยู่ด้วยกันในยามเย็น "ดีเลยค่ะ" แพรวาตอบพร้อมรอยยิ้ม "ฉันอยากไปลองร้านนั้นมานานแล้ว" "ผมจองโต๊ะไว้แล้ว" อนาวินกล่าว "หวังว่าเธอจะชอบ" บรรยากาศในร้านอาหารหรูหราแห่งนั้นเต็มไปด้วยผู้คนที่มีรสนิยม แพรวารู้สึกประทับใจกับการตกแต่งร้านที่สวยงามและอาหารที่รสชาติเยี่ยม เธอและอนาวินพูดคุยกันอย่างออกรส หัวเราะไปด้วยกัน ราวกับว่าเหตุการณ์ในวันนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเลย "คุณอนาวินคะ" แพรวาเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังจิบไวน์ "ถ้าสมมติว่า... ถ้ามีใครสักคนพยายามจะสร้างความเข้าใจผิดระหว่างเรา คุณจะเชื่อใจฉันไหมคะ" อนาวินวางแก้วไวน์ลง เขามองมาที่แพรวาด้วยสายตาที่อ่อนโยน "แพรวา ผมบอกเธอไปแล้วใช่ไหม ว่าผมเชื่อใจเธอ" "แต่บางที..." แพรวาลังเล "ถ้ามีหลักฐานบางอย่างที่ทำให้คุณสงสัยในตัวฉันจริงๆ ล่ะคะ" "ไม่มีอะไรจะทำให้ผมสงสัยในตัวเธอได้หรอก" อนาวินยื่นมือมาจับมือของเธอไว้ "ผมรู้จักเธอดีพอ" คำพูดของอนาวินทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นในหัวใจ แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างอยู่ เธอยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง ขณะที่พวกเขากำลังจะลุกออกจากร้านอาหาร ก็มีพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเดินเข้ามาหาพวกเขา "คุณแพรวาคะ" พนักงานคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความลังเล "มีคนฝากนี่มาให้คุณค่ะ" พนักงานเสิร์ฟยื่นซองจดหมายสีขาวมาให้แพรวา แพรวารับมันมาด้วยความงุนงง เธอไม่รู้จักใครที่นี่เลย "ขอบคุณค่ะ" แพรวาตอบ "แต่ใครคือคนฝากคะ" "เขาไม่ได้บอกชื่อค่ะคุณแพรวา" พนักงานเสิร์ฟตอบ "แต่เขาบอกว่า... เป็นของขวัญจากคนที่ไม่ต้องการให้คุณมีความสุข" แพรวารู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง เธอเปิดซองจดหมายออก ข้างในมีรูปภาพที่ทำให้เธอถึงกับหน้าซีดเผือด รูปภาพนั้นเป็นรูปของเธอกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ผู้ชายคนนั้นกำลังโอบไหล่เธอ และทั้งคู่กำลังยิ้มให้กล้อง แต่ที่น่าตกใจที่สุดคือ... ภาพนั้นดูเหมือนจะถูกตัดต่อมาอย่างแนบเนียนจนแทบจะแยกไม่ออกว่าเป็นของจริงหรือของปลอม "นี่มันอะไรกัน" อนาวินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอมองหน้าอนาวินอย่างตื่นตระหนก "คุณอนาวินคะ ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลย" "ไม่รู้?" อนาวินถามเสียงแข็ง "แล้วรูปนี่มันคืออะไร" "ฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะ" แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันไม่เคยถ่ายรูปกับผู้ชายคนนี้ ฉันไม่เคยเจอเขาด้วยซ้ำ" "แต่รูปมันดูเหมือนจริงมากเลยนะ แพรวา" อนาวินกล่าว "เธอแน่ใจเหรอว่าไม่เคยเจอเขา" "แน่ใจค่ะ" แพรวาพยายามรวบรวมสติ "ฉันแน่ใจที่สุด" อนาวินหยิบรูปภาพนั้นขึ้นมาดู เขาพิจารณารูปภาพอย่างละเอียด สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่แน่ใจ "ใครกันที่ทำแบบนี้" แพรวากระซิบกับตัวเอง "ใครกันที่พยายามจะทำลายความสัมพันธ์ของเรา" "เรากลับบ้านกันเถอะ" อนาวินกล่าวเสียงเรียบ เขาดูเหมือนจะพยายามสงบสติอารมณ์ แต่แพรวาก็สัมผัสได้ถึงรอยร้าวบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นในความสัมพันธ์ของพวกเขา ตลอดทางกลับบ้าน ทั้งคู่เงียบกัน ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง แพรวารู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกลืนกินด้วยความหวาดระแวง เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้กับอนาวินอย่างไรดี เมื่อกลับถึงบ้าน แพรวาก็เข้าไปนั่งในห้องนอนทันที เธอเปิดรูปภาพนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง เธอพยายามมองหาข้อผิดพลาดที่อาจจะบ่งบอกว่ารูปนี้ถูกตัดต่อ แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่ชัดเจน "ใครกันนะ" เธอถามตัวเองซ้ำๆ ในขณะนั้นเอง ประตูห้องนอนก็เปิดออก อนาวินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเคร่งเครียด "แพรวา" เขาเรียกเสียงเบา "เราต้องคุยกัน" แพรวาหันไปมองเขา "ค่ะ" "ผม... ผมไม่รู้จะเชื่อใครดี" อนาวินกล่าว "รูปนี้มันดูเหมือนจริงมาก" "แต่ฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้" แพรวาตอบเสียงสั่น "ผมรู้" อนาวินถอนหายใจ "แต่ผมก็เห็นใจคนที่ส่งรูปมาให้เธอด้วย เขาคงมีเหตุผลบางอย่าง" คำพูดของอนาวินทำให้แพรวาแทบจะหัวใจสลาย เขากำลังจะเชื่อคำกล่าวอ้างของคนแปลกหน้า และกำลังเริ่มสงสัยในตัวเธอ "คุณอนาวินคะ" แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสิ้นหวัง "คุณจำคำพูดของคุณเมื่อกี้ได้ไหมคะ ว่าคุณเชื่อใจฉัน" "ผมก็พยายามอยู่" อนาวินตอบ "แต่เรื่องนี้มันยาก" แพรวารู้สึกราวกับว่ากำแพงที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายสัปดาห์กำลังพังทลายลงไปต่อหน้าต่อตาเธอ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมโชคชะตาถึงได้เล่นตลกกับเธอเช่นนี้ "ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉัน" แพรวากล่าวเสียงเบา "เราก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันอีกต่อไป" อนาวินมองเธอด้วยความตกใจ "แพรวา เธอพูดอะไร" "ฉันพูดในสิ่งที่ฉันคิดค่ะ" แพรวาตอบ "ถ้าความเชื่อใจหายไปแล้ว ความสัมพันธ์ของเราก็คงไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป" เธอเดินออกจากห้องนอนไป ทิ้งอนาวินให้ยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง รอยร้าวที่เคยซ่อนเร้น บัดนี้ได้เผยตัวออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ พร้อมที่จะพัดพาเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาสร้างขึ้นมาจนถึงตอนนี้ให้พังทลายลง