เมื่อเข้ามาในตัวบ้านแล้ว แพรวา วายุ และอนาวินก็รีบปิดประตูลงกลอนอย่างรวดเร็ว หัวใจของพวกเขาสูบฉีดด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว เสียงฝีเท้าที่ไล่ตามมาเมื่อครู่เงียบหายไป แต่บรรยากาศก็ยังคงเต็มไปด้วยความตึงเครียด "เขาไปไหนแล้ว?" แพรวากระซิบถาม "ไม่รู้สิ" วายุตอบเสียงเบา "แต่เราต้องรีบทำงานของเราให้เสร็จก่อนที่เขาจะหาทางเข้ามาได้" "ผมจะคอยดูลาดเลาอยู่ตรงนี้" อนาวินบอก "ถ้ามีอะไรผิดปกติ ผมจะส่งสัญญาณให้" "โอเค" วายุพยักหน้า "แพรวา ไปกัน" ทั้งสองคนเคลื่อนตัวไปยังโถงทางเดินที่ทอดตรงไปยังห้องลับ แพรวารู้สึกถึงความคุ้นเคยในทุกย่างก้าว ราวกับว่าร่างกายของเธอจดจำเส้นทางนี้ได้เป็นอย่างดี "ห้องลับอยู่ตรงนี้" วายุชี้ไปยังประตูบานใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดโบราณ "ฉันจำได้" แพรวากล่าว "มันเป็นทางเข้าเดียว" วายุหยิบรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า แล้วกดปุ่มบางอย่าง ประตูบานใหญ่ก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลงสู่ความมืด "คุณจะลงไปก่อน" วายุบอกแพรวา "ผมจะคอยอยู่ตรงนี้" "แต่..." แพรวากำลังจะค้าน "ไม่ต้องห่วง" วายุขัดขึ้น "ผมมีอุปกรณ์สื่อสาร และผมจะไม่ปล่อยให้ใครเข้ามาทำอันตรายคุณได้" แพรวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วก้าวลงไปในความมืดนั้น เมื่อก้าวเท้าลงไป แพรวาก็สัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือกและกลิ่นอับชื้นที่ลอยมาปะทะใบหน้า เธอค่อยๆ เดินไปตามทางเดินแคบๆ แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือของเธอส่องสว่างไปข้างหน้า "วายุ ได้ยินไหม?" แพรวาเอ่ยถามผ่านอุปกรณ์สื่อสารที่แนบอยู่กับหู "ได้ยินชัดเจน" เสียงของวายุตอบกลับมา "เป็นยังไงบ้าง?" "ก็... อย่างที่เห็น" แพรวาตอบ "มืดและชื้น" "อดทนหน่อยนะ" วายุให้กำลังใจ "เป้าหมายของเราคือการติดตั้งกล้องวงจรปิดให้ได้มากที่สุด" แพรวาเดินมาถึงห้องโถงกว้างใต้ดิน เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานที่สูงลิบ สัมผัสได้ถึงความเก่าแก่และความลึกลับที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ "ว้าว" เธออุทานออกมาเบาๆ "มันใหญ่กว่าที่ฉันจำได้เยอะเลย" "นั่นสินะ" เสียงวายุแฝงแววประหลาดใจ "ผมจะส่งอุปกรณ์ให้คุณทีละชิ้นนะ" วายุเริ่มส่งอุปกรณ์บันทึกภาพและเสียงขนาดเล็กหลายชิ้นผ่านช่องส่งที่ถูกซ่อนไว้ แพรวารับมันมาทีละชิ้น แล้วเริ่มลงมือติดตั้งตามจุดต่างๆ ที่วายุแนะนำ "ติดกล้องที่มุมนั้นก่อนนะ" วายุบอก "มุมนั้นจะจับภาพประตูทางเข้าได้ดี" แพรวาค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนโต๊ะไม้เก่าๆ ที่วางอยู่กลางห้อง แล้วเริ่มติดตั้งกล้องตามที่วายุบอก เธอทำงานอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่ให้เกิดเสียงดัง "แล้วตรงนี้ล่ะ?" แพรวาถามเมื่อติดตั้งกล้องตัวแรกเสร็จ "ดีมาก" วายุชม "ต่อไป ติดอีกตัวที่ชั้นวางของตรงนั้น" แพรวาเดินไปยังชั้นวางของที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าๆ และวัตถุโบราณต่างๆ เธอยื่นมือไปหยิบกล้องอีกตัว แล้วเริ่มลงมือติดตั้ง ขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่นั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารเก่าๆ มันคือกล่องไม้สีเข้มขนาดเล็กที่แกะสลักลวดลายโบราณอย่างประณีต "อะไรเนี่ย?" แพรวาพึมพำกับตัวเอง เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกล่องใบนั้นออกมา "แพรวา เกิดอะไรขึ้น?" วายุถามเมื่อเห็นแพรวาหยุดชะงัก "เปล่าค่ะ" แพรวาตอบเสียงสั่นเล็กน้อย "ฉันแค่... เจอของบางอย่าง" "ของอะไร?" วายุถามด้วยความสงสัย "กล่องไม้ค่ะ" แพรวาบอก "มันดูเก่ามากเลย" "เอาออกมาดูสิ" วายุบอก "มันอาจจะเป็นสิ่งที่เรากำลังตามหาอยู่ก็ได้" แพรวาค่อยๆ เปิดกล่องไม้ใบนั้นออก ภายในบรรจุด้วยจี้สร้อยคอที่ทำจากหินสีเขียวสด ลวดลายแกะสลักคล้ายกับสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นในความฝัน "จี้สร้อยคอ..." แพรวากล่าวเสียงแผ่ว "ฉันเคยเห็นมัน... ในความฝัน" "ความฝัน?" วายุทวนคำ "คุณแน่ใจนะ?" "แน่ใจค่ะ" แพรวาตอบ "มันคือสัญลักษณ์เดียวกัน" ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารของวายุ "เกิดอะไรขึ้น?" แพรวาถามอย่างตกใจ "มีคนกำลังบุกเข้ามา!" วายุตะโกน "อนาวิน! เกิดอะไรขึ้นข้างนอก?" "มีรถหลายคันจอดอยู่หน้าบ้าน!" เสียงอนาวินตอบกลับมาอย่างรีบร้อน "พวกมันกำลังจะเข้ามา!" "แย่แล้ว!" วายุสบถ "แพรวา รีบออกมาเดี๋ยวนี้!" แพรวาไม่รอช้า เธอรีบเก็บจี้สร้อยคอใส่กระเป๋า แล้วรีบวิ่งกลับไปยังทางเดินแคบๆ "ฉันกำลังจะไปแล้วค่ะ!" เธอตะโกนตอบ เมื่อแพรวาขึ้นมาถึงโถงทางเดินชั้นบน เธอก็เห็นวายุกำลังยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เร็วเข้า!" วายุคว้าแขนแพรวา แล้วรีบพาเธอไปยังประตูหลังบ้าน "อนาวิน!" วายุตะโกนผ่านอุปกรณ์สื่อสาร "เรากำลังจะออกไป!" เสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอก ทำให้แพรวากับวายุสะดุ้งโหยง "โอ้ ไม่นะ!" วายุอุทาน "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด!" ทั้งสองคนเร่งฝีเท้าไปยังประตูหลังบ้าน ท่ามกลางเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังไล่ตามเข้ามา "ผมจะจัดการพวกมันเอง!" เสียงอนาวินดังขึ้น พร้อมกับเสียงปะทะกันอย่างดุเดือด แพรวาและวายุเปิดประตูหลังบ้าน แล้วรีบวิ่งออกไปที่โรงรถ พวกเขาเห็นรถของวายุกำลังจอดรออยู่ "ขึ้นรถเร็ว!" วายุเร่ง "เราต้องไปจากที่นี่!" ทั้งสองคนรีบขึ้นรถ แพรวากระโดดไปนั่งเบาะหลัง ขณะที่วายุกำลังสตาร์ทเครื่องยนต์ "แล้วอนาวินล่ะคะ?" แพรวากล่าวด้วยความเป็นห่วง "เขาจะตามเรามาเอง" วายุตอบ "เขาเก่งพอที่จะเอาตัวรอดได้" รถของวายุพุ่งทะยานออกจากโรงรถไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เสียงปืนและการต่อสู้ดังสะท้อนอยู่เบื้องหลัง "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" แพรวาถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน "ผมไม่แน่ใจ" วายุตอบ "แต่ดูเหมือนว่าแผนของเราจะถูกเปิดเผยแล้ว" "แล้วคนที่บุกเข้ามา..." แพรวาถามต่อ "ผมคิดว่า..." วายุหยุดชะงัก "พวกเขาคือคนของชายปริศนาคนนั้น" รถของวายุพุ่งทะยานไปบนท้องถนนยามค่ำคืน แสงไฟจากถนนสาดส่องเป็นทางยาว สร้างเงาวูบวาบไปมาบนกระจกหน้ารถ