เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้งภายในโถงทางเดินหลักของฐานปฏิบัติการ วายุใช้ทุกวิถีทางเพื่อสกัดกั้นกลุ่มผู้บุกรุกที่กำลังมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บข้อมูลหลัก เขาต่อสู้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น แม้จะได้รับบาดเจ็บจากการปะทะ แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดเป็นเกราะป้องกันให้แพรวา "คุณวายุ! ระวัง!" แพรวาร้องตะโกนเสียงแหลมเมื่อเห็นเงาร่างของชายชุดดำพุ่งเข้ามาจากด้านข้างหมายจะเล่นงานวายุที่กำลังเสียหลักจากการถูกยิงเฉียดต้นขา วายุหันขวับ หันปืนไปยิงสกัดทันควัน เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด ร่างของชายชุดดำทรุดฮึบลงไปกองกับพื้น "ไม่ต้องห่วง ผมไหว" เขาตอบทั้งที่ยังหอบหายใจ ใบหน้าซีดเผือดแต่แววตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ "แต่คุณบาดเจ็บนี่คะ!" แพรวาก้าวเข้ามาประคองแขนเขาอย่างเป็นห่วง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด "มันแค่เฉี่ยวๆ แผลเล็กน้อย" วายุพยายามปัดความกังวลของเธอออกไป "สิ่งสำคัญตอนนี้คือเราต้องไปให้ถึงห้องเก็บข้อมูลให้เร็วที่สุด ก่อนที่พวกมันจะทำลายหลักฐานทั้งหมด" "ค่ะ" แพรวาพยักหน้า เธอเองก็ตระหนักถึงสถานการณ์ที่บีบคั้นนี้ การต่อสู้ที่ดุเดือดเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฐานลับแห่งนี้กำลังเปิดเผยความจริงอันดำมืดที่ถูกซุกซ่อนมานาน "คุณแน่ใจนะว่านั่นคือหลักฐานทั้งหมดที่ทำให้คุณต้องเสี่ยงชีวิตขนาดนี้" แพรวาถามขณะที่ทั้งสองก้าวเดินฝ่าแนวการต่อสู้ที่เริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ เสียงตะโกนและเสียงปืนเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังสะท้อนในโถงทางเดินที่ว่างเปล่า วายุชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาแพรวา "ผมเคยบอกคุณแล้วไง ว่าผมจะปกป้องคุณ ผมจะทำลายทุกอย่างที่ข่มขู่คุณ ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" "แต่การทำลายล้างครั้งนี้มันใหญ่เกินไป... มีคนตายมากมาย" แพรวาพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือ เธอไม่เคยคิดว่าโลกแห่งความจริงจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ โลกของนิยายที่เธอเคยอ่านมานั้นยังมีเส้นแบ่งของความดีความชั่วที่ชัดเจน แต่ที่นี่ ทุกอย่างดูคลุมเครือไปหมด "ผมรู้" วายุถอนหายใจหนักๆ "และผมก็เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่บางครั้ง... การเริ่มต้นใหม่ก็ต้องมีการสูญเสีย" เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นประตูบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า "นี่แหละ ห้องเก็บข้อมูลหลัก" แพรวาเงยหน้ามองประตูเหล็กที่แข็งแกร่งทึบ ประตูบานนี้ดูราวกับมันจะกักเก็บความลับของโลกทั้งใบไว้ "คุณแน่ใจนะว่าเราจะเปิดมันได้" "ต้องได้สิ" วายุตอบอย่างมั่นใจ เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ควักอุปกรณ์ขนาดเล็กออกมา มันเป็นอุปกรณ์ที่เขาเตรียมมาเพื่อใช้ในการเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของฐานแห่งนี้ "ผมต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าข้อมูลทั้งหมดที่นี่ปลอดภัย และไม่มีใครสามารถเข้าถึงมันได้โดยไม่ได้รับอนุญาต" เขาก้มลงทำงานอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวที่เคยอ่อนโยนเมื่อสัมผัสกับผิวแพรวา บัดนี้กลับเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วบนแผงวงจรของอุปกรณ์ แพรวายืนมองอยู่ข้างๆ หัวใจเต้นระรัว "คุณรู้อะไรไหม" แพรวาเอ่ยขึ้นเบาๆ "ตอนแรกที่ฉันมาอยู่ที่นี่ ฉันคิดว่าตัวเองโชคดีที่ได้หลีกหนีจากชีวิตเดิมๆ ที่น่าเบื่อหน่าย แต่พอมาเจอเรื่องแบบนี้ ฉันกลับรู้สึกกลัว" วายุเงยหน้าขึ้นมองแพรวา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากที่ซีดเซียวของเขา "ไม่เป็นไร ผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน" เขาเอื้อมมือข้างที่ไม่ได้ถืออุปกรณ์มาลูบกลุ่มผมนุ่มของเธอเบาๆ "คุณปลอดภัย ผมรับรอง" "คุณแน่ใจนะว่าคุณไหว" แพรวาถามอีกครั้ง สายตาของเธอจับจ้องไปที่บาดแผลที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาตามรอยเฉี่ยว "ผมแน่ใจ" วายุตอบหนักแน่น "ผมต้องทำเพื่อคุณ เพื่อเรา" ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังยิ่งกว่าเดิม มันเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในพื้นที่เก็บข้อมูลหลักแล้ว! "บ้าจริง!" วายุสบถ เขาเร่งมือทำงานสุดท้ายให้เสร็จ "ใกล้แล้ว... เกือบเสร็จแล้ว" "ใครกันคะ" แพรวาถามเสียงตื่น "ไม่ใช่คนที่เราเพิ่งจัดการไปใช่ไหม" "ไม่น่าจะใช่" วายุตอบ เขาเพิ่งจะสกัดกั้นกลุ่มคนเหล่านั้นไปแล้ว "น่าจะเป็นอีกกลุ่มหนึ่ง ที่อาจจะมาจากอีกทางหนึ่ง" "แล้วไงคะ" แพรวาถามด้วยความเป็นห่วง "เราจะทำยังไง" "รอสักครู่" วายุตอบ สายตาของเขาสาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว "ผมต้องหาทางล็อคระบบทั้งหมดก่อน" เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านหลัง ประตูทางเข้าโถงทางเดินหลักถูกผลักเปิดออกอย่างแรง กลุ่มคนชุดดำจำนวนหนึ่งพร้อมอาวุธครบมือบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว "หยุดนะ!" วายุตะโกน เขาชักปืนขึ้นประทับ แต่ก็สายเกินไป ร่างของเขากำลังตั้งท่าจะเข้าไปขวาง แต่แพรวากลับก้าวออกมาขวางหน้าเขาไว้เสียก่อน "ปล่อยคุณวายุไป!" แพรวาตะโกนเสียงดัง เธอรู้ว่าวายุบาดเจ็บ และไม่สามารถต่อสู้กับคนจำนวนมากขนาดนี้ได้ "คุณต้องการอะไรจากฉัน" หัวหน้ากลุ่มคนชุดดำก้าวออกมา ใบหน้าของเขาถูกปกปิดด้วยหน้ากาก แต่แววตาที่มองแพรวาบ่งบอกถึงความอาฆาตแค้น "ข้าต้องการสิ่งที่เจ้าขโมยไป" "ฉันไม่ได้ขโมยอะไร" แพรวาตอบอย่างใจเย็น แม้ใจจะเต้นแรง "ถ้าคุณกำลังพูดถึงข้อมูลในห้องนี้ ฉันจะให้คุณ" "ปากดี" หัวหน้ากลุ่มสบประมาท "แต่สุดท้าย เจ้าก็ต้องยอมจำนน" "ไม่มีใครยอมจำนนกับความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ" แพรวาพูดต่อ "คุณกำลังเข้าใจผิด" "เข้าใจผิด? ข้าไม่เคยเข้าใจผิด!" เสียงของเขาก้องกังวาน "เจ้าคือตัวการที่ทำลายทุกอย่างของข้า" วายุที่ยืนอยู่ข้างหลังมองภาพตรงหน้าด้วยความตึงเครียด "แพรวา ถอยมาก่อน" เขาพยายามจะเข้ามา แต่แพรวากลับส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะคุณวายุ" แพรวาหันมาบอกเขา "ฉันจะจัดการเอง" "แต่..." "เชื่อฉันนะคะ" แพรวาหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนชุดดำอีกครั้ง "คุณบอกว่าฉันเป็นตัวร้ายในนิยายใช่ไหมคะ" เธอถามหัวหน้ากลุ่ม "ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะทำในสิ่งที่ตัวร้ายควรจะทำ" เธอเดินเข้าไปใกล้หัวหน้ากลุ่มมากขึ้น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า "แต่ก่อนที่ฉันจะทำอะไร ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด" หัวหน้ากลุ่มชะงักไปเล็กน้อย "เจ้าหมายความว่ายังไง" "ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงเกลียดฉันขนาดนี้" แพรวาถาม "อะไรคือสิ่งที่ฉันทำลายทุกอย่างของคุณ" หัวหน้ากลุ่มนิ่งอึ้งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าไม่รู้จริงๆ รึ? เจ้าไม่รู้เลยจริงๆ รึว่าเจ้าทำอะไรไว้บ้าง!" "ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ฉันไม่รู้เรื่องราวในอดีต" แพรวาตอบ "แต่ฉันรู้ว่าฉันกำลังจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด" วายุยืนมองทั้งคู่ด้วยความสงสัย เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด รวมถึงความแค้นที่หัวหน้ากลุ่มคนร้ายแสดงออกมา "เอาล่ะ" แพรวาพูด "ถ้าคุณอยากได้ข้อมูล บอกมาสิว่าคุณคือใคร และอะไรคือสิ่งที่คุณสูญเสียไป ฉันจะเปิดเผยทุกอย่างให้คุณเอง" หัวหน้ากลุ่มเงียบไปอีกครั้ง คล้ายกำลังประเมินสถานการณ์ "หากข้าบอกเจ้า แล้วเจ้าจะปล่อยข้าไป?" "แน่นอน" แพรวาตอบ "ถ้าความจริงเป็นอย่างที่คุณพูด ฉันจะช่วยคุณเอง" หัวหน้ากลุ่มค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่เขาเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ เป็นใบหน้าของชายที่เคยเป็นเพื่อนสนิทและคู่แข่งทางธุรกิจของวายุ "ท่านลุง..." แพรวาอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ใช่" ชายผู้นั้นตอบเสียงแหบพร่า "ข้าคือ ชัยวัฒน์ น้องชายของพ่อเจ้า"