เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างของห้องนอน ทำลายบรรยากาศหดหู่ที่ปกคลุมเมื่อคืน แพรวาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ร่างกายยังคงรู้สึกอ่อนเพลียจากการอดนอน แต่ความรู้สึกกังวลและความกระหายในคำตอบกลับมีมากกว่า เธอรีบลุกขึ้นจากเตียง อาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อเดินออกมาจากห้องนอน อนาวินก็กำลังยืนรออยู่หน้าประตู "อรุณสวัสดิ์" อนาวินยิ้มให้เธอ "นอนหลับสบายไหม" "ก็... พอได้ค่ะ" แพรวาตอบ "แล้วเรื่องทนายความล่ะคะ" "ผมให้คนไปเชิญท่านมาที่นี่แล้ว น่าจะมาถึงในอีกไม่นาน" อนาวินกล่าว "วันนี้เราจะมาไขความกระจ่างเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นกัน" ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินไปยังห้องนั่งเล่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าทนายความมาถึงแล้ว ทนายความอาวุโส ใบหน้าเปี่ยมด้วยประสบการณ์ ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีสุภาพ เขาแนะนำตัวว่าชื่อ 'คุณวิรัช' "สวัสดีครับคุณอนาวิน คุณแพรวา" คุณวิรัชกล่าว "ผมได้รับโทรศัพท์จากคุณเมื่อคืน ผมค่อนข้างประหลาดใจที่เรื่องที่เกิดขึ้นมันเร่งด่วนถึงเพียงนี้" "สวัสดีครับคุณวิรัช" อนาวินตอบ "ผมต้องขอโทษที่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณ แต่เรื่องนี้มันสำคัญมากจริงๆ" "เชิญนั่งก่อนครับ" แพรวาเชื้อเชิญ "เรามีเรื่องสำคัญที่อยากจะขอคำปรึกษาจากคุณ" คุณวิรัชทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างสบายๆ "ว่ามาได้เลยครับ ผมพร้อมรับฟังทุกเรื่อง" อนาวินเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ตั้งแต่การค้นพบห้องลับ การปรากฏตัวของชายปริศนา และความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นเมื่อวายุเห็นเงาในห้องนั้น คุณวิรัชฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิด "ห้องลับใต้ดิน... และชายปริศนา" เขาพึมพำ "เรื่องนี้ฟังดูไม่ธรรมดาเลยจริงๆ" "คุณวิรัชครับ" อนาวินเอ่ย "ในฐานะที่คุณดูแลเอกสารและทรัพย์สินของตระกูลผมมานาน คุณเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับห้องลับ หรือโครงสร้างที่ผิดปกติใดๆ ในคฤหาสน์หลังนี้บ้างไหมครับ" คุณวิรัชหลับตาลง นึกทบทวน "ห้องลับ... อืม" เขาขมวดคิ้ว "เคยมีบันทึกบางส่วนที่พูดถึง 'ส่วนเก็บรักษาพิเศษ' ของท่านเจ้าสัวคนแรก" "ส่วนเก็บรักษาพิเศษ" แพรวาทวนคำ "มันคืออะไรคะ" "บันทึกนั้นค่อนข้างคลุมเครือครับ" คุณวิรัชกล่าว "มันไม่ได้ระบุชัดเจนว่าส่วนเก็บรักษาพิเศษนั้นอยู่ที่ไหน หรือมีไว้เพื่ออะไร แต่จากบริบทที่ผมอ่าน มันเหมือนกับว่าท่านเจ้าสัวต้องการเก็บสิ่งของบางอย่างที่มีค่า หรือมีความสำคัญเป็นพิเศษไว้" "แล้วบันทึกนั้นอยู่ที่ไหนครับ" อนาวินถามอย่างกระตือรือร้น "บันทึกเหล่านั้นน่าจะอยู่ที่ห้องสมุดเก่าของคฤหาสน์ครับ" คุณวิรัชตอบ "ผมเคยเห็นกล่องเอกสารเก่าแก่ที่ยังไม่ได้ถูกจัดเก็บอย่างเป็นระบบอยู่หลายกล่อง" "คุณวิรัชครับ" แพรวาพูดขึ้น "ในบันทึกนั้น มีการกล่าวถึงบุคคล หรือเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับห้องลับนั้นบ้างไหมครับ" คุณวิรัชส่ายหน้า "เท่าที่ผมจำได้ ไม่มีรายละเอียดที่เจาะจงมากนัก ส่วนใหญ่เป็นเพียงการกล่าวถึง 'สมบัติ' หรือ 'สิ่งสำคัญ' ที่ต้องเก็บรักษาอย่างดี" "ผมว่า เราควรจะเข้าไปดูในห้องสมุดเก่า" อนาวินกล่าว "บางทีเราอาจจะเจออะไรบางอย่างที่ช่วยไขปริศนาทั้งหมดนี้ได้" คุณวิรัชพยักหน้าเห็นด้วย "ผมจะช่วยคุณตรวจสอบครับ" ทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดเก่าของคฤหาสน์ ห้องสมุดมีขนาดใหญ่ เพดานสูง และเต็มไปด้วยชั้นหนังสือไม้โบราณที่เรียงรายอยู่เต็มผนัง บรรยากาศภายในห้องดูขรึมขลังและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอดีต "นี่คือกล่องเอกสารที่ผมพูดถึงครับ" คุณวิรัชชี้ไปยังกล่องกระดาษแข็งเก่าๆ ที่วางซ้อนกันอยู่หลายใบ อนาวินและแพรวาเริ่มรื้อค้นกล่องเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง พวกเขาค่อยๆ หยิบเอกสารเก่าๆ ที่มีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือโบราณออกมาอ่าน "นี่ไง!" แพรวาอุทาน เมื่อเธอพบเอกสารฉบับหนึ่งที่มีตราประทับของตระกูล "นี่มันเป็นแผนผังอะไรบางอย่าง" อนาวินรีบเข้ามาดู "มันคือแผนผังของคฤหาสน์นี่นา" เขาไล้นิ้วไปตามเส้นสายที่วาดไว้ "และ... นี่คือสิ่งที่ผมกำลังหา" อนาวินชี้ไปยังส่วนหนึ่งของแผนผัง ที่มีสัญลักษณ์เล็กๆ กำกับไว้พร้อมคำอธิบายว่า "ส่วนเก็บรักษาพิเศษ" สัญลักษณ์นั้นตั้งอยู่ในตำแหน่งเดียวกันกับที่พวกเขาพบช่องทางลับใต้ชั้นหนังสือ "มันตรงกันจริงๆ" คุณวิรัชกล่าว "แสดงว่าห้องลับนั้นคือส่วนเก็บรักษาพิเศษที่ถูกกล่าวถึงในบันทึก" "แต่ทำไมมันถึงถูกซ่อนไว้ล่ะ" แพรวาถาม "และทำไมถึงมีบันไดที่ทอดยาวลงไปใต้ดิน" ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดถึงคำถามนั้น จู่ๆ แพรวาก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระตุ้นความทรงจำของเธอ ภาพเหตุการณ์ในห้องลับฉายขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน "เดี๋ยวนะคะ" แพรวาพูดขึ้น "ตอนที่ชั้นหนังสือเลื่อนเปิดออก ฉันรู้สึกเหมือน... ฉันเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน" "คุณเคยเห็นที่ไหน" อนาวินถามด้วยความสนใจ "ฉันไม่แน่ใจ" แพรวาตอบ "แต่มันเหมือนกับความฝัน หรือความทรงจำที่เลือนราง" เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรื้อฟื้นภาพเหล่านั้น ทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น "ฉันจำได้แล้ว!" เธออุทาน "ฉันจำได้ว่าทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นเคย" "อะไรนะ" อนาวินเร่งถาม "ตอนที่ฉันยังเด็ก" แพรวาเริ่มเล่า "ฉันเคยแอบเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้กับพ่อ" คำพูดของแพรวาทำให้อนาวินและคุณวิรัชประหลาดใจ "คุณเคยเข้ามาที่นี่ก่อนเหรอ" อนาวินถาม "ใช่ค่ะ" แพรวาพยักหน้า "แต่นั่นเป็นเรื่องนานมาแล้ว ตอนนั้นพ่อของฉันยังทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับท่านเจ้าสัวคนก่อน" เธอหยุดพูดครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความทรงจำ "วันนั้น พ่อพาฉันมาด้วย และเขาได้พาฉันเข้าไปดูห้องลับนี้" "ห้องลับนี้เนี่ยนะ" คุณวิรัชถามด้วยความทึ่ง "ใช่ค่ะ" แพรวาตอบ "พ่อบอกว่ามันเป็นห้องพิเศษที่เอาไว้เก็บของสำคัญของท่านเจ้าสัว" เธอเล่าต่อ "ฉันจำได้ว่ามีบันไดที่ทอดยาวลงไปข้างล่าง และมีของเก่าแก่มากมายวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด" "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงจำเรื่องนี้ไม่ได้เลย" อนาวินถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย แพรวายิ้มอย่างขมขื่น "หลังจากเหตุการณ์นั้น พ่อของฉันก็เสียชีวิตอย่างกะทันหัน" เธอพูดต่อ "ฉันถูกส่งไปอยู่กับญาติที่ต่างประเทศ และเหมือนกับว่า... ความทรงจำเกี่ยวกับคฤหาสน์แห่งนี้ และห้องลับนั้น มันถูกเก็บกดเอาไว้" "ดังนั้น... คุณคือคนเดียวที่เคยเห็นห้องลับนี้มาก่อน ยกเว้น... ชายปริศนาคนนั้น" อนาวินกล่าว "แต่คุณวิรัชก็เคยเห็นบันทึกเกี่ยวกับ 'ส่วนเก็บรักษาพิเศษ' นี่ครับ" แพรวาโต้แย้ง "แต่นั่นเป็นเพียงบันทึก" คุณวิรัชเสริม "ไม่ใช่การเห็นด้วยตาตัวเอง" "แล้วชายปริศนาคนนั้นล่ะ" อนาวินถาม "เขาเป็นใคร ทำไมเขาถึงรู้เรื่องห้องลับนี้" "นั่นคือคำถามสำคัญที่สุด" แพรวากล่าว "ทำไมเขาถึงอยู่ที่นั่น ทำไมเขาถึงเห็นเงา และทำไมเขาถึงมีท่าทีตกใจ" ความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้นมาของแพรวา ได้นำพาพวกเขาเข้าใกล้ความจริงมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ยิ่งเพิ่มความสับสนและปริศนาต่างๆ เข้าไปอีก ความเชื่อมโยงระหว่างอดีต ปัจจุบัน และชายปริศนาคนนั้น กำลังถูกเปิดเผยออกมาอย่างช้าๆ