เมื่อกลับเข้ามาในงานเลี้ยง บรรยากาศก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แพรวาสัมผัสได้ถึงสายตาของเรนที่มองมาที่เธออย่างมีความหมาย เขาเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ “เป็นอย่างไรบ้าง แพงขวัญ” เรนถาม “ได้คุยกับเพื่อนเก่าของฉันแล้ว” “คุณเรนคะ” แพรวาตอบเสียงเรียบ “ฉันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันกับคุณอีกต่อไปแล้ว” “พูดเหมือนตัวเองเป็นคนละคนไปเลยนะ” เรนหัวเราะ “แต่ฉันรู้ว่าข้างในเธอยังเป็นแพงขวัญคนเดิม” “คุณคิดผิดแล้วค่ะ” แพรวายืนยัน “ฉันไม่ใช่แพงขวัญคนเดิมอีกต่อไป” “อย่างนั้นเหรอ” เรนเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ “แล้วถ้าฉันจะบอกว่า… ฉันรู้ความลับของเธอล่ะ” หัวใจของแพรวาเต้นแรง เธอรู้ว่าเรนกำลังพูดถึงเรื่องที่เธอมาจากโลกอื่น “คุณ… หมายความว่าอย่างไรคะ” “อย่าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเลยน่า” เรนยิ้ม “ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่แพงขวัญตัวจริง” คำพูดของเรนทำเอาแพรวาใจหาย เธอไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องนี้เร็วขนาดนี้ “คุณ… คุณรู้ได้อย่างไร” “ฉันมีวิธีของฉัน” เรนตอบ “แต่ตอนนี้… มาคุยเรื่องข้อตกลงของเรากันดีกว่า” “ข้อตกลง?” แพรวาเลิกคิ้ว “ฉันไม่มีข้อตกลงอะไรกับคุณทั้งนั้น” “มีสิ” เรนยิ้ม “ถ้าเธอไม่อยากให้อนาวิลรู้ความจริง… เธอก็ต้องทำตามที่ฉันบอก” แพรวาเงียบไป เธอรู้ว่านี่คือการข่มขู่ และเธอไม่สามารถยอมรับข้อตกลงนี้ได้ “ฉันไม่ยอมค่ะ” “งั้นเหรอ” เรนหัวเราะ “งั้นก็เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาได้เลย” ก่อนที่แพรวาจะได้ตอบอะไร อนาวิลก็เดินเข้ามา “เรน! เจ้าจะคุยกับแพงขวัญแค่ไหน” “โอ้… อนาวิล” เรนหันไปมองอนาวิล “มาแล้วเหรอ” “ปล่อยแพงขวัญไป” อนาวิลสั่งเสียงเข้ม “ทำไมจะต้องปล่อย” เรนถาม “ในเมื่อเธอกำลังจะตกลงทำข้อตกลงกับฉัน” “ข้อตกลงอะไร” อนาวิลถามด้วยความสงสัย “ก็… เรื่องที่เธอไม่ใช่แพงขวัญตัวจริงน่ะสิ” เรนตอบยิ้มๆ คำพูดของเรนทำเอาอนาวิลถึงกับนิ่งไป เขาหันไปมองแพรวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “แพงขวัญ… นี่มันเรื่องอะไรกัน” แพรวาเม้มปากแน่น เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง “คุณอนาวิลคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “ฉัน… ฉันไม่ใช่แพงขวัญคนเดิม” “หมายความว่าอย่างไร” อนาวิลถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตกใจ “ฉัน… มาจากอีกโลกหนึ่งค่ะ” แพรวาบอก “ฉันมาอยู่ในร่างนี้หลังจากที่แพงขวัญคนเดิม… เสียชีวิตไป” อนาวิลยืนนิ่ง เขาประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาอย่างหนัก “เจ้า… โกหกข้า” “ฉันไม่ได้โกหกค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันพยายามจะบอกคุณหลายครั้งแล้ว แต่…” “พอ!” อนาวิลตะคอก “เจ้าหลอกลวงข้ามาตลอด” “ไม่ค่ะ!” แพรวาโต้แย้ง “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงคุณเลย ฉันแค่… ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร” “เจ้าจะเริ่มต้นอย่างไรก็ช่าง” เรนแทรกขึ้นมา “แต่สิ่งที่แน่นอนก็คือ… เธอหลอกลวงอนาวิลมาตลอด” อนาวิลมองหน้าแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้” “คุณอนาวิลคะ” แพรวารีบแก้ตัว “ฉันเข้าใจว่าคุณคงจะเสียใจ… แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” “เจ้าเคยคิดถึงความรู้สึกของข้าบ้างไหม” อนาวิลถาม “ที่ข้าทุ่มเทให้กับเจ้า… ที่ข้าพยายามจะเข้าใจเจ้า… เจ้าเคยคิดถึงมันบ้างไหม” “ฉัน… ฉันคิดถึงค่ะ” แพรวาตอบทั้งน้ำตา “ฉันกำลังพยายามจะเปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆ นะคะ” “เปลี่ยนแปลงตัวเอง?” เรนหัวเราะ “หรือว่านี่เป็นแผนการของเธอที่จะหลอกลวงอนาวิลให้รักเธอ” “หยุดเดี๋ยวนี้นะ เรน!” อนาวิลตะคอก “เจ้าไม่ต้องมาพูดอะไร” “ทำไมล่ะ” เรนยิ้ม “หรือว่าอนาวิลกลัวว่าความจริงจะเปิดเผย” “ข้าไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น” อนาวิลตอบ “แต่ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาพูดจาดูหมิ่นแพงขวัญ” “แพงขวัญที่เจ้ากำลังพูดถึง… มันมีอยู่จริงหรือเปล่า” เรนถาม “หรือว่ามันเป็นแค่ภาพลวงตาที่เธอสร้างขึ้นมา” อนาวิลหันไปมองแพรวา “แพงขวัญ… เจ้าตอบข้ามาสิ” แพรวารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้เขาเข้าใจ “คุณอนาวิลคะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “ฉัน… ฉันรักคุณนะคะ” คำพูดของแพรวาทำเอาทุกคนเงียบกริบ อนาวิลมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “เจ้า… รักข้า?” “ค่ะ” แพรวาพยักหน้า “ถึงแม้ฉันจะไม่ได้เป็นแพงขวัญคนเดิม… แต่ความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณ… มันคือความจริงทั้งหมด” อนาวิลยืนนิ่ง เขาพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น “เจ้า… หมายความว่าอย่างไร” “ฉันรู้ว่ามันอาจจะฟังดูเป็นไปไม่ได้” แพรวาเอ่ยต่อ “แต่ฉัน… มาที่นี่เพราะโชคชะตาที่เล่นตลก” “โชคชะตาที่เล่นตลก?” เรนหัวเราะ “หรือว่านี่เป็นคำแก้ตัวของเธอ” “ไม่!” แพรวาตะคอก “มันคือความจริง!” “พอได้แล้ว เรน!” อนาวิลตะคอก “เจ้าไม่ต้องมาพูดอะไรอีก” เขาหันไปมองแพรวา “ถ้าเจ้าพูดจริง… เจ้าจะพิสูจน์ให้ข้าเห็นได้อย่างไร” แพรวาเงยหน้ามองอนาวิล ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา “ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นค่ะ” เธอพูดอย่างหนักแน่น “ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ฉันรักคุณจริงๆ” อนาวิลมองแพรวาอย่างพิจารณา เขารู้สึกถึงความจริงใจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ แต่เขาก็ยังคงสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น “เจ้า… ต้องการเวลา” “ค่ะ” แพรวาพยักหน้า “ขอเวลาให้ฉันนะคะ” อนาวิลถอนหายใจยาว “ได้” เขาตอบ “แต่เจ้าต้องให้คำมั่นสัญญา” “สัญญาอะไรคะ” “เจ้าต้องไม่หลอกลวงข้าอีกต่อไป” อนาวิลกล่าว “และเจ้าต้องบอกความจริงทั้งหมดกับข้า” “ฉันสัญญาค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันจะบอกความจริงทั้งหมดกับคุณ” เรนยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขารู้ว่าแผนการของเขากำลังจะล้มเหลว “พวกเจ้าจะเสียใจ” เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไป แพรวาหันไปมองอนาวิล “คุณอนาวิลคะ” เธอเอ่ย “ฉัน… ฉันขอโทษ” อนาวิลมองหน้าเธอ “ข้า… ต้องการเวลา” เขาพูด ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งแพรวาไว้เพียงลำพังกับความสับสนและความเสียใจ