เมื่อชั้นหนังสือเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องทางลับที่มืดมิด ทั้งแพรวา อนาวิน และชายปริศนาต่างยืนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง แสงตะเกียงในมือของอนาวินส่องเข้าไปในความมืด เผยให้เห็นบันไดหินที่ทอดยาวลงไปเบื้องล่าง "ข้า... ข้าไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" ชายปริศนาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก แววตาของเขาฉายประกายของความตกใจและไม่เชื่อ "จริงหรือครับ" แพรวาถามอย่างไม่เชื่อเช่นกัน "ท่านเป็นเจ้าของบ้านแท้ๆ แต่กลับไม่รู้ว่ามีห้องลับซ่อนอยู่" "ข้า... ข้าย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน" ชายปริศนาอธิบายอย่างรีบร้อน "บ้านหลังนี้เก่าแก่มาก มีเรื่องราวมากมายที่ข้าอาจจะยังไม่รู้" อนาวินมองชายตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาเห็นความตื่นตระหนกที่ฉายชัดในดวงตาของอีกฝ่าย ซึ่งดูเหมือนจะไม่ได้เสแสร้ง "แล้วท่านคิดว่าใครเป็นคนสร้างห้องนี้ขึ้นมา" อนาวินถาม "ข้าไม่รู้" ชายปริศนาตอบ "อาจจะเป็นเจ้าของบ้านคนเก่าๆ" "แต่เหตุใดจึงต้องซ่อนห้องนี้ไว้" แพรวาเอ่ยถาม "และซ่อนอะไรไว้ข้างใน" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ" อนาวินพูด ดวงตาของเขามองไปยังทางเข้าห้องลับ "ข้าว่า... เราควรจะลงไปดู" "เดี๋ยวก่อน" ชายปริศนาพูดรั้งไว้ "มันอาจจะอันตราย" "อันตรายจากอะไรครับ" แพรวาถาม "หรือท่านรู้ว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างใน" "ข้าไม่รู้" ชายปริศนาตอบ "แต่โดยสัญชาตญาณ ข้ารู้สึกว่าไม่ควรเข้าไป" "แต่เรามาถึงขั้นนี้แล้ว" อนาวินยืนยัน "เราต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น" อนาวินก้าวเข้าไปในช่องทางลับก่อน เขาถือตะเกียงน้ำมันนำทางลงไปตามบันไดหินที่เปียกชื้นและลื่น แพรวาเดินตามติดๆ โดยไม่ลังเล "ท่านจะมาด้วยไหมครับ" อนาวินหันไปถามชายปริศนา ชายปริศนาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วพยักหน้า "ข้าจะไปด้วย" ทั้งสามคนค่อยๆ เดินลงไปในความมืด เสียงฝีเท้าสะท้อนไปมาตามผนังหิน บรรยากาศอึดอัดและน่าขนลุก แพรวากอดแขนของอนาวินแน่นขึ้น "เย็นจังเลยนะคะ" แพรวากระซิบ "เหมือนอุณหภูมิข้างในต่ำกว่าข้างนอกมาก" "อากาศมันถ่ายเทไม่สะดวก" อนาวินตอบ "ก็คงเป็นแบบนี้แหละ" เมื่อลงมาถึงชั้นล่างสุดของบันได พวกเขาก็พบกับห้องโถงขนาดเล็กที่ปูด้วยพื้นหินเย็นเฉียบ มีแสงสลัวๆ ส่องลอดมาจากช่องทางลับที่พวกเขาเพิ่งเดินลงมา "ที่นี่คืออะไร" ชายปริศนาเอ่ยถามอย่างพิศวง "ดูเหมือนจะเป็นห้องทำงาน หรือห้องเก็บของลับ" อนาวินตอบ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ในห้องโถงนั้นมีโต๊ะทำงานไม้เก่าแก่ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีเอกสารกระดาษจำนวนมากวางอยู่ กระจัดกระจายเต็มไปหมด และมีตะเกียงน้ำมันอีกดวงหนึ่งที่ดับสนิทตั้งอยู่ข้างๆ "มีอะไรอยู่บนโต๊ะนั่น" แพรวาถาม อนาวินเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน เขาหยิบตะเกียงน้ำมันอีกดวงที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วจุดมัน ทำให้ห้องโถงสว่างขึ้นอีกเล็กน้อย "เอกสาร" อนาวินตอบ "ดูเหมือนจะเป็นบันทึกเก่าๆ" แพรวาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เอกสารเหล่านั้นเป็นภาษาโบราณที่เธอไม่คุ้นเคย แต่เมื่อสังเกตดีๆ เธอก็เห็นรูปภาพบางส่วนที่วาดอยู่บนกระดาษ "รูปพวกนี้..." แพรวาชี้ไปที่รูปภาพ "มันเหมือนกับ... รูปที่อยู่ในสมุดบันทึกของท่านพ่อ" อนาวินหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดูอย่างตั้งใจ รูปภาพบนเอกสารนั้นคล้ายคลึงกับภาพวาดในสมุดบันทึกของบิดาของเขาจริงๆ "นี่มันอะไรกัน" อนาวินพึมพำ "ดูเหมือนจะเป็นเรื่องราวในอดีต" แพรวาพูด "เกี่ยวกับ... การสืบหาอะไรบางอย่าง" "การสืบหาอะไร" ชายปริศนาถาม "ไม่แน่ใจ" อนาวินตอบ "แต่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับ... พลังงานบางอย่าง" ทันใดนั้น ชายปริศนาที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องก็ร้องเสียงหลง "นั่นมันอะไร!" เขาตะโกน แพรวากับอนาวินหันไปมองตามเสียงเรียก ชายปริศนาชี้ไปที่มุมห้องด้านในสุด ซึ่งเป็นมุมที่มืดที่สุด "ข้าเห็น... เงาบางอย่าง" เขาพูดเสียงสั่น อนาวินยกตะเกียงขึ้นส่องไปในมุมนั้น แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืด "ท่านอาจจะตาฝาด" อนาวินพูด "ไม่! ข้าเห็นจริงๆ" ชายปริศนาแย้ง "มันขยับได้" แพรวากลืนน้ำลาย เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอีกครั้ง "แน่ใจนะครับว่าไม่ใช่ท่าน" แพรวาถามชายปริศนา "ท่านอาจจะแอบทำอะไรอยู่" "ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!" ชายปริศนาตอบเสียงดัง "ข้าก็กลัวเหมือนกัน" จู่ๆ เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากมุมที่ชายปริศนาชี้ มันเป็นเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังถูกลากไปตามพื้นหิน ทั้งสามคนหันไปมองตามเสียง ทุกคนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว "มีอะไรบางอย่างอยู่ที่นี่จริงๆ" อนาวินพูดเสียงเครียด "เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ชายปริศนาตะโกน เขากระชากแขนของแพรวาและอนาวินให้รีบวิ่งกลับไปทางบันได "รอเดี๋ยวก่อน!" อนาวินตะโกน "เรายังไม่ได้ดูเอกสารพวกนี้เลย!" "ไม่มีเวลาแล้ว!" ชายปริศนาตะคอก "ไปกันก่อน!" ทั้งสามคนรีบวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว เสียงบางอย่างที่ดังมาจากเบื้องล่างก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังไล่ตามพวกเขามา เมื่อขึ้นมาถึงห้องเก็บของเก่าได้ พวกเขาก็รีบปิดชั้นหนังสือให้กลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว "มันตามมาหรือเปล่า" แพรวากระซิบถาม หอบหายใจ "ไม่รู้สิ" อนาวินตอบ "แต่เราต้องรีบไปจากที่นี่" ทั้งสามคนรีบออกจากห้องเก็บของเก่าไป ทิ้งความสงสัยและความหวาดกลัวไว้เบื้องหลัง