หลังจากเหตุการณ์ระทึกในห้องลับ แพรวา อนาวิน และชายปริศนา (ซึ่งภายหลังเปิดเผยชื่อว่า "วายุ") ก็รีบออกจากคฤหาสน์ของอนาวินทันที ความตึงเครียดและความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจของพวกเขาตลอดทาง "คุณแน่ใจนะครับว่าเห็นเงาจริงๆ" อนาวินถามวายุ ขณะที่รถยนต์กำลังแล่นไปตามถนนในยามค่ำคืน วายุพยักหน้าอย่างหนักแน่น "แน่ใจแน่ๆ ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อนในชีวิต มันไม่ใช่แค่เงา มันเหมือนมีอะไรบางอย่าง... มีตัวตน" แพรวานั่งอยู่เบาะหลัง กอดเข่าตัวเองแน่น ภาพในห้องลับยังคงติดตาเธอ เธออดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่เห็นอาจจะเกี่ยวข้องกับคำสาปหรือพลังงานลึกลับที่เธอเคยอ่านเจอในนิยาย "แต่ทำไมห้องลับนั่นถึงมีเอกสารพวกนั้นอยู่" แพรวาถาม "แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยรู้เรื่องห้องลับมาก่อน ทั้งๆ ที่คุณเป็นเจ้าของบ้าน" "ผมบอกแล้วไงว่าผมเพิ่งจะย้ายเข้ามาที่นี่ได้ไม่นาน" วายุตอบ "ก่อนหน้านี้บ้านหลังนี้ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี เจ้าของเดิมเสียชีวิตไปโดยไม่มีทายาท ผมซื้อต่อมาในราคาถูก" "แล้วคุณไม่คิดจะสำรวจบ้านให้ทั่วถึงก่อนเหรอครับ" อนาวินถาม "ผมก็สำรวจแล้วนะ" วายุตอบ "แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีห้องลับซ่อนอยู่ใต้ดินแบบนี้" "เอกสารพวกนั้น..." แพรวาพูดขึ้น "รูปภาพในเอกสารมันเหมือนกับที่อยู่ในสมุดบันทึกของท่านพ่อของฉันเลย" "สมุดบันทึกของท่านพ่อคุณ?" วายุหันมามองแพรวาด้วยความสงสัย "ท่านพ่อของคุณเคยมาที่นี่หรือ" "ไม่เคยครับ" แพรวาตอบ "แต่ท่านพ่อของฉันเคยหมกมุ่นกับการค้นคว้าเรื่องพลังงานลึกลับและตำนานโบราณ" "แล้วสมุดบันทึกของท่านพ่อคุณกล่าวถึงเรื่องอะไร" อนาวินถาม "มันเกี่ยวกับการสืบหาแหล่งพลังงานบางอย่าง" แพรวาตอบ "และมีภาพวาดของสัญลักษณ์โบราณต่างๆ ซึ่งบางส่วนก็ปรากฏอยู่ในเอกสารที่เราเจอ" "สัญลักษณ์โบราณ..." วายุทวนคำ "ผมไม่เคยเห็นสัญลักษณ์พวกนั้นในบ้านผมเลย" "บางที... เอกสารพวกนั้นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญ" อนาวินพูด "กุญแจที่จะไขความลับเกี่ยวกับอุบัติเหตุของพ่อแม่ผม" "แล้วสิ่งที่เราเจอในห้องลับนั้นล่ะ" แพรวาถาม "เงาที่ว่านั่น... มันคืออะไร" "ผมไม่รู้จริงๆ" วายุตอบ "แต่มันทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก" ทั้งสามคนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทุกคนกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น "ถ้าเอกสารพวกนั้นสำคัญขนาดนั้น" อนาวินพูด "เราควรจะต้องกลับไปเอามันมา" "แต่... ถ้ามีอันตรายรอเราอยู่ล่ะ" แพรวาถามอย่างกังวล "เราต้องเผชิญหน้ากับมัน" อนาวินตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "เรามาถึงจุดนี้แล้ว เราจะไม่ถอย" วายุถอนหายใจ "ผมจะช่วยพวกคุณ" เขาพูด "ถึงแม้ผมจะไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังทั้งหมด แต่ผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างผูกพันกับที่นั่น" "ขอบคุณครับคุณวายุ" อนาวินกล่าว "เราคงต้องขอความช่วยเหลือจากคุณอีกครั้ง" เมื่อมาถึงบ้านของอนาวิน แพรวากับอนาวินก็รีบไปที่ห้องทำงานของอนาวินทันที "เราต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับสัญลักษณ์พวกนั้น" อนาวินพูด "บางทีอาจจะมีข้อมูลอยู่ในห้องสมุดของผม" "แล้วเราจะทำยังไงกับคุณวายุ" แพรวาถาม "เขาจะเชื่อใจได้จริงๆ หรือ" "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" อนาวินตอบ "แต่ตอนนี้เราต้องการพันธมิตร และเขาก็ดูเหมือนจะจริงใจ" อนาวินเริ่มค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของเขา ส่วนแพรวาก็หยิบสมุดบันทึกของบิดาขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง เธอพยายามเปรียบเทียบสัญลักษณ์ต่างๆ ในสมุดบันทึกกับภาพวาดที่เธอจำได้จากเอกสารในห้องลับ "นี่ไง!" แพรวาอุทาน "เจอแล้ว!" อนาวินหันมามองแพรวา "เจออะไร" "สัญลักษณ์นี้" แพรวาชี้ไปที่สัญลักษณ์รูปดาวหกแฉกที่มีวงกลมล้อมรอบ "มันอยู่ในเอกสารด้วย" อนาวินรีบเข้ามาดู "จริงด้วย! แล้วในสมุดบันทึกของพ่อคุณบอกว่าสัญลักษณ์นี้คืออะไร" "มันคือ... สัญลักษณ์ของการปกป้อง" แพรวาอ่าน "และใช้เป็น... สัญลักษณ์นำทาง" "นำทางไปไหน" อนาวินถาม "ไม่แน่ใจ" แพรวาตอบ "แต่เหมือนจะบอกว่า... นำทางไปสู่สิ่งที่ถูกซ่อนเร้น" "สิ่งที่ถูกซ่อนเร้น..." อนาวินทวนคำ "อาจจะเป็นความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุของพ่อแม่ผม" "หรืออาจจะเป็น..." แพรวาลังเล "หรืออาจจะเป็น... อะไรบางอย่างที่อันตรายกว่านั้น" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของอนาวินก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ใครโทรมา" แพรวาถาม "ไม่รู้" อนาวินตอบ "แต่เป็นเบอร์แปลก" อนาวินกดรับสาย "ฮัลโหล" "อนาวิน" เสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย "แกต้องหยุดเรื่องนี้เดี๋ยวนี้" "ใครพูด" อนาวินถาม "แกไม่จำเป็นต้องรู้" เสียงนั้นตอบ "แต่ถ้าแกยังอยากมีชีวิตอยู่... แกต้องเลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้" "คุณหมายถึงเรื่องอะไร" อนาวินถาม "เรื่องของห้องลับ... เรื่องของความลับในอดีต" เสียงนั้นกล่าว "มันเป็นเรื่องที่อันตรายเกินกว่าแกจะรับมือได้" "คุณเป็นใคร" อนาวินถามอีกครั้ง "ถ้าแกไม่หยุด..." เสียงนั้นพูดต่อ "แกจะเสียใจ" ปลายสายตัดไป อนาวินวางโทรศัพท์ลงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ใครโทรมา" แพรวาถามอย่างเป็นห่วง "เป็นเสียงที่ขู่ไม่ให้ผมยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้" อนาวินตอบ "เขาบอกว่ามันอันตรายเกินไป" "ใครกัน" แพรวาถาม "นลินเหรอ" "ผมไม่แน่ใจ" อนาวินตอบ "แต่เสียงนั้น... มันฟังดูคุ้นๆ" แพรวาหน้าซีดเผือด เธอเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นมันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ "บางที... เราอาจจะต้องระวังตัวมากกว่านี้" แพรวาพูดเสียงแผ่ว "เพราะดูเหมือนจะมีคนกำลังจับตาเราอยู่" อนาวินพยักหน้าเห็นด้วย เขามองไปที่สมุดบันทึกของบิดาของแพรวา และเอกสารที่เขาได้มาจากห้องลับ ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความมุ่งมั่น "ไม่ว่าใครจะขู่ผมแค่ไหน" อนาวินกล่าว "ผมจะไม่หยุดจนกว่าจะได้ความจริง" แพรวาพยักหน้าตอบรับ แม้จะยังคงหวาดหวั่น แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับอดีตที่กำลังตามหลอกหลอนเธอไปให้ถึงที่สุด