บรรยากาศในงานเลี้ยงกลับมาคึกคักอีกครั้ง แต่สำหรับแพรวา ความสบายใจเมื่อครู่กลับเลือนหายไป เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลกับการปรากฏตัวของเรนในวันนี้ แม้ว่าอนาวิลจะยืนยันว่าจะปกป้องเธอ แต่เธอก็รู้ดีว่าเรนไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ “คุณอนาวิลคะ” แพรวาเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ “ฉัน… ฉันขอโทษที่ทำให้บรรยากาศเสีย” อนาวิลหันมามองเธอ “ไม่เป็นไร” เขาตอบ “เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด” “แต่…” “ไม่ต้องคิดมาก” อนาวิลขัดขึ้น “เรนเป็นคนแบบนั้นเสมอ เขาไม่เคยยอมรับความพ่ายแพ้” “เขาดูอันตรายนะคะ” แพรวาพูดอย่างกังวล “ฉันกลัวว่า…” “ข้าจะอยู่ตรงนี้” อนาวิลย้ำ “เจ้าไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกดีขึ้น แต่ก็ยังมีความกังวลบางอย่างที่ค้างคาใจ เธอเหลือบมองไปรอบๆ ก็เห็นว่าสายตาของแขกบางคนยังคงจับจ้องมาที่เธอและอนาวิลอยู่ แสดงว่าการเผชิญหน้ากับเรนเมื่อครู่ ก็สร้างความสนใจให้กับผู้คนในงานไม่น้อย “ท่านอนาวิลคะ” เสียงหวานใสของสุภัทราดังขึ้นมาจากอีกโต๊ะหนึ่ง “ได้ยินว่าคุณแพงขวัญไปเดินเล่นที่ริมทะเลสาบมา ไม่ทราบว่าอากาศดีมากเลยหรือคะ” สุภัทราคือหนึ่งในตัวละครสำคัญในนิยาย เป็นนางร้ายอีกคนหนึ่งที่มีบทบาทในการสร้างความเดือดร้อนให้กับแพงขวัญ แต่ในนิยายต้นฉบับนั้น สุภัทราถูกมองว่าเป็นเหยื่อที่ถูกแพงขวัญรังแกมาตลอด “อากาศดีมากจริงๆ ค่ะ คุณสุภัทรา” แพรวาตอบอย่างสุภาพ “ทำให้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจ” “ดีจังเลยค่ะ” สุภัทราเดินเข้ามาใกล้ “ฉันเองก็อยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกเหมือนกันค่ะ แต่เสียดายที่วันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมากมาย เลยไม่กล้าทิ้งงานไป” “ถ้าอย่างนั้น… เราไปเดินเล่นด้วยกันไหมคะ” แพรวาเสนอขึ้นอย่างไม่ทันคิด “เผื่อจะได้คุยกันให้มากขึ้น” สุภัทราดูประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้าง “ดีเลยค่ะ! ฉันก็อยากทำความรู้จักคุณแพงขวัญให้มากขึ้นเหมือนกัน” อนาวิลมองแพรวาด้วยสายตาไม่ไว้ใจนัก “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไปกับเธอ” “ค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันอยากจะลองทำความรู้จักเธอค่ะ” เมื่อแพรวาและสุภัทราเดินออกไปจากบริเวณงานเลี้ยง อนาวิลก็อดไม่ได้ที่จะมองตามไปด้วย เขารู้สึกถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อใจแพรวา ขณะที่แพรวาเดินตามสุภัทราออกไปนอกห้องโถงใหญ่ อากาศยามค่ำคืนก็พัดมากระทบใบหน้า ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้น “คุณสุภัทราคะ” แพรวาเริ่มบทสนทนา “ฉันไม่ค่อยได้พบคุณสุภัทราในงานสังคมเท่าไหร่เลยค่ะ” “ค่ะ” สุภัทราตอบ “ฉันเป็นคนไม่ค่อยชอบเข้าสังคมเท่าไหร่ค่ะ ชอบอยู่เงียบๆ มากกว่า” “เข้าใจค่ะ” แพรวายิ้ม “แต่คุณสุภัทราก็ดูเป็นคนที่มีเพื่อนเยอะนะคะ” “อ๋อ… เพื่อนที่พูดถึงนี่หมายถึงใครคะ” สุภัทราถามอย่างใสซื่อ “ก็… คุณเรนน่ะค่ะ” แพรวาพูดชื่อนั้นออกมา “ฉันเห็นคุณสองคนสนิทกันมาก” สุภัทรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ “เรนเหรอคะ เขาเป็นเพื่อนเก่าของครอบครัวเราน่ะค่ะ” “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” แพรวาพยักหน้า “ฉันเห็นเขาดูสนิทสนมกับคุณมาก” “ก็… เขาคอยดูแลฉันมาตลอดน่ะค่ะ” สุภัทราตอบ “ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว” แพรวาสังเกตเห็นแววตาของสุภัทราที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรน เธออดสงสัยไม่ได้ว่าแท้จริงแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเป็นอย่างไรกันแน่ ในนิยายต้นฉบับ สุภัทราเป็นเพียงตัวละครเสริมที่คอยสนับสนุนแผนการของนางร้ายหลัก แต่ดูเหมือนว่าในโลกแห่งความเป็นจริงนี้ เรื่องราวอาจจะซับซ้อนกว่านั้น “คุณสุภัทราคะ” แพรวาถามอย่างตรงไปตรงมา “คุณ… มีความรู้สึกพิเศษอะไรให้คุณเรนหรือเปล่าคะ” สุภัทรานิ่งไปอีกครั้ง ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก “ความรู้สึกพิเศษ… หมายความว่าอย่างไรคะ” “ก็… ความรู้สึกแบบคนรักน่ะค่ะ” แพรวาอธิบาย “เพราะฉันเห็นคุณสองคนดูใกล้ชิดกันมาก” สุภัทราหัวเราะคิกคัก “โอ้โห คุณแพงขวัญนี่ช่างสังเกตจริงๆ” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง “ฉัน… ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร” แพรวารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเข้าใกล้ความจริงบางอย่าง “คุณสุภัทราคะ” เธอกล่าว “ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้… คุณบอกฉันได้นะคะ” สุภัทราหันมามองแพรวาด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณแพงขวัญ… คุณแน่ใจหรือคะว่าจะช่วยฉัน” “ฉันแน่ใจค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันอยากจะแก้ไขความผิดพลาดในอดีต” สุภัทราพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น… ฉันขอเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟังนะคะ” สุภัทราเริ่มเล่าเรื่องราวของเธออย่างละเอียด เธอเล่าถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับเรน ตั้งแต่สมัยเด็กๆ ที่พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน เรนมักจะคอยดูแล ปกป้องเธอเสมอ ทำให้เธอรู้สึกผูกพันและมีใจให้เขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้ดีว่าเรนมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับแพงขวัญ (คนเดิม) และเขาก็ดูเหมือนจะรักแพงขวัญมาก “ฉันรู้ว่าคุณเรนรักคุณแพงขวัญ” สุภัทรากล่าวทั้งน้ำตา “แต่ฉันก็… ไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้” แพรวาฟังอย่างตั้งใจ เธอพยายามทำความเข้าใจความรู้สึกของสุภัทรา และเริ่มเห็นภาพรวมของเรื่องราวที่ซับซ้อนมากขึ้น “แล้ว… ความสัมพันธ์ของคุณกับคุณเรนตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างคะ” แพรวาถาม “เรา… ก็เป็นเพื่อนกันค่ะ” สุภัทราตอบ “แต่บางครั้ง… ฉันก็รู้สึกว่าเขามองฉันเป็นแค่ ‘แพงขวัญ’ เวอร์ชั่นที่อ่อนแอลง” คำพูดของสุภัทราทำให้แพรวาใจหายวาบ “หมายความว่าอย่างไรคะ” “ก็… คุณเรน เขาดูเหมือนจะพยายามผลักดันฉันให้แข็งแกร่งขึ้นค่ะ” สุภัทราอธิบาย “เขาอยากให้ฉันมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น” “แล้วคุณ… ต้องการแบบนั้นจริงๆ หรือคะ” แพรวาถาม “คุณอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆ หรือ” สุภัทราพยักหน้า “ฉันอยากค่ะ” เธอกล่าว “ฉันไม่อยากเป็นคนที่อ่อนแออีกต่อไป ฉันอยากจะเข้มแข็งเหมือนคุณแพงขวัญ… ที่คุณแพงขวัญคนใหม่เป็น” แพรวาประหลาดใจเมื่อสุภัทราพูดถึง "แพงขวัญคนใหม่" ขึ้นมา “คุณ… รู้ได้อย่างไรคะ” สุภัทรายิ้ม “ฉันสังเกตเห็นค่ะ” เธอตอบ “คุณแพงขวัญคนใหม่… คุณดูมีความมั่นใจมากขึ้น ดูเข้มแข็งขึ้น และคุณก็ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ อีกต่อไป” แพรวารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับสุภัทรา “ฉัน… ฉันดีใจที่คุณมองเห็นแบบนั้นค่ะ” “ฉันอยากจะเป็นแบบคุณค่ะ” สุภัทรากล่าว “ช่วยสอนฉันด้วยนะคะ” “ได้ค่ะ” แพรวายิ้ม “เราจะช่วยกัน” ในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างออกรส อนาวิลก็เดินออกมาตามหาพวกเขา “แพงขวัญ! เจ้าอยู่ที่นี่เอง” เขาเห็นสุภัทราอยู่ด้วย ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกันอยู่” “เรากำลังคุยกันเรื่อง… การเปลี่ยนแปลงตัวเองค่ะ” แพรวาตอบ “คุณสุภัทราอยากจะลองเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง” อนาวิลหันไปมองสุภัทรา “จริงหรือ” สุภัทราพยักหน้า “ค่ะ ท่านอนาวิล” “ดี” อนาวิลกล่าว “ถ้าเจ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร ก็บอกข้าได้” แพรวารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นระหว่างอนาวิลกับสุภัทรา พวกเขามองหน้ากันอย่างมีความเข้าใจบางอย่างซ่อนอยู่ “คุณอนาวิลคะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ฉันอยากจะถามเรื่องงานเลี้ยงของบริษัทคุณเรนค่ะ” “งานเลี้ยงของเรน?” อนาวิลเลิกคิ้ว “เจ้าจะไปทำไม” “ฉัน… ฉันอยากจะไปค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันอยากจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น” “เจ้าแน่ใจหรือ” อนาวิลถาม “ข้าเป็นห่วง” “ฉันแน่ใจค่ะ” แพรวาตอบ “และฉันก็อยากจะให้คุณอนาวิลไปกับฉันด้วย” อนาวิลมองแพรวาอย่างพิจารณา เขาเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ “ได้” เขาตอบ “ข้าจะไปกับเจ้า” แพรวายิ้มอย่างโล่งอก เธอรู้ว่าการไปงานเลี้ยงของเรน อาจจะเป็นการเดินเข้าสู่กับดัก แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน