เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้งภายในโถงทางเดินหลักของฐานปฏิบัติการ วายุใช้ทุกวิถีทางเพื่อสกัดกั้นกลุ่มผู้บุกรุกที่กำลังมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บข้อมูลหลัก เขาต่อสู้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น แม้จะได้รับบาดเจ็บจากการปะทะ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดเป็นเกราะป้องกันให้แพรวา "คุณวายุ! ระวัง!" แพรวาตะโกนเตือน เมื่อเห็นกลุ่มผู้บุกรุกกลุ่มใหญ่พุ่งเข้ามาจากอีกด้านหนึ่ง วายุหันไปเห็น เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้พวกมันผ่านไปได้ ทุกอย่างที่เขาพยายามจะปกป้องก็จะสูญสลายไปในพริบตา "คุณรีบไปที่ห้องเก็บข้อมูลเลยแพรวา!" วายุตะโกนสั่ง "ผมจะถ่วงเวลาให้!" "ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!" แพรวาตอบยืนกราน "ฉันจะสู้ไปพร้อมกับคุณ!" ในขณะนั้นเอง อนาวินก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายโถงทางเดิน เขามีอุปกรณ์บางอย่างในมือ และใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความมุ่งมั่น "ผมมาช่วยแล้วครับ!" อนาวินตะโกน "ผมหาวิธีเข้าถึงระบบสำรองได้แล้ว!" วายุเห็นดังนั้นก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง "ดีมาก! รีบจัดการให้เร็วที่สุด!" เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้บุกรุกอีกครั้ง แพรวาหยิบปืนที่วายุเคยให้ไว้ เธอตั้งปืนเล็งไปยังเป้าหมายอย่างมั่นคง แม้จะตื่นเต้น แต่เธอก็พยายามควบคุมสติสัมปชัญญะ "คุณแน่ใจนะว่าจะสู้ได้?" วายุถามแพรวาด้วยความเป็นห่วง "ฉันแน่ใจค่ะ" แพรวาตอบเสียงหนักแน่น "เพื่อครอบครัวของฉัน...เพื่อความจริง...ฉันจะสู้!" การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด วายุและแพรวาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ สกัดกั้นกลุ่มผู้บุกรุกไม่ให้เข้าใกล้ห้องเก็บข้อมูลได้สำเร็จ ในขณะที่อนาวินกำลังเร่งมือเชื่อมต่อกับระบบสำรอง "อีกนิดเดียวครับ!" อนาวินตะโกนจากอีกด้านหนึ่ง "ผมกำลังจะเข้าถึงข้อมูลหลักได้แล้ว!" ในที่สุด เสียงประกาศดังขึ้นจากระบบคอมพิวเตอร์ "การเข้าถึงระบบเก็บข้อมูลหลักสำเร็จ! ข้อมูลทั้งหมดได้รับการสำรองอย่างปลอดภัย!" วายุและแพรวาหันมามองหน้ากันด้วยความยินดี การต่อสู้ที่ดำเนินมาอย่างยาวนานได้สิ้นสุดลงเสียที "เราทำได้!" วายุกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมา ทันใดนั้นเอง เสียงปืนที่ดังมาจากด้านหลังของวายุ ก็ดังขึ้น! "วายุ!" แพรวาตะโกนด้วยความตกใจ วายุหันไปมอง เขาเห็นร่างของชายคนหนึ่งยืนถือปืนอยู่ เขามีใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความแค้น "แกมันทรยศ!" ชายคนนั้นตะโกนเสียงดัง "แกทำให้ทุกอย่างที่ฉันวางแผนไว้พังพินาศ!" วายุจำชายคนนั้นได้ในทันที "คุณ...คุณคือ...!" "ใช่!" ชายคนนั้นตะโกน "ฉันคือคนที่ถูกแกใส่ร้าย! ฉันคือคนที่สูญเสียทุกอย่างเพราะแก! และตอนนี้...ฉันจะเอาคืนทุกอย่าง!" เขาเล็งปืนไปที่วายุ หมายจะเหนี่ยวไก! แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร แพรวาก็พุ่งเข้าไปขวางร่างของวายุเอาไว้! "ไม่!" แพรวากรีดร้อง! เสียงปืนดังขึ้น! ร่างของแพรวาเซถอยหลังไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้าง "แพรวา!" วายุตะโกนชื่อเธอด้วยความตกใจ เขารีบเข้าไปประคองร่างของเธอเอาไว้ "คุณ...คุณไม่เป็นไรนะ?" วายุถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แพรวาส่ายหน้าเบาๆ "ฉัน...ฉันไม่เป็นไรค่ะ...แค่...แค่เฉียดไปนิดเดียว" กระสุนพลาดเป้าไป เพียงแค่เฉียดร่างของเธอไปเพียงเล็กน้อย ชายผู้บุกรุกเห็นดังนั้นก็โกรธจัด เขาพุ่งเข้าใส่วายุอีกครั้ง หมายจะทำร้ายเขาให้ได้! แต่ในวินาทีนั้นเอง อนาวินก็เข้ามาขวาง! เขาต่อสู้กับชายคนนั้นอย่างดุเดือด สุดท้ายเขาก็สามารถจับกุมตัวชายผู้บุกรุกได้สำเร็จ ทุกอย่างสงบลงแล้ว เสียงปืนเงียบหายไปแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจของทุกคน วายุประคองร่างของแพรวาเอาไว้ เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณ...ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น?" วายุถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและตกใจ "เพราะ...เพราะฉันรักคุณไงคะ" แพรวาตอบเสียงแผ่วเบา "ฉัน...ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องคุณ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของวายุบีบรัด เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง "ตัวร้าย" ในนิยาย จะกล้าเสียสละเพื่อเขาได้ถึงเพียงนี้ "แพรวา..." วายุเอ่ยชื่อเธอเบาๆ "ผม...ผมก็รักคุณ" คำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของวายุ ทำให้แพรวายิ้มออกมาได้ แม้ในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ อนาวินพาชายผู้บุกรุกไปส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่ที่มาถึงอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับมามองวายุและแพรวาที่กำลังยืนเคียงข้างกัน "ผมดีใจที่ทุกอย่างจบลงด้วยดีครับ" อนาวินกล่าว "ขอบคุณนะอนาวิน" วายุตอบ "ถ้าไม่มีคุณ...ผมคงไม่สามารถทำทุกอย่างสำเร็จลุล่วงไปได้" "ไม่เป็นไรครับ" อนาวินยิ้ม "ผมก็ดีใจที่ได้เห็นความสุขของคุณทั้งสองคน" หลังจากนั้นไม่นาน ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับแผนการร้ายของตระกูลราชา ก็ถูกเปิดโปงต่อสาธารณะชน ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวได้ถูกเปิดเผย และผู้ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ร้ายแรงทั้งหมดก็ได้รับผลกรรมตามที่ควรจะเป็น แพรวาไม่จำเป็นต้องอยู่ในร่างของ "ตัวร้าย" อีกต่อไป เธอได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าหัวใจของเธอไม่ได้ดำมืดอย่างที่เคยถูกกล่าวหา สำหรับวายุและแพรวา ชีวิตของพวกเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่ จากนี้ไป ไม่มี "นิยาย" ที่จะมาจำกัดขอบเขตของความรักอีกต่อไป มีเพียงความจริง และอนาคตที่พวกเขาสร้างขึ้นมาด้วยกันเท่านั้น วายุโอบกอดแพรวาเอาไว้แน่น "ต่อไปนี้...เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะครับ" แพรวากอดตอบเขาแน่น "ค่ะ...ตลอดไป" สายลมพัดโบกพัดเอากลิ่นหอมของดอกไม้นานาชนิดเข้ามา สัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่ที่สวยงามกำลังจะมาถึง