บรรยากาศในร้าน 'พริมโรส' หรูหราโอ่อ่าราวกับพิพิธภัณฑ์ ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามา เมลิสาก็รู้สึกได้ถึงความประณีตของทุกสิ่ง ผ้าลูกไม้ชั้นดีระยิบระยับ เครื่องประดับไข่มุกเปล่งประกาย และชุดแต่งงานหลากหลายสไตล์ที่แขวนเรียงรายราวกับงานศิลปะ พนักงานขายที่แต่งกายสุภาพเรียบร้อย เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะ คุณผู้หญิงและคุณผู้ชาย" พนักงานต้อนรับกล่าว "ดิฉันชื่อแพรวค่ะ ยินดีต้อนรับสู่พริมโรสค่ะ ท่านต้องการเลือกชุดสำหรับโอกาสพิเศษใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" ธนินท์ตอบ พลางโอบไหล่เมลิสาเบาๆ "เรากำลังจะแต่งงานครับ" แพรวส่งยิ้มกว้าง "ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ" เธอหันมามองเมลิสา "เชิญทางนี้ค่ะ เรามีชุดเจ้าสาวให้ท่านเลือกมากมายเลยค่ะ" แพรวพาเมลิสาไปยังห้องลองชุดขนาดใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มีกระจกบานใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง และมีโซฟาบุผ้ากำมะหยี่สำหรับให้นั่งพัก "ก่อนอื่นเลยนะคะ ดิฉันขอทราบสไตล์ที่คุณผู้หญิงชอบเป็นพิเศษได้ไหมคะ" แพรวถาม "ชอบแบบเรียบหรู หรือชอบแบบอลังการคะ" เมลิสาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิ "ฉัน... ฉันชอบแบบที่ดูสง่างามค่ะ ไม่ฉูดฉาดจนเกินไป" "เข้าใจแล้วค่ะ" แพรวพยักหน้า "งั้นดิฉันขออนุญาตนำชุดแรกมาให้ท่านลองนะคะ เป็นชุดที่ออกแบบโดยดีไซเนอร์ชื่อดังของเราค่ะ" แพรวเดินออกไปสักครู่ ก็กลับมาพร้อมกับชุดเดรสยาวสีขาวบริสุทธิ์ ตัวชุดทำจากผ้าซาตินเนื้อดี มีการปักลายดอกไม้ด้วยด้ายสีเงินและคริสตัลอย่างประณีตบริเวณช่วงเอวและชายกระโปรง "ชุดนี้สวยจังค่ะ" เมลิสาอุทาน "ลองสวมดูนะคะ" แพรวช่วยเมลิสาถอดชุดเดรสสีขาวที่สวมอยู่ แล้วช่วยเธอสวมชุดเจ้าสาว เมื่อเมลิสาปรากฏตัวในชุดเจ้าสาว กระจกบานใหญ่ก็สะท้อนภาพของเธอที่สวยงามอย่างน่าทึ่ง ชุดเจ้าสาวพอดีตัวราวกับตัดมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ เน้นทรวดทรงที่งดงามของเธอ ทำให้เธอดูสง่าและอ่อนหวานในเวลาเดียวกัน ธนินท์ที่นั่งรออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นเมลิสาในชุดเจ้าสาวก็ถึงกับตะลึง ดวงตาของเขาฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "สวยมากครับเมลิสา" ธนินท์เอ่ยชมเสียงทุ้ม "เหมือนเจ้าหญิงเลย" เมลิสารู้สึกเขินอายกับคำชมนั้น เธอหมุนตัวช้าๆ ชมเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก "ชุดนี้สวยจริงๆ ค่ะ" เมลิสาพูด "แต่... มันอาจจะดูเรียบไปนิดสำหรับงานใหญ่" "ไม่เลยครับ" ธนินท์รีบแย้ง "เธอสวยที่สุดแล้วในชุดนี้" แพรวยิ้ม "ถ้าท่านต้องการเพิ่มความอลังการ ดิฉันขอเสนอผ้าคลุมไหล่ที่ทำจากผ้าโปร่งบางเบา ปักลายเดียวกับชุดค่ะ" แพรวหยิบผ้าคลุมไหล่ผืนยาวมาคลุมไหล่เมลิสา ภาพลักษณ์ของเธอก็ยิ่งดูสง่างามและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น "เป็นยังไงบ้างคะ" แพรวถาม "สวยมากค่ะ" เมลิสาตอบ "ฉันชอบชุดนี้มากค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น... เราก็เก็บชุดนี้ไว้ก่อน" ธนินท์พูด "ลองชุดอื่นอีกสักสองสามแบบนะ" หลังจากนั้น แพรวก็พาเมลิสาไปลองชุดเจ้าสาวอีกหลายแบบ บางชุดก็ดูทันสมัย บางชุดก็ดูคลาสสิก แต่ไม่มีชุดไหนที่ทำให้เมลิสารู้สึกประทับใจเท่าชุดแรก ในขณะที่เมลิสากำลังลองชุดอยู่ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ขอโทษนะคะ" เมลิสาบอกธนินท์และแพรว "ดิฉันขอรับโทรศัพท์สักครู่นะคะ" เมลิสาเดินออกไปนอกห้องลองชุด เพื่อความเป็นส่วนตัว "ฮัลโหลค่ะ" เมลิสาเอ่ย "เมลิสา... เธออยู่ที่ไหน" เป็นเสียงของภวินท์ เขาฟังดูเหนื่อยและผิดหวัง เมลิสาสูดหายใจเข้าลึกๆ "ฉัน... ฉันกำลังอยู่ที่ร้านชุดแต่งงานค่ะ" "ร้านชุดแต่งงาน..." ภวินท์พึมพำ "กับธนินท์ใช่ไหม" "ค่ะ" เมลิสาตอบเสียงเบา "เรากำลังเลือกชุดแต่งงาน" "เธอ... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้กับฉัน" ภวินท์ถามเสียงสั่น "เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน" เมลิสาสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า "ภวินท์คะ... ฉันขอโทษจริงๆ ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือก" "ไม่มีทางเลือก?" ภวินท์สวนกลับ "หรือว่าเธอแค่ไม่ต้องการเลือกฉัน" "มันไม่ใช่แบบนั้นค่ะ" เมลิสาพยายามอธิบาย "เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด" "ฉันไม่สนว่ามันจะซับซ้อนแค่ไหน" ภวินท์พูดเสียงดัง "ฉันสนแค่ว่า... เธอกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น" "ภวินท์คะ ได้โปรด... อย่าทำให้ฉันลำบากใจไปมากกว่านี้เลยค่ะ" เมลิสาเอ่ยขอร้อง "ฉันต้องทำเพื่อครอบครัวของฉัน" "ครอบครัวของคุณ..." ภวินท์หัวเราะอย่างขมขื่น "แล้วครอบครัวของฉันล่ะ... ที่ต้องรับผิดชอบต่อความผิดพลาดของคนอื่น" "ฉัน... ฉันขอโทษ" เมลิสาพูดอะไรไม่ออกอีก เธอได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากปลายสาย "ฉันจะไปหาเธอ" ภวินท์พูด "เดี๋ยวนี้" "อย่ามาเลยค่ะภวินท์!" เมลิสาร้องห้าม "มันจะยิ่งทำให้เรื่องมันแย่ลง" แต่ภวินท์วางสายไปแล้ว เมลิสาส่งเสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้ เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ ผนัง รู้สึกหมดหนทาง ไม่นานนัก ธนินท์ก็เดินออกมาจากห้องลองชุด เขาเห็นเมลิสานั่งร้องไห้อยู่ จึงรีบเดินเข้าไปหา "เมลิสา เป็นอะไรไป" ธนินท์ถามด้วยความเป็นห่วง "ใครโทรมา" "ภวินท์ค่ะ" เมลิสาตอบเสียงสั่น "เขา... เขาจะมาที่นี่" ธนินท์ถอนหายใจยาว "ผมรู้ว่าเขาคงจะเสียใจ" เขาหยิบกระดาษทิชชู่ยื่นให้เมลิสา "แต่เราห้ามเขาไม่ได้" "ฉัน... ฉันไม่รู้จะทำยังไงค่ะ" เมลิสาพูด "ฉันรู้สึกผิดมาก" "ไม่เป็นไรนะเมลิสา" ธนินท์พูด "เราจะจัดการเรื่องนี้เอง" เขาจับมือเธอไว้แน่น "ตอนนี้... เรากลับกันก่อนดีกว่า" เมลิสาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้าเห็นด้วย เธอรู้สึกว่าแผนการนี้กำลังจะซับซ้อนยิ่งขึ้น และหัวใจของเธอก็กำลังถูกทดสอบอย่างหนัก