เพียงไม่นานหลังจากที่เมลิสาและธนินท์ออกจากร้านชุดแต่งงาน ภวินท์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่นั่น เขาเดินตรงเข้าไปหาแพรว พนักงานขายด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม "ขอโทษนะครับ" ภวินท์เอ่ย "ผมมาหาคุณเมลิสาครับ เธอเพิ่งจะไป" แพรวพยักหน้า "ค่ะ คุณภวินท์ ดิฉันเห็นคุณเมลิสาเพิ่งออกไปกับคุณธนินท์เมื่อสักครู่นี้เองค่ะ" "พวกเขาไปที่ไหนครับ" ภวินท์ถาม "จำไม่ได้เลยค่ะ" แพรวตอบ "แต่ชุดที่เธอเลือก... เป็นชุดที่สวยมากเลยค่ะ" ภวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขามองไปยังทางที่เมลิสาจากไป "ขอบคุณครับ" ภวินท์พูด พลางเดินออกจากร้านไป เขาขึ้นรถคันหรูของตนเอง แล้วขับออกไปตามเส้นทางที่คิดว่าเมลิสาจะใช้ ตลอดทาง ภวินท์พยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอง เขาไม่อยากเชื่อว่าเมลิสาจะเลือกที่จะแต่งงานกับธนินท์ ทั้งที่เขารู้ว่าเมลิสากับธนินท์ไม่ได้รักกันจริง "เมลิสา... ทำไมเธอถึงทำแบบนี้" ภวินท์พึมพำกับตัวเอง "เธอไม่เห็นความรู้สึกของฉันเลยเหรอ" เขาขับรถไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมองเห็นรถของธนินท์จอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ภวินท์ชะลอรถลง มองเห็นเมลิสากับธนินท์กำลังเดินลงจากรถ เมลิสายังคงมีสีหน้าเศร้าหมอง เธอเดินเคียงข้างธนินท์ แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็ดูเหมือนจะห่างกว่าเดิม ภวินท์ตัดสินใจจอดรถ และเดินตรงเข้าไปหาทั้งสองคน "เมลิสา!" ภวินท์ตะโกนเรียกชื่อเธอ เมลิสากับธนินท์หันไปมองพร้อมกัน ใบหน้าของเมลิสาซีดเผือดเมื่อเห็นภวินท์ "ภวินท์... คุณมาทำไม" เมลิสาถามเสียงสั่น "ผมมาเพื่อทวงคำตอบ" ภวินท์ตอบ จ้องมองไปที่เมลิสา "ฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงเลือกเขา" "ภวินท์คะ" เมลิสาพยายามรักษาความสงบ "ฉันบอกคุณแล้วไง ว่ามันเป็นเพราะครอบครัวของฉัน" "ครอบครัวของคุณ?" ภวินท์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน "หรือว่า... โอกาสที่จะได้ครอบครองสมบัติมหาศาลของตระกูลคุณนลินี สำคัญกว่าความรู้สึกของฉัน" "คุณกำลังพูดจาดูถูกฉัน!" เมลิสาเริ่มโมโห "คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย!" "ผมรู้! ผมรู้ว่าเธอโกหก!" ภวินท์สวนกลับ "ผมรู้ว่าเธอใช้ธนินท์เป็นเครื่องมือ" "พอได้แล้ว ภวินท์!" ธนินท์แทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "คุณกำลังกล่าวหาเมลิสาอย่างไม่เป็นธรรม" "ผมแค่พูดความจริง" ภวินท์หันไปมองธนินท์ "คุณก็รู้ว่าเรื่องนี้มันไม่ถูกต้อง" "ผมกำลังทำในสิ่งที่ผมต้องทำ" ธนินท์ตอบ "เพื่อปกป้องครอบครัวของผม" "ปกป้องครอบครัว?" ภวินท์ย้ำ "หรือว่า... คุณก็แค่เห็นแก่เงินเหมือนกัน" คำพูดนั้นทำให้เมลิสารู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดแทงหัวใจ เธอหันไปมองธนินท์ ธนินท์เองก็ดูไม่พอใจเช่นกัน "คุณภวินท์" ธนินท์พูดเสียงเย็น "ผมเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย ว่าอย่าพูดจาดูหมิ่นเหม่ย" "ผมไม่กลัว!" ภวินท์ตะโกน "ผมจะเปิดโปงความจริงทั้งหมดให้ทุกคนรู้!" "คุณจะไม่มีวันทำอย่างนั้นได้" ธนินท์พูด "เพราะผมจะไม่ยอมให้คุณทำ" เมลิสาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้ว่าสถานการณ์กำลังจะบานปลาย เธอจึงรีบพูดแทรกขึ้นมา "ภวินท์คะ... ได้โปรดหยุดเถอะค่ะ" เมลิสาเอ่ยขอร้อง "คุณกำลังทำให้เรื่องมันแย่ลง" "แย่ลง?" ภวินท์หันมามองเมลิสา น้ำตาคลอเบ้า "ฉันรู้สึกแย่อยู่แล้ว เมลิสา... แค่คิดว่าเธอจะไปอยู่กับคนอื่น" "ฉันไม่ได้จะไปอยู่กับใคร" เมลิสาบอก "ฉันแค่... กำลังทำตามหน้าที่" "หน้าที่ของคุณคือการหลอกลวงฉันเหรอ" ภวินท์ถามเสียงสั่น "มันไม่ใช่การหลอกลวง" เมลิสาตอบ "มันเป็น... การตัดสินใจที่ยากลำบาก" ภวินท์ส่ายหน้าช้าๆ "ผมไม่เข้าใจ" เขาพึมพำ "ผมไม่เคยคิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้" "ผมว่าพอแล้ว คุณภวินท์" ธนินท์พูด "ถ้าคุณไม่มีอะไรจะพูดอีก ผมขอตัว" ธนินท์หันหลังเตรียมจะพาเมลิสาเข้าไปในคฤหาสน์ แต่ภวินท์ก็คว้าแขนของเมลิสาไว้ "เดี๋ยวก่อน เมลิสา" ภวินท์พูด "ฉันแค่อยากให้เธอรู้... ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน" เมลิสารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านหัวใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอหันไปมองภวินท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจ "ฉัน... ฉันก็ขอโทษนะคะ ภวินท์" เมลิสาตอบเสียงแผ่ว ภวินท์มองเข้าไปในดวงตาของเมลิสา เขามองเห็นความรู้สึกผิดและความเศร้าสร้อย แต่เขาก็ยังมองไม่เห็นความรักที่เขารอคอย "ผมคง... ไม่สามารถอยู่ตรงนี้ต่อไปได้" ภวินท์พูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ผมขอให้เธอ... มีความสุขกับชีวิตใหม่ของเธอ" ภวินท์ปล่อยมือออกจากแขนของเมลิสา แล้วเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความรู้สึกที่สั่นคลอน เมลิสารู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบอย่างแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าอย่างหมดแรง ธนินท์รีบเข้ามาประคองเธอ "เมลิสา!" ธนินท์ร้องเรียกด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไป" "ฉัน... ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ คุณธนินท์" เมลิสาพูดเสียงแผ่ว "ฉันเหนื่อยเหลือเกิน" ธนินท์กอดเมลิสาไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะเมลิสา" เขาปลอบ "เราจะผ่านมันไปได้" แต่ในใจของธนินท์เอง เขาก็รู้สึกถึงความสั่นคลอนเช่นกัน การเผชิญหน้ากับภวินท์ทำให้เขารู้สึกว่าแผนการนี้กำลังจะซับซ้อนยิ่งขึ้น และความรู้สึกของเมลิสาเองก็กำลังเป็นปัญหากับแผนการที่วางไว้