แพรวาเดินนำอนาวิลและเรนไปยังมุมหนึ่งของสวนซึ่งค่อนข้างจะเงียบสงบ ห่างจากสายตาของแขกคนอื่นๆ ที่กำลังเต้นรำและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความประหม่าและหวังว่าสิ่งที่เธอจะทำต่อไปนี้จะช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้ดีขึ้น “คุณจะพาพวกเราไปไหนแพงขวัญ?” เรนถามเสียงห้วน ราวกับไม่พอใจที่ถูกดึงตัวออกมาจากวงสนทนา “ฉันจะให้คุณเห็นบางอย่าง” แพรวาตอบ พลางก้มลงไปหยิบกระเป๋าใบเล็กที่วางซ่อนไว้ใต้พุ่มไม้ “นี่คือหลักฐานที่ฉันอยากจะให้คุณอนาวิลดู” เธอเปิดกระเป๋าออก เผยให้เห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เธอพกติดตัวมาด้วยตลอด สมุดบันทึกเล่มนี้คือสิ่งที่เชื่อมโยงเธอเข้ากับโลกใบเดิม สมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยเรื่องราวและข้อมูลต่างๆ ที่เธอเขียนไว้ตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองได้ย้อนเวลามา “นี่มันอะไร?” อนาวิลถาม จ้องมองสมุดบันทึกในมือแพรวา “นี่คือบันทึกของฉันค่ะ” แพรวาตอบ “ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ ฉันได้จดทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกความทรงจำที่ฉันมี ทุกสิ่งที่ฉันค้นพบเกี่ยวกับโลกนี้และตัวตนของฉัน” เธอเปิดสมุดไปที่หน้าแรกๆ ซึ่งมีลายมือของเธอเองเขียนเอาไว้อย่างชัดเจน “คุณจะให้ผมเชื่อบันทึกที่เขียนขึ้นมาเองอย่างนั้นเหรอ?” เรนถามประชดประชัน “คุณคิดว่าเราจะโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง?” “คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อก็ได้ค่ะ” แพรวาหันไปมองอนาวิล “แต่ฉันอยากให้คุณอนาวิลได้เห็น” เธอชี้ไปที่หน้าหนึ่งของสมุดบันทึก “นี่คือสิ่งที่ฉันเขียนไว้เกี่ยวกับแผนการของคุณเรน… แผนที่ฉันไม่เคยรู้มาก่อน” อนาวิลหยิบสมุดบันทึกมาเปิดอ่าน เขาอ่านข้อความต่างๆ ด้วยความตั้งใจ สีหน้าเริ่มเปลี่ยนไป เขาอ่านถึงเรื่องราวของ “แพรวา” ผู้หญิงที่มาจากโลกอนาคตที่ถูกส่งมาอยู่ในร่างของ “แพงขวัญ” หญิงสาวที่กำลังจะถูกทอดทิ้งจากคู่หมั้นของเธอ เขาอ่านถึงความสับสน ความกลัว และความพยายามของเธอที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรม “นี่มัน… ไม่น่าเชื่อ” อนาวิลพึมพำ เขาเงยหน้ามองแพรวา ดวงตาเต็มไปด้วยความทึ่ง “คุณ… คุณเขียนเรื่องราวเหล่านี้ได้อย่างไร? มัน… มันแม่นยำมาก” “เพราะมันคือความจริงค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันไม่ได้โกหกคุณอนาวิล” เรนที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เริ่มหน้าซีดลง เขาเห็นแววตาของอนาวิลที่เริ่มเชื่อแพรวา และนั่นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ “ผมว่าเราไม่ควรเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพวกนี้” เขาพูดขึ้น “แพงขวัญ เธอกำลังพยายามเบี่ยงเบนประเด็น” “เบี่ยงเบนประเด็นอย่างนั้นเหรอ?” อนาวิลหันไปมองเรนด้วยสายตาเย็นชา “ผมว่าคนที่กำลังพยายามเบี่ยงเบนประเด็นต่างหาก คุณเรน คุณมีแผนการอะไรกันแน่? ทำไมคุณถึงพยายามใส่ร้ายแพงขวัญ?” “ผม… ผมไม่ได้ใส่ร้ายเธอ!” เรนแก้ตัว “ผมแค่พูดความจริง” “ความจริงของคุณคืออะไร?” อนาวิลถามต่อ “คือการที่คุณแอบส่งมอบเอกสารลับให้กับคู่แข่งของเราอย่างนั้นเหรอ? เพื่ออะไร? เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของคุณ?” เรนอึ้งไป เขาไม่เคยคาดคิดว่าอนาวิลจะรู้เรื่องนี้ “คุณ… คุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?” “ผมมีวิธีของผม” อนาวิลตอบ “และผมก็ไม่ชอบคนที่ทรยศต่อความไว้เนื้อเชื่อใจ” เขากวาดสายตามองไปที่แพรวา “แต่ผมเชื่อว่าแพงขวัญ… หรือแพรวา ไม่ใช่คนคนนั้น” แพรวาหลับตาลงอย่างโล่งอก เธอมองอนาวิลด้วยความรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณค่ะคุณอนาวิล” “ผมดีใจที่คุณบอกความจริงกับผม” อนาวิลกล่าว “แม้ว่ามันจะฟังดูเหลือเชื่อก็ตาม” “แล้วรูปพวกนั้นล่ะคะ?” แพรวาถาม “ฉันแน่ใจว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ” อนาวิลพยักหน้า “ผมจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด” เขาหันไปมองเรน “ส่วนคุณเรน ผมคิดว่าเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว” เรนหน้าเสีย เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่สามารถหาคำพูดมาโต้แย้งได้ เขาทำได้เพียงจ้องมองแพรวาด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว “ขอบคุณค่ะคุณอนาวิล” แพรวาพูดอีกครั้ง “ฉัน… ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไรดี” “ไม่เป็นไร” อนาวิลตอบ “ผมแค่อยากจะปกป้องคุณ ผมเชื่อในตัวคุณ” คำพูดของเขาทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่ามีใครสักคนเชื่อในตัวเธออย่างแท้จริง “คุณอนาวิลคะ” แพรวาเอ่ยขึ้น “ฉันมีเรื่องอีกเรื่องที่อยากจะบอกคุณ” “อะไรเหรอ?” อนาวิลถาม “จริงๆ แล้ว… ฉันไม่ใช่แพงขวัญ” แพรวาพูด “ฉันคือแพรวา นักเขียนนิยายที่… ที่เขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา” อนาวิลอึ้งไป เขาจ้องมองแพรวาด้วยความประหลาดใจ “คุณ… คุณหมายความว่าคุณเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ?” แพรวาพยักหน้า “ใช่ค่ะ” “แล้ว… แล้วเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น… มันคือสิ่งที่เขียนไว้ในนิยายของคุณอย่างนั้นเหรอ?” อนาวิลถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย “ส่วนใหญ่ใช่ค่ะ” แพรวาตอบ “แต่… ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ ฉันแค่อยากจะเขียนเรื่องราวที่แตกต่างออกไป อยากให้ตัวละครแพงขวัญได้มีชีวิตที่ดีขึ้น” อนาวิลเงียบไปครู่หนึ่ง เขากำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ “คุณ… คุณเป็นนักเขียนนิยายที่ทำให้ผมมาอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ?” “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ” แพรวาตอบ “แต่ฉันคิดว่า… น่าจะเป็นแบบนั้น” “น่าสนใจจริงๆ” อนาวิลกล่าว “ถ้าอย่างนั้น… ผมก็คือตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นโดยคุณอย่างนั้นเหรอ?” “ใช่ค่ะ” แพรวาตอบ “และคุณก็… คุณก็เป็นตัวละครที่ฉันชอบที่สุดในเรื่อง” อนาวิลยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น “ขอบคุณครับ” เขากล่าว “ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตจริงของผมจะเกี่ยวข้องกับนิยายของคุณมากขนาดนี้” “ฉันก็ไม่เคยคิดเหมือนกันค่ะ” แพรวาตอบ “ฉันแค่… ฉันแค่อยากจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของแพงขวัญ” “แล้วตอนนี้… คุณจะทำอะไรต่อไป?” อนาวิลถาม “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” แพรวาตอบ “แต่ฉันหวังว่า… ฉันจะสามารถทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้” “ผมจะช่วยคุณ” อนาวิลพูดอย่างหนักแน่น “ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ” คำพูดของเขาทำให้หัวใจของแพรวาเต้นแรงอีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของทั้งสองสบกัน อากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้